Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1386 | 1387 | (Page 1388) | 1389 | 1390 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου διεξήχθη στην Ιερά Μονή Φανερωμένης η τελευταία φάση των εργασιών του 3ου Μοναστικού Συνεδρίου. Οπως αναφέρει...

    0 0

    20150925-3

    Τελικά ο εγωισμός είναι σκέτη κουταμάρα! Η κενοδοξία μάς κάνει κούφιους. Όταν κάνουμε κάτι για να επιδειχτούμε, καταντούμε άδειοι ψυχικά. Ό,τι κάνουμε, να το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε τον Θεό. Ανιδιοτελώς, χωρίς κενοδοξία, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς εγωισμό, χωρίς, χωρίς, χωρίς…

    Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


    0 0

    «Κάνουμε το καλό ή γιατί φοβόμαστε την κόλαση και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του δούλου ή για να πάρουμε μισθό και έχουμε την κατάσταση του μισθωτού ή για το ίδιο το καλό και τότε βρισκόμαστε στην κατάσταση του υιού. Γιατί ο υιός δεν κάνει το θέλημα του πατέρα του από φόβο, ούτε γιατί θέλει να πάρει απ’ αυτόν μισθό, αλλά επειδή θέλει να τον διακονήσει, να τον τιμήσει και να τον αναπαύσει. Και εμείς έτσι πρέπει να κάνουμε την ελεημοσύνη, για την ίδια την αρετή, συμμετέχοντας στις δυσκολίες των άλλων, σαν να ήταν μέλη του σώματός μας. Να διακονούμε κάποιον σαν να απολαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τον καρπό της διακονίας μας. Να δίνουμε έτσι σαν να είμαστε εμείς οι ίδιοι που παίρνουμε. Αυτή είναι η ελεημοσύνη που γίνεται με επίγνωση. Έτσι, όπως είπαμε, βρισκόμαστε στην ψυχική κατάσταση του υιού»(Αββάς Δωρόθεος).

    Το παραπάνω κείμενο του Αββά Δωροθέου εκφράζει τη δυναμικότητα της χριστιανικής ηθικής η οποία εκτυλίσσεται σε τρία επίπεδα που αντιστοιχούν στα στάδια της πνευματικής τελειώσεως των πιστών και συνοψίζονται στα εξής: α) των δούλων, β) των μισθωτών και γ) των ελευθέρων ή τέκνων του Θεού. Στο πρώτο επίπεδο, των δούλων, ο πιστός ενεργεί δουλικά και κίνητρο της ηθικής συμπεριφοράς του είναι ο φόβος της τιμωρίας της κολάσεως είτε της οργής του Θεού. Στο δεύτερο επίπεδο, των μισθωτών, ο πιστός ενεργεί ωφελιμιστικά και η ελπίδα της αμοιβής είναι το κίνητρό του. Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο ο πιστός κινείται και δρα με ελευθερία και ανιδιοτέλεια. Στα δύο πρώτα επίπεδα η ηθική ζωή είναι ατελής, κινείται μέσα στα πλαίσια της ετερονομίας ενώ στο τρίτο επίπεδο είναι πλήρης, καθώς η χριστιανική ηθική αποκαλύπτεται ως ηθική της πραγματικής ελευθερίας και αυτονομίας. (Βλ.Γ. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, τομ. Ι, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 127-128).

    Η ορθόδοξη χριστιανική ηθική, λοιπόν, αρχίζει με την ετερονομία στα δύο πρώτα επίπεδα και οδηγείται στο τρίτο, στο στάδιο της αυτόνομης ηθικής. Ξεκινά δηλαδή με την εξωτερική τήρηση του θελήματος του Θεού και φτάνει στην εσωτερίκευσή και οικείωσή του. Τι σημαίνουν όμως οι όροι ετερονομία και αυτονομία στην ηθική; Ετερονομία σημαίνει όταν οι πράξεις και συμπεριφορές μας προσδιορίζονται από έναν εξωτερικό νόμο. Ο άνθρωπος συμπεριφέρεται με τον συγκεκριμένο τρόπο διότι υπάρχει μια εξωτερική αυθεντία που του επιβάλλεται. Με αυτόν τον τρόπο άλλωστε λειτουργούν και ο νόμοι μέσα στα πλαίσια μιας πολιτείας.

