Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1373 | 1374 | (Page 1375) | 1376 | 1377 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Η κλασική συνταγή για γεμιστά με σταφίδες και κουκουνάρι με μια μικρή παραλλαγή -την προσθήκη του τραχανά στη γέμιση- που...

    0 0

    Porfirie xLet’s not give the devil any justification. I don’t allow myself any resentful thoughts nor any egotistical ones, so that Satan doesn’t find an open window. The window’s a justification.

    When you distance yourself from God, you’re at risk, because Satan finds you exposed and can lord it over you.

    » Venerable Porphyrios of Kavsokalyvia


    0 0

    Γιορτάζει την Πέμπτη η Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους, στη Μνήμη του Ιερομάρτυρα Κοσμά του Αιτωλού, του Φιλοθεΐτη (24 Αυγούστου/6 Σεπτεμβρίου). Thn...

    0 0

    Η ορθόδοξη αίσθηση και η ορθόδοξη συνείδηση παραδέχεται και αναγνωρίζει μόνον τους αγίους ως παιδαγωγούς και διδασκάλους και μόνον την αγιότητα ως φωτισμό και ως αληθινή παιδεία. Είναι πολύ βαθειά η πείνα και η δίψα της ψυχής μας, βαθύτερη από ότι νομίζουν πολλοί από τους διανοουμένους μας, και κανείς δεν μπορεί να την ικανοποιήσει εκτός του Χριστού και των αγίων Του.

    Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς


    0 0

    31-3-2000, Καναδάς

    Πριν ένα μήνα έλαβα ένα φακελάκι, που μέσα είχε ένα θησαυρό για μας που ζούμε μακρυά από το σεβαστό Άγιον Όρος. Ήταν μία λουρίδα με ύφασμα ευλογημένο στην Αγία Ζώνη της Παναγίας μας.

    Ακούστε και το πρώτο θαύμα που έκανε.

    Ένας φίλος μας ήλθε στο μαγαζί μου και μου είπε ότι ο πατέρας του ήταν ετοιμοθάνατος. Έκανε εγχείρηση (καρκίνο στο κεφάλι) πριν 20 ημέρες και βρισκόταν σε αφασία. Ήταν όλοι τους πολύ στενοχωρημένοι. Του είπα ότι μου έστειλαν από την Ιερά Μονή του Βατοπαιδίου κορδέλα από την Αγία Ζωνή. Πάρε την και σταύρωσε το κεφάλι του πατέρα σου και θα γίνει καλά. Θέλω όμως να μου την επιστρέψεις, για να την δώσω και σε άλλους να την προσκυνήσουν.

    Πράγματι πήγε στο νοσοκομείο και σταύρωσε το κεφάλι του πατέρα του. Μετά από λίγο, ενώ βρισκόταν σε κώμα 20 ημέρες σαν πεθαμένος ζωντανός, χασμουρήθηκε δύο φορές, άνοιξε για λίγο τα μάτια του και πάλι χάθηκε. Έβαλε το φακελάκι με την Αγία Ζώνη κάτω από το μαξιλάρι του όλη την νύχτα και το θαύμα έγινε. Την άλλη μέρα ο άρρωστος ξύπνησε, μίλησε και σηκώθηκε λίγο. Τώρα είναι πολύ καλύτερα. Ο πατέρας έχει την ευλογημένη ζώνη επάνω του και οι γιατροί που τον παρακολουθούν κάθε μέρα δεν μπορούν να το πιστέψουν. Περίμεναν να πεθάνει. Με παρεκάλεσε πάρα πολύ ο φίλος μου να του την αφήσω για λίγο, έως ότου ο πατέρας του βγει από το νοσοκομείο…».

    Με σεβασμό και πολλή αγάπη

    Θεόφιλος

    Από το βιβλίο «Θαύματα της Αγίας Ζώνης», έκδοση της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.


    0 0

    Η ουσία, πάντα, βρίσκεται στα απλά και τα αυτονόητα που, όμως, γίνονται πράξη. Φωτογραφία: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO  Διαφορετικά ποιο το νόημα...

    0 0

    Ταξίδι αστραπή στην Κύπρο πραγματοποίησε χθες ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, που έδωσε το παρών στο μνημόσυνο του...

    0 0

    Εν όψει της ενάρξεως του σχολικού έτους και στα πλαίσια της προσπάθειας της Ενορίας της Ευαγγελίστριας Πειραιώς για την στήριξη των...

    0 0
  • 09/05/18--08:30: Τόσα και η μάνα
  • Όσα σκεπάζει ο ουρανός, τόσα σκεπάζει η μάνα.


