Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1406 | 1407 | (Page 1408) | 1409 | 1410 | .... | 1462 | newer

    0 0

    The position of Orthodox Dogmatic teaching is that heaven and hell are not two limited places where the righteous are rewarded and the unrighteous punished after death, nor that hell is a region of concrete instruments of torture. Heaven and hell are states and forms of relationship with our life-giving God. We ought to clarify that there is only one energy of God, just as there is one essence and one will. This creative and recreative energy multiplies through the diversity of created operations. Thus, because of differences in receptivity and faith, as well as variations in people’s conceptual powers, some will perceive God’s single energy as love, others as mercy, punishment, justice or hatred.

    In essence, there is the one creative energy of God, which the damned perceive as hate or punishment, because of their hardened soul, whereas the blessed see it as love, happiness, boldness and consolation Thus, God’s friends (the sanctified) look on Him and are overwhelmed with unimaginable pleasure, whereas the damned do not see Him and live in inexpressible pain. Saint Basil the Great compares the created beauty of the sun with the uncreated beauty of the Sun of Righteousness, that is the Kingdom of God. One can readily understand, therefore, what joy is experienced by those who gaze upon the noetic Sun, and what sorrow is the lot of those who do not. Just as those who see the created sun in this life and pity the blind who are unable to do so.

    Holy Scripture tells us about the pain of the dissolute, which is caused by divine fire. Is this actual fire, as Augustine claims, or a vivid, symbolic image taken from created reality? It is clear that, for Orthodoxy, the fire of hell is uncreated, as the uncreated energy of God. Of course, the Scholastic theologians had, and perhaps still have, a different view, because they believed that the fire of hell is actual and that in heaven we see God’s essence. Thomas Aquinas, in the Summa, says that the glorified human eye is able to see the essence of God. It is obvious that the interpretations of Western theologians are very different from those of their Orthodox counterparts. Any confusion or equation of Orthodox and Western theology results in erroneous conclusions and leads to unsound theological positions. Moreover, it is bad scholarly practice to project Western views as Orthodox and vice versa.

    Heaven is not the mere post-mortem survival of human existence, nor a condition of well-being. Our immortality is won through participation in the inexhaustible and interminable Triune God and is, above all, a process of becoming free, a movement towards God that is constant and never-ending. It is our perfection and completion, a progression towards being in the likeness of God. As regards the infinite, insofar as this has to do with God, it is not to be understood philosophically. According to philosophy, God is the Being, a self-existent reality Who has neither beginning nor end. In theology, however, this definition of the infinite is not sufficient, because God is not merely infinite but also uncreated. As uncreated, He is also inexhaustible: He creates and constantly gives substance to His creatures, and He is activated eternally towards the support of creation. Because of God’s infiniteness and His attribute of being uncreated, no-one who participates in God can ever be fully satisfied, at least in this heavenly condition or in the phase of becoming perfect. This is why, in the heavenly situation, there will be no sense of satiety, nor a static state, but rather a continuous progression and perfection of rational beings through their participation in God. Patristic theology does not take our advancement in the vision of divine glory as something magical or mechanical. God is the Creator and Lord of life. He rules as regards nature, but out of His respect for our independence, He does not dominate our free will. This is why the resurrection is not restricted to a caste of chosen ones, but is a general, universal fact. God grants us being and well-being. Being is given without His asking us, but well-being is conditional on our will. Just as God did not ask anyone about the creation, so He will not ask about recreation, the abolition of death and the resurrection of the dead. God does not sanctify the will by coercion, hence the existence of hell, which is a condition of people who have been resurrected but whose will is unhealthy. Heaven, on the other hand is the state of those who have been resurrected with a sanctified will. The will of those in hell cannot be sanctified by God by force, because, as Gregory the Theologian points out ‘Good is not good if it does not come about in a good way’. Because God respects our freedom, He does not interfere with our independence. In the end, the restoration of nature is a task for the Triune God, while healing our will is the result of cooperation between humankind and divine Grace.