    Οι νόμοι επιβάλλονται από την διοίκηση του κράτους και καλούνται οι πολίτες να τους εφαρμόσουν ειδάλλως επέρχεται η ποινή και τιμωρία. Αυτόνομη ηθική από την άλλη, υπάρχει όταν οι πράξεις μας δεν επιβάλλονται από μια εξωτερική αυθεντία αλλά προσδιορίζονται από έναν νόμο εντός του ανθρώπου, (Βλ. Νικολάου Κόϊου, Επ’ ελευθερία εκλήθητε, Εκδ. Αθ. Σταμούλη, Αθήνα 2004, σελ. 34), τον οποίο έχουμε ενστερνισθεί και είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι μας εκφράζει. Αυτός ο νόμος δεν μας επιβάλλεται από μια εξωτερική αυθεντία αλλά αποτελεί την ίδια μας τη θέληση. Κύριο χαρακτηριστικό της αυτόνομης ηθικής είναι η ελευθερία, διότι πράττουμε το καλό όχι διότι είτε φοβόμαστε την τιμωρία είτε προσδοκούμε ανταμοιβή, αλλά διότι αυτός ο νόμος αποτελεί την βαθύτατη θέλησή μας. Στο παραπάνω παράδειγμα των νόμων του κράτους που αναφέραμε ορισμένοι πολίτες τηρούν τους νόμους διότι φοβούνται την τιμωρία και τις ποινές των δικαστηρίων (ετερόνομη ηθική), ενώ άλλοι τους τηρούν διότι αυτοί οι νόμοι ταυτίζονται με τη θέλησή τους (αυτόνομη ηθική).

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ


    0 0

    Η Βενετία έχει αρχίσει να παίρνει δραστικά μέτρα ελέγχου των τουριστών καθώς υπολογίζεται πως καθημερινά δέχεται έως και 60.000 επισκέπτες....

    0 0

    Οι Έλληνες της κάτω Ιταλίας Δείτε το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ οδοιπορικό για τους Έλληνες που ζουν στην Ιταλία από τα αρχαία...

    0 0

    Η παιδεία, σαν την πλούσια χώρα, παράγει όλα τα αγαθά.

     

    Σωκράτης


    0 0

    20150926-2

    Εκείνος που είναι δεμένος στα κοσμικά, και αν ακόμη ακούσει την αλήθεια, αποστρέφεται αυτόν που την λέει.

    Άγιος Εφραίμ ο Σύρος


    0 0

    Πηγή: sigmalive.com Official Website: http://www.sigmalive.com/ Google+: https://plus.google.com/+sigmalive/videos Facebook: https://www.facebook.com/sigmalivecy Twitter: Tweets by Sigmalivecom Instagram: sigmalivecom

    0 0

    Η τελετή λήξης καθώς και η Απονομή των Πιστοποιητικών Εξειδίκευσης στους Σπουδαστές του πρωτότυπου και εξειδικευμένου επιστημονικού Προγράμματος κατάρτισης, με...

    0 0

    20150926-3

    Προσεγγίζουμε τον Θεό συνήθως σε περιόδους δοκιμασιών, από τις οποίες κανένας άλλος δεν μπορεί να μας σώσει παρά μόνον ο Θεός. Έτσι τότε καταφεύγουμε σ’ Εκείνον μ’ όλη μας τη ψυχή και τον πλησιάζουμε πραγματικά. Απομακρυνόμαστε όμως σε περιόδους ευδαιμονίας, όταν τα επίγεια αγαθά μας είναι άφθονα.

    Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης


    0 0

    Εορτάζει στις 27 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.   Βιογραφία Ο Άγιος Καλλίστρατος μαρτύρησε στη Ρώμη επί Διοκλητιανού (284 – 304 μ.Χ.)....

    0 0

    Η ξεχωριστή αυτή νεαρή κοπέλα καί παρθενομάρτυρας του Χρίστου Ακυλίνα γεννήθηκε, έζησε και μαρτύ­ρησε στην επαρχία Ζαγκλιβερίου Θεσσαλονίκης στο β’...

    0 0

    Μαρτύρησε στις 27 Σεπτεμβρίου 1764 Η παρθενομάρτυς του Χριστού Ακυλίνα ήταν από το Ζακλιβέρι και είχε γονείς ευσεβείς. Το Ζαγκλιβέρι,...

    0 0

    «Φωστήρες νοητοί, εξανέτειλαν πάσιν ημίν οι θείοι του Χριστού Νεομάρτυρες απλανώς οδηγούντες προς τας ευθείας τρίβους των σωτηρίων αυτού εντολών »[1].