    0 0

    20150905-2Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο…». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού, ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας.

    Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


    0 0

    Περισσότερες από 25 παραλίες μπορεί να εντοπίσει κανείς στην επαρχία Πάφου και η κάθε μία έχει τη δική της γοητεία....

    0 0

    Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Σύναξης της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου Ολοκληρώθηκαν, χθες βράδυ, Δευτέρα, 3η Σεπτεμβρίου, οι εργασίες της Σύναξης...

    0 0

    20150905-3«Δώστε εξ’ ολοκλήρου την καρδιά σας στον Θεό, όχι στον κόσμο. Εκείνος που έχει δώσει την καρδιά του στον κόσμο, είναι εχθρός του Θεού.»

    Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


    0 0

    Εορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.   Ω φθης Μιχαὴλ Νώε σῷ ναό νέος, Χώνη ποταμών τον κατακλυσμόν λύων. Ῥουν Μιχαὴλ...

    0 0

    Τη 6η του μηνός Σεπτεμβρίου μνήμη του αγίου νεομάρτυρος Μάξιμου Σάντοβιτς του πρεσβύτερου. Ο άγιος Μάξιμος γεννή­θηκε το 1886 στο χω­ριό...

    0 0

    1. Το προφητικό βιβλίο «Ζαχαρίας». Εισαγωγικά.

    Το παλαιοδιαθηκικό βιβλίο «Ζαχαρίας» περιέχει τους λόγους του ομώνυμου προφήτη, ο οποίος έδρασε στην Ιουδαία κατά την βασιλεία του Δαρείου του Α’ του Πέρση (στ’ αιώνας π.Χ.). Η τελική φάση της σύνθεσης του βιβλίου υπολογίζεται στα τέλη του δ’ π.Χ. αιώνος. Το έργο κατατάσσεται στα Προφητικά βιβλία, και συγκεκριμένα στους «Μικρούς Προφήτες». Το βασικό θέμα των κηρυγμάτων του βιβλίου είναι η αποπεράτωση των εργασιών ανοικοδόμησης του Ναού της Ιερουσαλήμ, ενώ «συνοψίζει τις ελπίδες της μεταιχμαλωσιακής ιουδαϊκής κοινότητας για αποκατάσταση» [1], οραματιζόμενος τον ερχομό του θριαμβευτή Μεσσία και την επιβολή μιας παγκόσμιας θεοκρατίας.

    Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο (κεφ α’-η’) περιέχονται οράματα και προφητείες της περιόδου 520-518 π.Χ., που προμηνύουν την αποκατάσταση λαού του Ιούδα στην μεσσιανική εποχή, ενώ στο δεύτερο (κεφ θ’-ιδ’) περιέχονται διάφορα ιστορικά και αποκαλυπτικά γεγονότα, τα οποία παρουσιάζονται σε ποιητικό και πεζό λόγο.

    2. Η παρουσία του προσώπου του Δαυίδ στο βιβλίο του Ζαχαρία

    Ο Δαυίδ αποτελεί μια από τις πλέον εξέχουσες προσωπικότητες στην βιβλική παράδοση. Εξελέγη και εχρίσθη από τον Θεό, ανεδείχθη ιδεώδης βασιλέας, πρωτεύουσα πνευματική μορφή, έλαβε τον τίτλο του «Προφητάνακτος», κατέστη τύπος μετανοίας, και, ήταν κατά την παράδοση ο συγγραφέας των Ψαλμών. Το πρόσωπό του Δαυίδ συνδέεται άρρηκτα με το σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Ως εκ τούτου, οι αναφορές σε αυτόν δεν περιορίζονται στα ιστορικά βιβλία της Π.Δ. αλλά συνεχίζονται και στα προφητικά βιβλία, στην σοφιολογική γραμματεία, και φυσικά στην Καινή Διαθήκη.