    0 0

    Ο Γέροντας, π. Ελπίδιος (1918-1983).

    Σε μια επίσκεψη του [ο Γέροντας, π. Ελπίδιος Νεοσκητιώτης, δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρα Αγίου Φιλουμένου] στην Ιερά Μονή Ιβήρων, συνέβη και το ακόλουθο θαυμαστό περιστατικό, στο οποίο φαίνεται ότι και η Κυρία Θεοτόκος αγαπούσε ιδιαιτέρως το πνευματικό της τέκνο:
    Όταν ο Γέροντας εισήλθε στη μονή, τον υποδέχθηκε ο π. Μάξιμος [μοναχός του μοναστηριού], ο οποίος τον πήγε στον χώρο όπου φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα της μονής, για να προσκυνήσει.
    Τα λείψανα βρίσκονταν σε γυάλινες προθήκες, ενώ πάνω τους υπήρχε σειρά από αρχαίες εικόνες. Την ώρα που προσκυνούσε ο π. Ελπίδιος, μια εικόνα της Παναγίας, που ήταν κρεμασμένη ψηλά στον τοίχο, έπεσε με δύναμη πάνω στην γυάλινη προθήκη, ακριβώς μπροστά του.
    Η εικόνα στάθηκε όρθια, χωρίς να κάνει την παραμικρή ζημιά στο γυαλί. Ο π. Ελπίδιος, με απλότητα, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα το παράξενο, έκανε αργά και με ευλάβεια το σημείο του σταυρού, την προσκύνησε και πήγε παρακάτω.
    Ο π. Μάξιμος που τον συνόδευε, παρακολούθησε έκπληκτος το συμβάν και, αφού κρέμασε την εικόνα πάλι στη θέση της, συνέχισε συγκινημένος την ξενάγηση του Γέροντα.

     

    Από το βιβλίο ο “Γέροντα Ελπίδιος, (1913-1983)”. Έκδοση Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου, Ορούντα – Κύπρος.


    0 0

    20151027-1

    Ο Διάβολος έχει μεγάλο μίσος κατά της Υπεραγίας Θεοτόκου, διότι γέννησε τον Θεάνθρωπο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

    Ανώνυμος 


    0 0

    Υλικά Συνταγής 2 κομμάτια φιλέτο στήθος κοτόπουλο 1 φλ. αλεύρι 1 φλ. παρμεζάνα 2 φλ. ψίχουλα ή φρυγανιά 2 πρέζες...

    0 0

    Gabriel-2 inWhatever’s wrong with people is coincidental. Don’t look down on anybody even if you see how immoral,  prone to drink or blasphemous they are. The image of God is in them, somewhere, too, although, of course, they aren’t aware of it.

    It’s natural for the enemy to come and besmirch that image. It’s not easy to see the image of God in those who mock you and behave like brutes towards you. You should feel even more sorry for them because their souls have been distorted, to the extent that perhaps they’re beyond correction, which will condemn them to eternal torment.

    How difficult is this: Love your enemies!

    » Blessed Gabriel the New Confessor and Fool for Christ,
    from Georgia


    0 0

    «Μέγαν εύρατο εv τοις κιvδυvοις, σε υπέρμαχοv, η οικουμένη, Αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ούν Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν...

    0 0

    «…Στη μυστικότατη, στην υπερούσιαν αυτήν ώρα, της μετάστασης των πάντων προς τις σφαίρες του υπέρτατου αγνισμού και λυτρωμού που μας προσφέρει η Κοίμηση της Χάρης της, ο Ιταλός σα νάθελε να πλήξει αντάμα με το ακήρατό της σώμα και το σώμα της βαθιά συναγιασμένης τη στιγμή εκείνη Ελλάδας, ξαφνικά χτυπάει στην Τήνο, δολοφονικά και καίρια, το ιερό απ’ την ώρα αυτή πολεμικό καράβι μας, την “Έλλη”. 