    Στις 27 Σεπτεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη Νεομάρτυρα Ακυλίνα. Τι είναι, όμως, νεομάρτυς; Ποιός θεωρείται νεομάρτυς; Συμφωνα με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη [2], ως Νεομάρτυρες χαρακτηρίζονται όσοι μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού μετά από το 1453 μ.Χ., δηλαδή μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, από τούς Μωαμεθανούς Τούρκους, επειδή αρνήθηκαν να ασπασθούν τον Ισλαμισμό, το Μουσουλμανισμό. Οι Νεομάρτυρες ονομάσθηκαν έτσι, για να διακρίνονται από τούς παλαιούς μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών αιώνων ή και αργότερα της εικονομαχίας. Ο άγιος Νικόδημος στο προοίμιο του έργου του «Νέον Μαρτυρολόγιον», όπου υπάρχουν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι βίοι των Νεομαρτύρων, κάνει την εξής πολύ σημαντική ερώτηση : «Για ποια αίτια ευδόκησε ο Θεός να εμφανιστούν αυτοί οι νέοι Μάρτυρες στους σημερινούς καιρούς»; Την απάντηση, βεβαίως, μας την δίνει με οξύνοια ο ίδιος, απαριθμώντας πέντε αίτια.

    Πρώτο, για να είναι ανακαινισμός όλης της Ορθοδόξου πίστεως, δεύτερο για να μένουν αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσεως οι αλλόπιστοι, τρίτο για να είναι δόξα μεν και καύχημα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, έλεγχος δε και καταισχύνη των ετεροδόξων, τέταρτο για να είναι παράδειγμα υπομονής σε όλους τούς Ορθοδόξους Χριστιανούς, που τυραννούνται κάτω από τον βαρύ ζυγό της αιχμαλωσίας, και πέμπτο για να είναι θάρρος και παρακίνηση στο να μιμηθούν δια του έργου το μαρτυρικό τους τέλος, τόσο οι Χριστιανοί, που αναγκάζονται κατά περίσταση να μαρτυρήσουν, όσο και όσοι έφθασαν να αρνηθούν νωρίτερα την Ορθόδοξη πίστη.

    Σύμφωνα με τον άγιο Νικόδημο, οι νέοι αυτοί Μάρτυρες κάνουν αναπολόγητους τους αλλοπίστους την ημέρα της Κρίσεως, διότι καθώς το λίγο προζύμι, που σμίγεται με το πολύ αλεύρι, μεταδίδει την δική του δύναμη σ’αυτό και γίνεται ολόκληρο ζύμη, έτσι οικονόμησε ο Θεός να είναι σμιγμένοι οι λίγοι πιστοί με τους πολλούς αλλοπίστους, για να μεταδώσουν σ’αυτούς την Ορθόδοξη πίστη και να τους φέρουν στην επίγνωση της αληθείας. Έτσι μας το βεβαιώνει ο θείος Χρυσόστομος: «δια τούτο και ανέμιξεν (ο Θεός δηλαδή) τω πλήθει τους αυτώ πιστεύοντας, ίνα μεταδώμεν αλλήλοις της ημετέρας συνέσεως »[3].

    Οι άγιοι Νεομάρτυρες είναι η δόξα και το καύχημα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, έλεγχος δε και καταισχύνη των ετεροδόξων.

    Εκείνοι, οι παλαιοί μάρτυρες, μαρτύρησαν για την πίστη της Αγίας Τριάδος; Κι αυτοί ομοίως. Εκείνοι έχυσαν το αίμα τους για το όνομα και την Θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού; Κι αυτοί ομοίως. Κατά τον άγιο Νικόδημο, όμως, αυτοί (οι νέοι μάρτυρες) έχουν κάτι περισσότερο από τους παλαιούς. Καθ’ότι εκείνοι μεν αγωνίσθηκαν κατά της πολυθεΐας και ειδωλολατρείας, η οποία είναι μία προφανής ασέβεια, που δύσκολα μπορεί να απατήσει ένα λογικό νου, αυτοί όμως αγωνίσθηκαν κατά της μονοπροσώπου μονοθεΐας των αλλοπίστων, η οποία είναι μία κεκρυμμένη ασέβεια, που εύκολα μπορεί να απατήσει τον νου.