    Στο βιβλίο του Ζαχαρία, όπως και σε άλλους προφήτες (Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, κ.α.) απαντώνται αρκετές αναφορές γύρω από το πρόσωπο του Δαυίδ και την δαυιδική δυναστεία. Στους στίχους γ’ 8 και στ’ 12 η έννοια «βλαστός» αναφέρεται σε έναν Μεσσία που θα προέρχεται από τη «ρίζα Δαυίδ». Στα δε κεφάλαια η’ και θ’ συναντάμε σιωνικές αναφορές. Το πρόσωπο του Δαυίδ συνδέεται άμεσα με τη Σιών και την Ιερουσαλήμ, κυρίως στο τελευταίο κομμάτι του βιβλίου, όπου βρίσκεται και το κύριο μέρος των δαυιδικών αναφορών. Τα κεφάλαια ιβ’-ιδ’ του βιβλίου ονομάζονται συμβατικά στην σύγχρονη βιβλιογραφία «Τριτοζαχαρίας» [2] και αποτελούν μεταιχμαλωσιακό προφητικό υλικό που πιθανότατα χρονολογείται γύρω στα τέλη του δ’ π.Χ. αιώνα, και «αποδίδεται σε θεοκρατικούς και εσχατολογικούς κύκλους της Ιερουσαλήμ» [3]. Κύρια θεολογική ιδέα στον Τριτοζαχαρία παρουσιάζεται η επάνοδος του οίκου Δαυίδ.

    Στο κεφάλαιο ιβ’ ο Θεός παρουσιάζεται να ευλογεί τον «οίκο Δαυίδ» (ιβ’ 7-14). Οι στίχοι 7-8 περιέχουν υπόσχεση για προστασία και αναγέννηση των Δαυιδίδων, ενώ τονίζεται η υπεροχή της Ιερουσαλήμ έναντι των εθνών. Στον στίχο 10 προφητεύεται πως ο Κύριος θα εκχύσει «πνεύμα χάριτος και οικτιρμού» στους απογόνους του Δαυίδ και στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Αυτό το πνεύμα μεταμέλειας, θα εμπνεύσει έναν «εσχατολογικό θρήνο», ο οποίος θα προκαλέσει με την σειρά του το θείο έλεος. Ο Δαυίδ αποκαλείται «ήρωας» (ιβ’ 8), ενώ στον ίδιο στίχο, ο Θεός υπόσχεται «αγγελοποίηση» του οίκου Δαυίδ.

    Το κεφάλαιο ιγ’ προφητεύει την κάθαρση της χώρας από τα είδωλα, κάθαρση την οποία θα επιτελέσει μια «πηγή» που θα ανοίξει ο ίδιος Θεός, και από την οποία θα καθαρίζονται οι απόγονοι του Δαυίδ και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ. Στο επόμενο κεφάλαιο, (ιδ’), η Ιερουσαλήμ περιγράφεται ως η ιερή πρωτεύουσα του κόσμου. Στο τελευταίο αυτό κεφάλαιο του βιβλίου περιγράφονται κοσμογονικά, συμπαντικά και εσχατολογικά φαινόμενα όπως: άνοιγμα μιας νέας κοιλάδας, παύση της εναλλαγής μέρας και νύχτας, έκχυση νέων πηγών και τελικώς, ίδρυση μιας παγκόσμιας βασιλείας με κέντρο την Ιερουσαλήμ.

    3. Θεολογικά συμπεράσματα των δαυιδικών αναφορών στο βιβλίο του Ζαχαρία.

    Οι αναφορές στο πρόσωπο του Δαυίδ όπως προελέχθη, αποτελούν σημαντικό κομμάτι στην θεολογία που εκφράζει το βιβλίο του Ζαχαρία, κυρίως δε στο τελευταίο τμήμα του (κεφ. ιβ’- ιδ’). Ο Δαυίδ και η «ρίζα» του, δηλαδή οι απόγονοί του συνδέονται στενά με την Ιερουσαλήμ, αλλά και με σιωνικές θεολογίες και παραδόσεις. Όλο το μήκος του βιβλίου διατρέχει η γραμμή: Δαυίδ – Ναός – Σιών – Ιερουσαλήμ. Καταφανώς ο Ζαχαρίας υιοθετεί αυλικής καταγωγής θεολογίες που αναπτύχθηκαν επί Σολομώντα, και επικεντρώνονται στο ιδεώδες δαυιδικό βασιλικό πρόσωπο[4]. Οι συγκεκριμένες βασιλικές θεολογίες «προέβαλαν τον βασιλιά ως τον κατάλληλο εγγυητή της σωτηρίας για τον Ισραήλ»[5].

    Όπως συμβαίνει σε πλειάδα προφητών, έτσι και στον Ζαχαρία, ο Δαυίδ είναι το πρόσωπο-σύμβολο του εκλεκτού βασιλέα της μεσσιανικής εποχής, η εξουσία του οποίου πηγάζει απευθείας από τον Θεό, αφού ο ίδιος ο Θεός θέτει τον Δαυίδ στον θρόνο των δικαίων (βλ. Ψλ 109). Κατά τον Ζαχαρία, η Ιερουσαλήμ υπερέχει των εθνών και η ανανέωση της ευλογίας-εκλογής του οίκου Δαυίδ συνδέεται άμεσα με την εποχή της μελλούσης θεοκρατικής βασιλείας. Η υπεροχή αυτή έναντι των εθνών, παρά ταύτα, δεν αναιρεί την οικουμενικότητα των εσχατολογικών υποσχέσεων του Θεού, καθώς διαφαίνεται ως κύριο στοιχείο του κειμένου η ειρηνική συμβίωση των εθνών[6].