    Panagia me stratioti

           Αργά τ’ απόγευμα μονάχα ήρθε το μήνυμα στη Φτέρη. Ο ξωμάχος λαός που τόφερε είχε κιόλας πάνω στη μορφή του όλη την προει­κόνιση τον αγώνα, που ξεκινάε τόσο δόλια απ’ τα βάθη του Άδη να προσβάλλει τις κορφές της Λευτεριάς του και της ζωής του. Αλλά στη μορφή του αντιφεγγούσε κιόλας από τό­τε η Αλβανία, αντιφεγγούσε η κορυφαία του Νίκη. Και τεράστιο Σύμβολο αμετάσειστο κι απόρθητο, η Κοιμημένη Παναγιά, μετουσιωμένη τώρα στον υπέρτατον αυτόν αγώνα απ’ την Ελλάδα, αναστημένη πια, βάδιζε μπρο­στά του, Αρχηστρατηγούσα, ακοίμη­τη Υπέρμαχη, ακατάβλητή του Ο δ η γ ή τ ρ α.

             Όταν το ίδιο βράδυ ωστόσο αποτραβήχτηκα από τον ξώμαχο λαό και γύρισα στο σπίτι μου, εμπήκα στη μικρή μου κάμαρα, που πάνω απ’ το κρεβάτι μου κρεμόταν μια παλιά εικόνα της Θεοτόκου – Ενωμένη στην ψυχή μου άρρηκτα από την ώρα αυτή με την Ελλάδα – κι όπως όταν είμουνα παιδί, κλει­δώθηκα και προσευχήθηκα μπροστά της…».

    Πηγή: Περιοδικό «Νέα Εστία», Νοέμβριος 1945

     


    0 0

    «…Στη μυστικότατη, στην υπερούσιαν αυτήν ώρα, της μετάστασης των πάντων προς τις σφαίρες του υπέρτατου αγνισμού και λυτρωμού που μας προσφέρει η Κοίμηση της Χάρης της, ο Ιταλός σα νάθελε να πλήξει αντάμα με το ακήρατό της σώμα και το σώμα της βαθιά συναγιασμένης τη στιγμή εκείνη Ελλάδας, ξαφνικά χτυπάει στην Τήνο, δολοφονικά και καίρια, το ιερό απ’ την ώρα αυτή πολεμικό καράβι μας, την “Έλλη”. 

    Panagia me stratioti

           Αργά τ’ απόγευμα μονάχα ήρθε το μήνυμα στη Φτέρη. Ο ξωμάχος λαός που τόφερε είχε κιόλας πάνω στη μορφή του όλη την προει­κόνιση τον αγώνα, που ξεκινάε τόσο δόλια απ’ τα βάθη του Άδη να προσβάλλει τις κορφές της Λευτεριάς του και της ζωής του. Αλλά στη μορφή του αντιφεγγούσε κιόλας από τό­τε η Αλβανία, αντιφεγγούσε η κορυφαία του Νίκη. Και τεράστιο Σύμβολο αμετάσειστο κι απόρθητο, η Κοιμημένη Παναγιά, μετουσιωμένη τώρα στον υπέρτατον αυτόν αγώνα απ’ την Ελλάδα, αναστημένη πια, βάδιζε μπρο­στά του, Αρχηστρατηγούσα, ακοίμη­τη Υπέρμαχη, ακατάβλητή του Ο δ η γ ή τ ρ α.

             Όταν το ίδιο βράδυ ωστόσο αποτραβήχτηκα από τον ξώμαχο λαό και γύρισα στο σπίτι μου, εμπήκα στη μικρή μου κάμαρα, που πάνω απ’ το κρεβάτι μου κρεμόταν μια παλιά εικόνα της Θεοτόκου – Ενωμένη στην ψυχή μου άρρηκτα από την ώρα αυτή με την Ελλάδα – κι όπως όταν είμουνα παιδί, κλει­δώθηκα και προσευχήθηκα μπροστά της…».