    Γι’ αυτό, αν και αυτοί οι Μάρτυρες είναι νέοι κατά τούς χρόνους, όμως κατά τα μαρτύρια είναι παλαιοί. Αν και είναι έσχατοι κατά την διαδοχή του γένους, όμως κατά τούς στεφάνους είναι πρώτοι. Γιατί ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριος του νοητού αμπελώνος της Ανατολικής Εκκλησίας, κάλεσε εργάτες στον αμπελώνα του, κατά την παραβολή του Ευαγγελίου [4], και τούς παλαιούς και τούς νέους αυτούς Μάρτυρες, και αφού άρχισε από τούς πρώτους έως τούς εσχάτους, τούς έκανε ίσους, με το να δώσει σε όλους το ένα και το ίσο δηνάριο, το οποίο είναι ο στέφανος του Μαρτυρίου και η απόλαυση της Ουρανίου Βασιλείας.

    Ας ικετεύσουμε, λοιπόν, σήμερα, τούς αγίους ενδόξους νεομάρτυρες να μεσιτεύουν ολοψύχως προς τον άγιο Θεό, για να γίνει ίλεως στις αμαρτίες μας και να παύσει την καθ’ ημών δικαία Του αγανάκτηση, παρορών ως πολυέλεος τα πταίσματά μας, με τα οποία έργω, λόγω και διανοία κάθε μέρα τον παραπικραίνουμε.

    Γεννήθηκε το 1745 μ.Χ. σε ένα χωριό της Θεσσαλονίκης, το Ζαγκλιβέρι. Ο πατέρας της ονομαζόταν Γιώργης και το όνομα της μητέρας της, δυστυχώς, δεν διεσώθηκε. Αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός που έλαβε χὠρα με τον πατέρα της. Μια μέρα μάλωσε ο πατέρας της με ένα Τούρκο και πάνω στο θυμό του μαχαίρωσε τον Τούρκο και τον άφησε νεκρό. Όλοι οι χωριανοί μόλις άκουσαν το γεγονός αυτό, έντρομοι προσπαθούσαν να κρυφτούν από τη λυσσώδη μανία και εκδίκηση των Τούρκων. Το αποτέλεσμα ήταν η καταδίκη του Γιώργη σε θάνατο. Όμως, υπήρχε και μία εναλλακτική λύση. Αυτή ήταν να τουρκέψει. Έτσι, χωρίς να χάσει χρόνο αποφασίζει να επιζήσει τη μάταια αυτή ζωή, τον προσωρινό βίο, να προδώσει την πίστη του και να τουρκέψει τόσο εκείνος όσο και η οικογένειά του. Αποφασίζει και προδίδει την πίστη του. Για την οικογένεια, όμως, αυτό ήταν ντροπή. Οι Τούρκοι υπερήφανοι για το γεγονός τον επιδεικνύουν ως λάφυρο. Δεν έφτανε ότι αλλαξοπίστησε αυτός, οι Τούρκοι τον πίεζαν να οδηγήσει και την υπόλοιπη του οικογένεια στην αλλαξοπιστία. Αφού πλησίασε την θυγατέρα του, την Ακυλίνα, με σκοπό να την τουρκέψει, αυτή αμετάκλητη στην πίστη της, έμενε ακλόνητη. Στο άκουσμα αυτό οι Τούρκοι κυριεύθηκαν από θυμό και οργή, και αποφάσισαν να στείλουν ανθρώπους από το ιεροδικείο για να την συλλάβουν και να την ανακρίνουν.

    Η μητέρα της προσευχόταν όπως φωτίσει ο Θεός την Ακυλίνα και δεν αλλαξοπιστήσει. Την παρότρυνε να μείνει ακλόνητη στο ορθόδοξό της φρόνημα, να υποστεί τα μαρτύρια για τον Ουράνιο Νυμφίο, τον Ιησού Χριστό. Οι Τούρκοι, με το μίσος που τους διακατέχει προς τους Ορθοδόξους, πήγαν και την συνέλαβαν. Αυτή θαρραλέα, προσευχόμενη και αποφασισμένη να θυσιάσει τη ζωή για το Χριστό, εμμένει στο φρόνημά της. Την έδεσαν και την οδήγησαν ενώπιον του δικαστή, ο οποίος την ρώτησε αν αλλάζει την πίστη της. Αυτή με γενναιότητα του απαντά ότι χριστιανή γεννήθηκε και χριστιανή θα αποθάνει, η φράση που έλεγαν όλοι οι Μάρτυρες ενώπιον του ψευδούς και ανόμου δικαστηρίου. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι δελεαστικές προτάσεις. Αυτή ανυποχώρητη. Δεν κολακεύεται, δεν επηρεάζεται. Μένει σταθερή. Αφού αρνήθηκε να αλλάξει την πίστη της, άρχισαν τα βασανιστήρια.