    Κατά την ερμηνεία του βιβλίου του Ζαχαρία προκύπτει πως βασική θεολογική ιδέα που οραματίζεται ο προφήτης στο φερώνυμο βιβλίο είναι η αναγέννηση του Ισραήλ σε μια αναμενόμενη εποχή σωτηρίας, αναγέννηση η οποία ταυτίζεται με την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας βασιλείας, η οποία συνδέεται εσχατολογικώς με την ιερή πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ και επί τον θρόνο της οποίας, θα εδράζεται μια αιώνια δαυιδική δυναστεία.

    Παραπομπές:

    1. Μ. Κωνσταντίνου, Του Συνιέναι τας Γραφάς, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 311
    2. Βλ. Μ. Κωνσταντίνου, Του Συνιέναι τας Γραφάς, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 311
    3. Ι. Μούρτζιος, Η Παράδοση για τον Δαβίδ στην Παλαιά Διαθήκη, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 181
    4. R. Albertz, Ιστορία της θρησκείας του Ισραήλ, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα 2006, σελ. 231
    5. Ο.π. σελ. 244
    6. Βλ. Ι. Μούρτζιος, Τα Έθνη και οι Λαοί στο Προφητικό Μήνυμα από την Κρίση στην Οικουμενικότητα, Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 186


    0 0

    Ανάγνωση από το ομώνυμο βιβλίο της Esther-Ahn Kim από τις εκδόσεις Εν Πλω. Την μετάφραση του βιβλίου έχει επιμεληθεί ο Θάνος Μ. Κιοσόγλου.

    Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Διαβάζει ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Λεμεσού Αρχιμανδρίτης Ισαάκ.


    0 0

    Με τις γνωστές φράσεις, «ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ…», που ακούμε σε κάθε θεία λειτουργία, την ώρα της Αγίας Αναφοράς, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ανέκοψε τη συνέχιση της «πτώσης» των αγγελικών ταγμάτων, που ο Εωσφόρος είχε παρασύρει στην παρακοή. Των αγγέλων εκείνων, που αμφισβήτησαν την ανωτερότητα τού Θεού και θέλησαν να εξισωθούν προς Αυτόν.

    Στην απόλυτη ελευθερία της βούλησης, που απολαμβάνουν Άγγελοι και άνθρωποι, εμφιλοχώρησαν τα «μικρόβια» των μεγάλων παθών της αλαζονείας, της υπερηφάνειας, της αρχομανίας, της πρωτοκαθεδρίας και παρέσυραν στην παρακοή και την πτώση τον Εωσφόρο και τους ομόφρονές του αγγέλους.

    Τα «μικρόβια» αυτά, που προσέβαλαν ακόμα και μέρος των αγγελικών ταγμάτων, είναι πανίσχυρα. Αποτελούν τους πλέον θανάσιμους εχθρούς τού ανθρώπου. Χρειάζεται συνεχής εγρήγορση και σκληρός καθημερινός αγώνας για να τα κρατάμε έξω από τον οργανισμό της ψυχής μας, με φάρμακα την ταπείνωση, τον φόβο Θεού και την αδιάλειπτη προσευχή.

    Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, που με την καίρια παρέμβασή του ανέκοψε την πτώση προς την άβυσσο της απώλειας των αγγέλων, είναι πάντα έτοιμος να συγκρατήσει και εμάς από την «πτώση» αυτή, εάν με καθαρή καρδιά ζητάμε την προστασία του. Είναι ο φύλακας Άγγελος και Αγγέλων και ανθρώπων. Είναι το αδιαπέραστο τείχος που μας συγκρατεί από το κατρακύλισμα προς τη φθορά και την καταστροφή. Μετά των άλλων Αγγέλων θεάται το πρόσωπο του Θεού και ακατάπαυστα υμνεί και δοξολογεί τον Κύριο έτοιμος να εκτελέσει τα παραγγέλματά Του.

    Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, όπως όλοι οι Άγγελοι, είναι Ασώματος. Είναι Πνεύμα. Έχει γίνει αισθητός και αντιληπτός σε αρκετές περιπτώσεις κατά τρόπο θαυμαστό.