    Πηγή: Περιοδικό «Νέα Εστία», Νοέμβριος 1945

     


    0 0

    «…Στη μυστικότατη, στην υπερούσιαν αυτήν ώρα, της μετάστασης των πάντων προς τις σφαίρες του υπέρτατου αγνισμού και λυτρωμού που μας προσφέρει η Κοίμηση της Χάρης της, ο Ιταλός σα νάθελε να πλήξει αντάμα με το ακήρατό της σώμα και το σώμα της βαθιά συναγιασμένης τη στιγμή εκείνη Ελλάδας, ξαφνικά χτυπάει στην Τήνο, δολοφονικά και καίρια, το ιερό απ’ την ώρα αυτή πολεμικό καράβι μας, την “Έλλη”. 

    Panagia me stratioti

           Αργά τ’ απόγευμα μονάχα ήρθε το μήνυμα στη Φτέρη. Ο ξωμάχος λαός που τόφερε είχε κιόλας πάνω στη μορφή του όλη την προει­κόνιση τον αγώνα, που ξεκινάε τόσο δόλια απ’ τα βάθη του Άδη να προσβάλλει τις κορφές της Λευτεριάς του και της ζωής του. Αλλά στη μορφή του αντιφεγγούσε κιόλας από τό­τε η Αλβανία, αντιφεγγούσε η κορυφαία του Νίκη. Και τεράστιο Σύμβολο αμετάσειστο κι απόρθητο, η Κοιμημένη Παναγιά, μετουσιωμένη τώρα στον υπέρτατον αυτόν αγώνα απ’ την Ελλάδα, αναστημένη πια, βάδιζε μπρο­στά του, Αρχηστρατηγούσα, ακοίμη­τη Υπέρμαχη, ακατάβλητή του Ο δ η γ ή τ ρ α.

             Όταν το ίδιο βράδυ ωστόσο αποτραβήχτηκα από τον ξώμαχο λαό και γύρισα στο σπίτι μου, εμπήκα στη μικρή μου κάμαρα, που πάνω απ’ το κρεβάτι μου κρεμόταν μια παλιά εικόνα της Θεοτόκου – Ενωμένη στην ψυχή μου άρρηκτα από την ώρα αυτή με την Ελλάδα – κι όπως όταν είμουνα παιδί, κλει­δώθηκα και προσευχήθηκα μπροστά της…».

    Πηγή: Περιοδικό «Νέα Εστία», Νοέμβριος 1945

     


    0 0

    «…Στη μυστικότατη, στην υπερούσιαν αυτήν ώρα, της μετάστασης των πάντων προς τις σφαίρες του υπέρτατου αγνισμού και λυτρωμού που μας προσφέρει η Κοίμηση της Χάρης της, ο Ιταλός σα νάθελε να πλήξει αντάμα με το ακήρατό της σώμα και το σώμα της βαθιά συναγιασμένης τη στιγμή εκείνη Ελλάδας, ξαφνικά χτυπάει στην Τήνο, δολοφονικά και καίρια, το ιερό απ’ την ώρα αυτή πολεμικό καράβι μας, την “Έλλη”. 

    Panagia me stratioti

           Αργά τ’ απόγευμα μονάχα ήρθε το μήνυμα στη Φτέρη. Ο ξωμάχος λαός που τόφερε είχε κιόλας πάνω στη μορφή του όλη την προει­κόνιση τον αγώνα, που ξεκινάε τόσο δόλια απ’ τα βάθη του Άδη να προσβάλλει τις κορφές της Λευτεριάς του και της ζωής του. Αλλά στη μορφή του αντιφεγγούσε κιόλας από τό­τε η Αλβανία, αντιφεγγούσε η κορυφαία του Νίκη. Και τεράστιο Σύμβολο αμετάσειστο κι απόρθητο, η Κοιμημένη Παναγιά, μετουσιωμένη τώρα στον υπέρτατον αυτόν αγώνα απ’ την Ελλάδα, αναστημένη πια, βάδιζε μπρο­στά του, Αρχηστρατηγούσα, ακοίμη­τη Υπέρμαχη, ακατάβλητή του Ο δ η γ ή τ ρ α.