    Πρώτα άρχισαν οι ραβδισμοί γεμίζοντας το πρόσωπό της με αίματα, οι πόνοι αφόρητοι, τα δάκρυα και το αίμα να γίνονται ένα. Οι αλλόθρησκοι την επιβίβασαν σε ένα χριστιανό να την πάει στο σπίτι της. Μόλις την αντίκρυσε η μητέρα της, αγκάλιασε το ματωμένο της σώμα και την ρώτησε αν πρόδωσε την πίστη της ή όχι. Και αυτή με χαρά και αγαλλίαση της απάντησε ότι φύλαξε την ομολογία της πίστεώς της. Περήφανη η μητέρα της ύψωσε τα χέρια της προς το Θεό και Τον ευχαρίστησε.

    Η Νεομάρτυς παρέδωσε το πνεύμα της στο στεφανοθέτη Χριστό και αξιώθηκε να λάβει τον αμαράντινο της δόξης στέφανο. Από το τίμιό της σώμα ανέβλυσε ουράνια και δυνατή ευωδία. Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1764.

    Εγκωμιάζει, λοιπόν, σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, το έμπνουν θησαύρισμα, των μαρτύρων αγλάϊσμα και πυξίο, το πολυτίμητο σμαράγδι, της Εκκλησίας το ιερό σεμνολόγημα, το θησαυρό της εγκρατείας, της χριστοηθείας το πολυτίμητο σάπφειρο, τη νύμφη του Χριστού και Νεομάρτυρα Ακυλίνα.

    Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση η σήμερα τιμώμενη Αγία, για την ακλόνητη της πίστη, τη σταθερά και φλογερή της ομολογία. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Να ομολογούμε καθημερινά με το παράδειγμά μας, με τις πράξεις μας, την καλή ομολογία Ιησού Χριστού. Σήμερα, μπορεί να μην χρειαζόμαστε να δίνουμε το αίμα μας για να Τον ομολογούμε, αν και δυστυχώς υπάρχουν αδελφοί μας σε κάποιες χώρες, που για την πίστη τους, δίνουν το αίμα τους. Έχουμε όμως το μαρτύριο της συνειδήσεως, δηλαδή τον συνεχή αγώνα για να πετύχουμε την εν Χριστώ τελείωση παλεύοντας με τα καθημερινά προβλήματα και τις δυσκολίες της παρούσης και μάταιης ζωής.

    Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τη σήμερα τιμώμενη Αγία Ακυλίνα, αλλά και όλους τούς αγίους ενδόξους νεομάρτυρες, να μεσιτεύουν ολοψύχως προς τον άγιο Θεό, για να γίνει ίλεως στις αμαρτίες μας και να παύσει την καθ’ ημών δικαία Του αγανάκτηση, παρορών ως πολυέλεος τα πταίσματά μας, με τα οποία έργω, λόγω και διανοία κάθε μέρα τον παραπικραίνουμε.

     

    Παραπομπές:

    1. Από το Δοξαστικό του Μικρού Εσπερινού της Συνάξεως των Νεομαρτύρων.
    2. Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (1749-1809), Νέο Μαρτυρολόγιο ήτοι μαρτυρία των νεοφανών μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2009.
    3. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, 16η Ομιλία στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο.
    4. Ματθαίου 20,9.


    0 0

    Η Αγία Ζώνη.

                                                                                                                                                        4-3-2007

    Το 1997 βγήκε στον λαιμό μου ένας όγκος, σαν μεγάλο αμύγδαλο, που φαινόταν ακόμα και από έξω.

    Μετά από υπέρηχο που έκανα στο νοσοκομείο “Ευαγγελισμός” διαπιστώθηκε ότι είχα λεμφαδένες πολύ ερεθισμένους μαζί με όζους. Δύο καθηγητές ιατρικής μου συνέστησαν εγχείριση. Πηγαίνοντας σε χειρουργό μου περιέγραψε την άσχημη κατάστασή μου. Ανάλογα με την βιοψία ίσως θα γίνονταν δύο εγχειρίσεις.