    Μία «Αρχαγγελοφάνεια», συνέβη στις Χώνες της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. Υπήρχε εκεί ιαματικό αγίασμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Κάποιος χριστιανός έχτισε ναό αφιερωμένο σαυτόν, γιατί ιάθηκε η πάσχουσα κόρη του. Στο ναό αυτό εγκαταστάθηκε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του ένας ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. Αυτό προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών της περιοχής, που ήθελαν να εξαφανίσουν το αγίασμα, τον ναό και τον Άρχιππο.

    Για να πραγματοποιήσουν το δόλιο σχέδιό τους έστρεψαν το ρεύμα ενός παραρρέοντος ποταμού κατά του ναού και του αγιάσματος, ώστε να τα καταστρέψουν. Τα νερά όμως όταν πλησίαζαν στο χώρο εστρέφοντο εις τα οπίσω. Έτσι, οι μανιασμένοι ειδωλολάτρες άρχισαν να στρέφουν και τα ρεύματα δύο άλλων ποταμών, ώστε να καταπλημμυρίσουν και εξαφανίσουν το προσκύνημα. Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, εμφανίστηκε στον Άρχιππο και στη συνέχεια χτύπησε με το δόρυ του τον παρακείμενο βράχο και άνοιξε μέγα χάσμα μέσα στο οποίο εν είδει καταβόθρας κατέρρευσαν τα νερά των ποταμών και καταποντίζονταν έκτοτε μέσα στη γη. «Τα εχώνευε» η γη. Από αυτό πήρε και το όνομα «Χώνες», η περιοχή. Έτσι απετράπη η καταστροφή του αγιάσματος, του ναού και του καλού υπηρέτη Αρχίππου.

    Το θαύμα αυτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, «εν Χώναις», η Εκκλησία μας εορτάζει στις 6 του Σεπτέμβρη.

     


    0 0

    Σκοπός αυτού του άρθρου είναι η κατανόηση των θείων και ιερών κανόνων οι οποίοι ρυθμίζουν τη ζωή της Εκκλησίας, αλλά και τον βίο των χριστιανών, όχι με νομικούς όρους, αλλά σταθερά με πνεύμα φιλανθρωπίας, που εξαντλείται με κάθε τρόπο, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που ο κανόνας γίνεται οικονομία, και η οικονομία κανόνας.

    Οι ι. Κανόνες περιλαμβάνονται σε ένα βιβλίο που ονομάζεται «Πηδάλιον της νοητής νηός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής των Ορθοδόξων Εκκλησίας». Το Πηδάλιο εκτός από τους ιερούς κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και των επικυρωμένων από αυτές, οι οποίοι είναι καθολικής ισχύος, περιέχει επίσης κανόνες και αποφάσεις άλλων Συνόδων ακόμη και αγίων Πατέρων με τις ερμηνείες αυτών.

    Το κύρος των ι. Κανόνων των Οικουμενικών Συνόδων είναι απόλυτο, περιβεβλημένο με θεία ισχύ, γιατί οι ιεροί κανόνες έγιναν με την έμπνευση αυτού του Αγίου Πνεύματος, είναι έργο δικό Του, έτσι οι ιεροί κανόνες μαζί με την Αγία Γραφή αποτελούν τους δύο πνεύμονες της Εκκλησίας, που συμπνέουν και τους οποίους οι χριστιανοί, όχι μόνο πρέπει να ευλαβούνται και να σέβονται, αλλά να ζούν και να αναπνέουν μ’ αυτούς.

    Αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι οι ιεροί κανόνες διέπονται από αυτηρότητα, απολυτότητα, εξουθένωση, όσον αφορά στα επιτίμια, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, αντιθέτως ενεργούν φιλανθρώπως, ενώ εύκολα διακρίνεται και αποδεικύεται η προσπάθεια αυτών (των κανόνων) να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα εξεύρεσης ευνοικής λύσεως του παραπτώματος του χριστιανού.

    Αλλά και η διάκριση των ιερών κανόνων από πολλούς σε δογματικούς η διοικητικούς είναι άστοχη. Υπάρχει πάντα ο πειρασμός στους ανθρώπους, οι οποίοι για να υποτιμήσουν την αξία των ι. Κανόνων που «ενοχλούν», η δεν «εξυπηρετούν», να γίνεται διαχωρισμός σε δογματικούς κανόνες η διοικητικούς, η και παρωχημένους, ώστε με ευκολία να δρούν και να διδάσκουν αντίθετα μ’ αυτά που παραλάβαμε από τους θεοφόρους Πατέρες, ως εμπειρική έκφραση. Ο άγιος Μαξιμος ο ομολογητής λέει «πάσα λέξις και φωνή μη τοις Πατράσι ειρημένη καινοτομία προδήλως καθέστηκε». Εκείνο που πρέπει να γνωρίζουμε και έχει αξία και είναι το κλειδί για την σωστή ερμηνεία των ι. Κανόνων, είναι ότι οι ι. Κανόνες έχουν ένα γνώρισμα και ένα χαρακτήρα, σωτηριολογικό!

    Με λίγα λόγια προσπαθήσαμε με ταπείνωση να κάνουμε μία σύντομη εισαγωγή στο πνεύμα των ι. Κανόνων και να υποψιασθούμε πως θα ανακαλύψουμε σ’ αυτούς, την αγάπη, τη σοφία και την φιλανθρωπία των αγίων Πατέρων, αλλά και μέσα από αυτούς τα προβλήματα που αντιμετώπισαν διεξοδικά οι θείοι Πατέρες, που με την εκπεφρασμένη δι’ αυτών την βούληση του αγίου Πνεύματος, που μέσω των ι. Κανόνων, πηδαλιοχούν με ασφάλεια το σκάφος της Ορθοδοξίας, μέσα στην τρικυμία της ιδαιολογικής αταξίας και της κοσμικής ανισορροπίας.


    0 0

    Τα κυριότερα στοιχεία της ετερόνομης ηθικής είναι η φιλαυτία και η ιδιοτέλεια. Αυτά κάνουν τον άνθρωπο να ενεργεί εγωκεντρικά, με αποτέλεσμα η συμπεριφορά του να έρχεται σε αντίθεση με το φυσικό ενιαίο θέλημα της ανθρώπινης φύσης, το οποίο ενώνει παρά διασπά. Αυτή η εγωκεντρική συμπεριφορά του ανθρώπου τον υποδουλώνει στην αμαρτία, με κύριες συνέπειές της την φθορά και τον θάνατο, που σηματοδοτούν την έσχατη μορφή δουλείας.

    Αυτό συνέβη με την πτώση των Πρωτοπλάστων. Ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι είναι φθαρτός κι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει, έτσι δημιουργείται μέσα του ο φόβος του θανάτου [257]. Αυτός με τη σειρά του δημιουργεί την ιδιοτέλεια. Έτσι υπάρχει ένας φαύλος κύκλος: φόβος θανάτου-ιδιοτέλεια [258]. Επειδή γνωρίζει δηλαδή ότι κάποτε θα πεθάνει, προσπαθεί να απολαύσει όσα περισσότερα μπορεί [359].

    Ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται για τον φόβο του θανάτου που τον έχει καταβάλει. Η αλόγιστη ηδονοθηρία που επικρατεί σήμερα είναι εμφανής. Εξαιτίας του φόβου του θανάτου, ο άνθρωπος, προσφεύγει στις άλογες ηδονές του σώματος. Επιδιώκει δηλαδή να ικανοποιήσει τις αισθήσεις του με κάθε δυνατό τρόπο και όσο προλαβαίνει πριν τον πάρει ο θάνατος και πάψουν να ενεργούν οι αισθήσεις του. Είναι δηλαδή μία υποδούλωση στις αισθήσεις, κατά την οποία δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα πέρα απ’ αυτήν που γίνεται αντιληπτή με αυτές [260]. Αναφέραμε στο οικείο κεφάλαιο ότι τα πάθη έχουν την αιτία τους στο γεγονός ότι ο άνθρωπος προσήλωσε τον νου του στις αισθήσεις και έπαψε να τον χρησιμοποιεί με τον φυσικό του τρόπο, δηλαδή να νοεί τα νοητά [261]. Απ’ αυτήν την επισήμανση γίνεται κατανοητή η σύνδεση του φόβου του θανάτου με τα πάθη κι ως εκ τούτου με την ετερονομία.