    Ήταν φανερό ότι η ζωή μου κινδύνευε. Ή θα ζούσα με πρόβλημα από εδώ και πέρα ή σε λίγο θα άφηνα αυτόν τον κόσμο.

    Για το ότι θα έφευγα από αυτόν τον κόσμο δεν με πείραζε, γιατί πιστεύω, αγωνίζομαι και λατρεύω τον Κύριο μας. Είχα βέβαια την αγωνία, αν είμαι έτοιμη.

    Αυτό που με προβλημάτιζε πολύ ήταν ότι είχα ένα σύζυγο, δύο αγόρια και δύο μητέρες (μητέρα και πεθερά), που περίμεναν να τους κλείσω τα μάτια, όπως έλεγαν, γιατί δεν είχαν άλλα παιδιά. Πόση λύπη θα ένιωθαν!

    Στην οικογένειά μας έχουμε δεί πολλά θαύματα. Δόξα τω Θεώ.

    Έτσι και αυτήν την φορά κατέφυγα στην γιάτρισσα Παναγία μας. Κάθε μέρα έβαζα στο λαιμό μου λάδι από την Παναγία μας και πήγα σε πολλά προσκυνήματα της Παναγίας γύρω από την Λαμία και αλλού.

    Μία φίλη μου που ήξερε το πρόβλημά μου, πιστός άνθρωπος, μου έφερε από το μοναστήρι σας μικρό τεμάχιο από την κορδέλα που διαβάζεται επάνω στην Αγία Ζώνη. Αυτό ήταν! Την έβαλα επάνω μου με πίστη και ευλάβεια, δεν την αποχωρίστηκα καθόλου και μετά από πέντε ημέρες ο όγκος στον λαιμό μου εξαφανίστηκε!

    Τον εξαφάνισε η Παναγία!

    Ξέρω πώς η Παναγία μας είναι πάντα δίπλα μας και μας ακούει, αλλά το αδύνατο μυαλό μου δεν το χωράει, πως έσκυψε και είδε εμένα την αμαρτωλή και ανάξια.

    Μετά από αυτό δεν πήγα βέβαια για εγχείριση. Οι γιατροί και ο θείος μου, που εργαζόταν στον “Ευαγγελισμό” επέμεναν να πάω να κάνω πάλι μία εξέταση για να δούν τι γίνεται. Δεν ήθελα, αλλά για να τους κάνω το χατίρι πήγα μετά τρεις μήνες.

    Ο γιατρός είχε την άσχημη εξέταση στα χέρια του και έψαχνε συνέχεια με το μηχάνημα στον λαιμό μου για πολλή ώρα. Στο τέλος είπε: “Δεν βλέπω τίποτα από λεμφαδένες, είναι όλα καθαρά!”

    Ήταν μία από τις ωραιότερες ημέρες της ζωής μου.

    Ευχαριστώ. Δεχθείτε τα προσκυνήματά μου

    Ισμήνη Κολώνια

    Ευχαριστήρια επιστολή προς την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου η οποία δημοσιεύεται στο βιβλίο «Θαύματα της Αγίας Ζώνης», έκδοση της Ι.Μ. Μονής Βατοπαδίου.


    0 0

    Mε λαμπρότητα εορτάσθηκε την Τρίτη 25 και την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2018, η Ιερά Πανήγυρη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος και ειδικότερα, σε Ι. Ναούς της Βορείου Ευβοίας, οι οποίοι τιμώνται στο όνομά του.

    Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό του Μαντουδίου (φωτογραφίες Νικολάου Παλιάτσου), την παραμονή Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018, κατόπιν προσκλήσεως του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστομου, χοροστάτησε κατά τον Μεγάλο Εσπερινό ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, πλαισιούμενος από πολλούς Κληρικούς, μεταξύ των οποίων και ο παρεπιδημών στην Βόρειο Εύβοια Αρχιμ. Βαρνάβας Λεοντιάδης, Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητροπόλεως Κίτρους και Κατερίνης.

    Κατά την καθιερωμένη Λιτανεία, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο άγιο Σιατίστης για την παρουσία του και την χαρά του συμπανηγυρισμού, ενώ στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος κ. Παύλος ομίλησε επίκαιρα στην κεντρική πλατεία του Μαντουδίου.

    Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας, Τετάρτης 26 Σεπτεμβρίου 2018 ετελέσθη στο Μαντούδι Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στην οποία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος άγιος Σιατίστης κ. Παύλος.

    Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, το πρωί της Τετάρτης, συνοδευόμενος από τον Πρωτοσύγκελλό του Αρχιμ. Νικόδημο Ευσταθίου, τον Αρχιμ. Αγαθόνικο Καραβαντέ εκ της Ι. Μητροπόλεως Κίτρους και τον Διάκ. Πορφύριο Γερμανό, μετέβη στην πανηγυρίζουσα Ενορία του χωριού Αγδίνες της Βορείου Ευβοίας, όπου χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, με την συλλειτουργία και άλλων Ιερέων της περιοχής.

    Πριν την Απόλυση κήρυξε τον θείο λόγο προς τους προσελθόντες ευλαβείς χριστιανούς, οι οποίοι μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας εξέφρασαν την ιδιαίτερη χαρά τους προς τον Μητροπολίτη τους, για την παρουσία του στο μικρό χωριό τους.


    0 0

    Ο Πτωτοψάλτης Ιω. Χασανίδης με τους συνεργάτες του ψάλουν το Κοινωνικό «Εις μνημόσυνον αιώνιον» σε ήχο α΄ και μέλος Ιω. Χασανίδη και ακολούθως το περίφημο κράτημα του Παν. Χαλάντζογλου σε πλ. α΄ πεντάφωνο. Πρόκειται για ηχογράφηση παρμένη από τον ψηφιακό δίσκο «Υμνολογικόν Απάνθισμα της Ακολουθίας των Κτιτόρων της Ι.Μ. Εικοσιφοινίσσης», που εκδόθηκε με την μερίμνα του Σεβ. Μητροπολίτου Δράμας κ. Παύλου.


    0 0

    20150927-1

    Πάθη επιθυμίας λέγονται όσα την προσανάβουν ή την υποκινούν, όπως ο πλούτος, η ραθυμία, η αργία και άλλα.

     

     

    Άγιος Θεοφύλακτος Επίσκοπος Αχρίδος


    0 0

    Καθώς ξημέρωνε η Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 1831 και ο ουρανός του Ναυπλίου άλλαζε χρώματα, η προδοσία είχε ήδη αρχίσει πριν ο πετεινός λαλήσει. Ο Κυβερνήτης ήσυχα και αθόρυβα ντύθηκε τα λιτά μαύρα του ρούχα με τη γαλανόλευκη ζώνη του, πήρε το καπέλο του και βγήκε από το ταπεινό του κυβερνείο μαζί με μόνο δύο συνοδούς. Αρνιόταν πεισματικά να έχει φρουρά ισχυρή. Ο ένας του συνοδός μάλιστα είχε ένα μόνο χέρι και ο άλλος κρατούσε πιστόλι δίχως σφαίρες.

    Προσπάθησε να βγεί έξω από το κυβερνείο όσο πιά αθόρυβα γινόταν γιατί δεν ήθελε κανένας να τον εμποδίσει να φτάσει στον προορισμό του. Δύο εβδομάδες πέρασαν που δεν μπόρεσε να εκκλησιαστεί στον αγαπημένο του Άγιο Σπυρίδωνα γιατί ο αδελφός του έχοντας βάσιμες υποψίες ότι οι Μαυρομιχαλαίοι καιροφυλακτούσαν να τον δολοφονήσουν είχε καταφέρει να τον εμποδίσει να πάει την Κυριακή στην εκκλησία. Τούτη την φορά όμως ο Κυβερνήτης ξεκίνησε πρωί πρωί για τον Γολγοθά του. Δεν τον σταμάτησε ούτε το σκυλάκι που είχε στην αυλή του που άρχισε ξαφνικά να του δαγκώνει το πόδι προσπαθώντας και αυτό με τον δικό του τρόπο να τον εμποδίσει να κατέβει την σκάλα του κυβερνείου.

    Διονυσίου Τσόκου: «Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια» λάδι σε καμβά, 60 Χ 81 εκατ. Μουσείο Μπενάκη.

    Μόνο επτά λεπτά χρειαζόταν για να πάει στην αγαπημένη του εκκλησία. Μόνο επτά λεπτά τον χώριζαν από την αιωνιότητα. Παρακάμπτοντας τον κεντρικό δρόμο προς τον ναό διασταυρώθηκε με τους δύο Μαυρομιχαλαίους Γεώργιο και Κωνσταντίνο οι οποίοι φορούσαν τα καλά τους ρούχα και ζωσμένοι καινούργιες μπιστόλες βάδιζαν προς το μέρος του συνοδευόμενοι από δύο φρουρούς.