    Ο φόβος του θανάτου περιορίζει τον άνθρωπο στον εαυτό του, τον δεσμεύει καθολικά και τελικα τον συντρίβει [262].Όπως λέγει εύστοχα ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης: «Ο θάνατος γίνεται φοβερός εξουσιαστής του κόσμου» [263]. Απ’ αυτόν τον φόβο επηρεάζεται ολόκληρη η ζωή του, ούτως ώστε όλες του οι ενέργειες να προσδιορίζονται απ’ αυτόν [264]. Ο άνθρωπος προσπαθεί να νοηματοδοτήσει το θάνατο η ακόμη και να τον ξεχάσει εντελώς, διότι δεν τον καταλαβαίνει, ούτε γνωρίζει ότι μπορεί να τον υπερβεί. Έτσι ο άνθρωπος κλείνεται στην ατομικότητά του και να μην μπορεί να αναπτύξει αληθινή κοινωνικότητα [265]. Όσο υπάρχει στον άνθρωπο ο φόβος του θανάτου, δεν είναι δυνατή η μετάβαση από την ετερονομία στην αυτονομία. Θα είναι πάντα δούλος της ιδιοτέλειάς του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί πολύ εύστοχα ότι «ο τον θάνατον δεδοικώς, δούλος εστι, και πάντα υφίσταται υπέρ του μη αποθανείν» [266].

    Ο σκοπός της χριστιανικής ηθικής είναι να υπερβεί ο άνθρωπος τον φόβο του θανάτου ακολουθώντας τον Χριστό, ο οποίος κατήργησε τον θάνατο. Ο άγιος υπερβαίνει τον φόβο του θανάτου ακριβώς επειδή μιμείται την εκούσια κάθοδο στον Άδη που έκανε ο Χριστός, την κενωτική προσφορά, την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία του. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης ζήτησε απ’ τον Θεό να απαλλαγεί απ’ την υπερηφάνεια, η οποία συνδέεται άμεσα με την ιδιοτέλεια, και ο Θεός του είπε: «Κράτει τον νούν σου εις τον Άδην και μη απελπίζου» [267]. Πάνω σ’ αυτό προσθέτει ο γέροντας Σωφρόνιος, μαθητής του αγίου Σιλουανού, το εξής: «Νίκα πάσαν επίγειον οδύνην, βυθιζόμενος εκουσίως εις μεγαλυτέραν οδύνην» [268]. Ο μόνος τρόπος δηλαδή να υπερβεί ο άνθρωπος τον φόβο του θανάτου είναι να θέσει εκουσίως τον εαυτό του στον θάνατο.

     

    Ο άγιος αναγνωρίζει ότι το νόημα της ζωής του είναι πέρα απ’ τον φυσικό θάνατο. Τον βλέπει ως μία γέφυρα για την αληθινή ζωή και την αιωνιότητα. Με την πίστη στον Χριστό, φωτίζεται η εσχατολογική προοπτική της ύπαρξής του. Στην προοπτική της αναστάσεως του Χριστού, σταματάει πλέον ο άνθρωπος να φοβάται τον θάνατο. Μόνο τότε είναι πραγματικά ελεύθερος. Χωρίς την υπέρβαση του φόβου του θανάτου δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αυτονομία. Με τον φόβο του θανάτου υπάρχει ιδιοτέλεια, δηλαδή ετερονομία. Με την υπέρβαση του φόβου αυτού υπάρχει ανιδιοτέλεια, δηλαδή αληθινή αυτονομία. Γι αυτό το λόγο ο άγιος είναι ο μόνος ηθικά αυτόνομος άνθρωπος. Δεν φοβάται να χάσει την ζωή του, αφού, όπως είπαμε, την προσφέρει ο ίδιος εκουσίως και ανιδιοτελώς. Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία, όχι η αγχώδης προσπάθεια διατήρησης της ζωής, επειδή υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη γι αυτήν παρά για τους άλλους [269]. Θυσιάζοντας το ιδιοτελές εγώ για χάρη του πλησίον, ο άγιος, το θεραπεύει και το αποκαθιστά στον πραγματικό εαυτό του [270].

    Ο άγιος ζει μέσα του την ανάσταση του Κυρίου του δια της πίστεως, έτσι ζει κι ο ίδιος υπεράνω του θανάτου. Δεν υπάρχει θάνατος γι αυτόν, όπως δεν υπήρξε θάνατος και για τον Χριστό. Το είναι του είναι «πεπληρωμένον από τον Μόνον Αθάνατον, τον Υπεραθάνατον Κύριον και Θεόν μας Ιησούν Χριστόν» [271]. Σ’ αυτό έγκειται η πίστη ως εμπιστοσύνη, δηλαδή εμπιστεύεται ο άνθρωπος τον λόγο του Κυρίου που λέει «κάθου εν δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου» [272]. Έτσι όταν ο άγιος πεθαίνει, απλά αφήνει το ένδυμα του σώματός του για να το ξαναφορέσει εκλαμπρότερο κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Όπως ήδη ειπώθηκε, ακόμη και σ’ αυτό το στάδιο των αγίων υπάρχει ένα άλλο είδος φόβου. Είναι ο φόβος της αποτυχίας παραμονής στο οντολογικό επίπεδο, δηλαδή ο φόβος μήπως χάσει ο άγιος την μετοχή της θείας Χάρης [273]. Αυτός ο φόβος, παρά ταύτα, διαφέρει απ’ όλους του γηίνους φόβους και αντί να οδηγεί στην ετερονομία, είναι το μέσον με το οποίο οι άγιοι νικούν κάθε φοβία, ακόμη και το φόβο του θανάτου [274].