    Βλέποντάς τους ξαφνικά μπροστά του ο Κυβερνήτης ανασήκωσε το καπέλο του και τους χαιρέτησε αμίλητος και εκείνοι ταραγμένοι αλλά και ξαφνιασμένοι από την ευγενική του χειρονομία του ανταπέδωσαν σιωπηλοί τον χαιρετισμό. Στην συνέχεια άφησαν τον Κυβερνήτη να συνεχίσει ήρεμα την πορεία του προς την εκκλησία και αυτοί έτρεξαν γρήγορα από άλλο συντομότερο δρόμο και στήθηκαν μπροστά στην είσοδο του ναού περιμένοντας σαν τα άγρια θηρία το θήραμα που πλησιάζει. Ο Κυβερνήτης συνεχίζοντας απτόητος την πορεία του, μόλις ανέβηκε τον τελικό ανηφορικό δρόμο και είδε μπροστά του την αγαπημένη του εκκλησία, σταμάτησε λίγο να αναπνεύσει και να απολαύσει την μοναδική ομορφιά που προσφέρει το γλυκοχάραμα. Αντίκρυσε όμως ξανά από μακρυά τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη να στέκεται έξω στην δεξιά πόρτα της εκκλησίας και κατάλαβε τι θα ακολουθήσει. Γύρισε και κοίταξε τριγύρω του σαν να αποχαιρετούσε ό,τι τον ένωνε με τον μάταιο αυτό κόσμο και για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκε να μην πάει στην εκκλησία αλλά στο σπίτι ενός υπουργού του που βρισκόταν εκεί κοντά. Αμέσως όμως συνήλθε και συνέχισε γεμάτος θάρρος και πίστη τον δρόμο που ήξερε πάντα να προτιμάει, τον δρόμο της θυσίας και του μαρτυρίου.

    Τα πάντα εξελίχτηκαν γρήγορα, αστραπιαία. Εκεί μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, στην πόλη του Ναυπλίου, το χάραμα της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ούτε τέσσερα χρόνια από τη στιγμή που πρωτοήρθε στην ίδια αυτή πόλη για να παλέψει ολομόναχος με τους τόσους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς.

    Δύο ύπουλα χτυπήματα από δύο Έλληνες που τον πολέμησαν σχεδόν από την αρχή, από τον Κωνσταντίνο και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, ένα χτύπημα με μαχαίρι στην κοιλιά και ένα με πιστόλι στο κεφάλι.Έπεσε δίχως να προβάλει την παραμικρή αντίσταση, δίχως να πεί ούτε έναν λόγο. Και μετά για πάντα σιωπή… Ο θάνατός του, από τα πιο τραγικά και σκοτεινά σημεία της ιστορίας, δεν ήταν απλά δολοφονία, ήταν εκούσιο ολοκαύτωμα και βέβαια ήταν και η αυτοκτονία της Ελλάδας.

    Ο Κυβερνήτης έφυγε ήσυχα και ήρεμα όπως και ήρθε… Όταν πρωτοαντίκρυσε τους ρακένδυτους Έλληνες, κλάματα και θρήνοι σκέπαζαν την ατμόσφαιρα αλλά και μια κρυφή ελπίδα φώλιαζε για πρώτη φορά στην καρδιά τους. Τότε άνοιξε την αγκαλιά του, για να τους χωρέσει όλους. Τώρα, πέθαινε στην αγκαλιά τους προκαλώντας τους κλάματα και θρήνους αλλά αυτή τη φορά από απελπισία. Σε τι θα έχουν από δω και πέρα να ελπίζουν;

     

    *Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο μπαρμπα-Γιάννης των Ελλήνων», της Μοναχής Φιλοθέης, Ηγουμένης του Ι. Ησυχαστηρίου «Παναγία των Βρυούλων», Μήλεσι Ωρωπού. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επιστροφή» της Ι.Μ. Αργολίδος.


    0 0

    Συστατικά Για τις μπριζόλες 2 χοντρές xοιρινές μπριζόλες με κόκκαλο κόντρα αλάτι πιπέρι 100 γρ. τυρί μπρι (brie) 4 φέτες...

older | 1 | .... | 1386 | 1387 | (Page 1388) | 1389 | 1390 | .... | 1462 | newer