    Ο χρόνος είναι επίσης ένας παράγοντας που φοβίζει και ετερονομεί τον άνθρωπο. Είναι συνυφασμένος με τον θάνατο και τη φθορά, διότι ό, τι έχει αρχή στο είναι, υπόκειται στην επιρροή του χρόνου και είναι τρεπτό [275]. Για τον άγιο δεν υπάρχει χρόνος [276], ζει στην αιωνιότητα. Ο χρόνος γι αυτόν μεταβάλλεται από παράγοντας αφανισμού σε παράγοντα προκοπής και τελειώσεως [277]. Ο άγιος αφιερώνει τον χρόνο που έχει στη διαθεσή του στον Χριστό, με αποτέλεσμα να γεμίζει η ζωή του απ’ την παρουσία Του. Έτσι υπερβαίνει τον φόβο του θανάτου και χρησιμοποιεί τον χρόνο του δημιουργικά [278], με αυτόν τον τρόπο ενεργεί αυτόνομα, χωρίς την επιρροή του χρόνου.

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

    Παραπομπές:

    257. Για μία αναλυτική ανατομία της φύσης του φόβου και της χριστιανικής θεώρησής του με βάση την χριστιανική διδασκαλία βλ. Jean-Claude Larchet, Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων – Εισαγωγή στην ασκητική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Τόμος Α’, μτφρ. Χρ. Κούλας, Εκδόσεις “Αποστολική Διακονία”, Αθήνα 2008.
    258. Νικολάου Κόϊου, Ό.π., σ. 100.
    259. Ό.π.
    260. Βλ. Βασιλείου Καλλιακμάνη Πρωτοπρεσβυτέρου, Από τον Φόβο στην Αγάπη, Θεσσαλονίκη 2009, σ.83.
    261. Βλ. Μαξίμου Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, PG 90, 257A.
    262. Γεωργίου Μαντζαρίδη, Ό.π., σ. 260.
    263. Π. Βασιλείου Καλλιακμάνη, ό.π, σ. 84.
    264. Βλ.Γεωργίου Μαντζαρίδη, Ό.π., σ. 14 και 635 κ.ε.
    265. Βλ. Ό.π., σ. 229-230.
    266. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς τήν πρός Ἑβραίους 4, PG 63, 41.
    267. Αρχιμ. Σωφρονίου, Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Έσσεξ Αγγλίας 1995, σ. 572.
    268. Του ίδιου, Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστι, Έσσεξ Αγγλίας 1992, σ. 147.
    269. «Εἰ γάρ δέρμα ὑπέρ δέρματος, καί πάντα δοἱη ἃν τις ὑπέρ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· ὃταν καί ταύτης κρίνῃ τις καταφρονεῖν, τίνος ἒσται δοῦλος λοιπόν; Οὐδένα δέδοικεν, οὐδένα φοβεῖται, πάντων ἐστίν ἀνώτερος, καί πάντων ἐλευθεριώτερος. Ὁ γάρ τῆς ψυχῆς τῆς ἑαυτοῦ καταφρονῶν, πολλῷ μᾶλλον τῶν ἂλλων» Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ό.π., 42.
    270. Γεωργίου Μαντζαρίδη, Ό.π., σ. 236.
    271. Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ἂνθρωπος καί Θεάνθρωπος, σ. 88.
    272. Ψαλμ. 109, 1.
    273. Νικολάου Κόϊου, Ό.π., σ. 147.
    274. Ό.π.
    275. Βλ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Διάλογος κατά Μανιχαίων, PG 94, 1529B.
    «Χρόνος οὐκέτι ἒσται» Αποκ. 10, 6.
    276. Γεωργίου Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική ΙΙ, σ. 537.
    277. Ό.π.
    278. Γεωργίου Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική Ι, σ. 134.


older | 1 | .... | 1373 | 1374 | (Page 1375) | 1376 | 1377 | .... | 1462 | newer