             Όταν το ίδιο βράδυ ωστόσο αποτραβήχτηκα από τον ξώμαχο λαό και γύρισα στο σπίτι μου, εμπήκα στη μικρή μου κάμαρα, που πάνω απ’ το κρεβάτι μου κρεμόταν μια παλιά εικόνα της Θεοτόκου – Ενωμένη στην ψυχή μου άρρηκτα από την ώρα αυτή με την Ελλάδα – κι όπως όταν είμουνα παιδί, κλει­δώθηκα και προσευχήθηκα μπροστά της…».

    Πηγή: Περιοδικό «Νέα Εστία», Νοέμβριος 1945

     


    0 0

    Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης).

    Ο κ. Δημήτρης Δραγατσίκας από την Κοζάνη, που ζει στην Αμερική, μας πληροφόρησε ότι το 2002, σε κάποιο ταξίδι του από Ελλάδα για Αμερική, με πτήση της Ολυμπιακής, πάνω από τον Ατλαντικό το αεροπλάνο έπεσε σε καταιγίδα.
    Κεραυνός ράγισε το παρμπρίζ του πιλοτηρίου και το αεροσκάφος έχασε ύψος και από τα 35.000 πόδια έφτασε στα 18.000 πόδια. Οι προσπάθειες να κλείσουν την ρωγμή φυσικά ήταν μάταιες και η καθοδική πορεία συνεχιζόταν.
    Ο Δημήτρης βγάζει από την τσέπη του μια εικονίτσα του Αγίου Ιακώβου (Τσαλίκη), που είχε μαζί του, την σφίγγει στα χέρια του και τον παρακαλεί θερμά.

    Ξαφνικά βλέπει από το δικό του παράθυρο τον Άγιο Ιάκωβο, με τα ράσα φουσκωμένα από τον αέρα, να απλώνει το χέρι του κάτω από το αεροπλάνο και να σταματά την πτώση του!
    Στη συνέχεια τον είδε να φεύγει και να χάνεται μέσα στα σύννεφα.
    Όταν προσγειώθηκαν οι ειδικοί τους είπαν:
    – Είχατε μεγάλο Άγιο και δεν χάσατε την ζωή σας 250 επιβάτες!
    Ο Δημήτρης ήξερε ποιος ήταν αυτός ο Άγιος αφού επέτρεψε ο Θεός και τον είχε δει.

     

    Από το βιβλίο “Ένας σύγχρονος Άγιος, Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), Ηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος”, έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, Λίμνη Ευβοίας.


    0 0

    Ο ύμνος «Αγνή Παρθένε Δέσποινα» είναι ένας μη λειτουργικός ύμνος, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος τον 19ο αιώνα μ.Χ., κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στην Ριζάρειο της Αθήνας. Το βίντεο είναι από την εμφάνιση της Βυζαντινής Χορωδίας Αθηνών, στη Μόσχα στις 03/06/2018, υπό τη διεύθυνση του Γεωργίου Χατζηχρόνογλου.

    Το video και η επεξεργασία της εικόνας έγινε από τον Λεωνίδα Τσούκαλα, Καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής Εκκλ. Ιδρύματος Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

    Για περισσότερα video στο YouTube πατήστε εδώ


    0 0

    20151028-1

    Οι μητέρες ξέρουν να αγχώνονται, να συμβουλεύουν, να λένε πολλά, αλλά δεν έμαθαν να προσεύχονται. Οι πολλές συμβουλές και υποδείξεις κάνουν πολύ κακό. Όχι πολλά λόγια στα παιδιά. Τα λόγια χτυπάνε στ’ αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά.

    Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


    0 0

    Υλικά τσιπούρες: 4 φιλεταρισμένες, χωρίς πέτσα, 300 γρ. η καθεμιά πορτοκάλια: 2, το ξύσμα και ο χυμός φινόκιο (βολβοί): 3...

    0 0

    Georgios Kapsanis IN R

    In every age, not everyone betrays, not everybody deserts. Some remain faithful. Some keep up the struggle. Some don’t exchange their faith in the true God for anything worldly and secular.

    This, in any case, is why we have martyrs.

    » Blessed Georgios Kapsanis, Proegumen of Gregoriou Monastery


    0 0

    «Νεκρούς θάπτειν, νεκρόν μην υβρίζειν» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Η ταφή και ο σεβασμός προς τους νεκρούς είναι ένα πανάρχαιο...

    0 0

    Μόλις η Χάρις υποχωρεί προς δοκιμασία, αρχίζουν τα πάθη και οι πειρασμοί. Αλλά πάλιν βία, πάλιν αρχή, πάλιν φωνάζεις, «σώσόν με, Κύριε», πάλιν την γλυκειά μας Μανούλα, πάλι πήγαινε στην αγκαλιά της σαν βρέφος που κλαίει. Και έτσι σιγά-σιγά θα φωτιστείς.

    Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής


    0 0

    Ξημερώματα 27ης Οκτωβρίου 1940: Ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, Εμμανουέλε Γκράτσι, έχει λάβει το τελεσίγραφο πολέμου από τη γειτονική χώρα...

    0 0

    [caption id="attachment_106289" align="aligncenter" width="347"]Ιεροδιάκονος Κορνήλιος Γρηγοριάτης, ο πολύ αγαπητός απ' όλους. Ιεροδιάκονος Κορνήλιος Γρηγοριάτης, ο πολύ αγαπητός απ' όλους.[/caption]

    Ο κατά κόσμον Χαράλαμπος Θεοδώρου Καραμαντζάνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Γόνος πολύτεκνης και φτωχής οικογένειας. Αδελφό είχε τον ιερομόναχο Αθηναγόρα Ολυμπίτη. Το 1944 έφυγε κρυφά από το σπίτι του για το Άγιον Όρος. Στις 17.8.1945 προσήλθε στην ιερά μονή Γρηγορίου. Το 1946 εκάρη μοναχός και στις 29.10.1946 χειροτονήθηκε διάκονος από τον μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Ιερόθεο. Ήταν πολύ αγαπητός απ’ όλη την αδελφότητα και περισσότερο από τον ηγούμενό του Βησσαρίωνα (+1972). Ήταν και καλός ιερορράπτης. Από μικρός είχε αρκετά φιλάσθενη κράση. Έπασχε από οξεία μυο¬καρδίτιδα και ρευματισμούς. Το τέλος του ήταν οσιακό. Είχε ετοιμασθεί με το μυστήριο του θείου και ιερού Ευχελαίου και τη συχνή θεία Κοινωνία. Ανεπαύθη κατά την αγρυπνία της δεύτερης πανηγύρεως της μονής, της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας, όπου εκεί φυλάγεται μεγά¬λο μέρος των τίμιων και χαριτόβρυτων λειψάνων της, στις 29.10.1951, ημερομηνία κατά την οποία προ πενταετίας είχε χειροτονηθεί. Την ίδια ημέρα κηδεύτηκε κι ετάφη προεξάρχοντος πάλι του μητροπολίτου Ιεροθέου, μέσα σ’ ένα κλίμα βαθιάς συγκινήσεως. Ο ηγούμενος Βησσαρίων έγραφε προς την αδελφή τού μακαριστού Κορνηλίου: «Μετά μεγάλης λύπης μου και σπαραγμού καρδίας σας αναγγέλλω ότι το λατρευτόν πνευματικόν μου τέκνον και αγαπητός σας αδελφός Κορνήλιος ιεροδιάκονος εξεδήμησε προς Κύριον χθες λίαν πρωίαν και η κηδεία του εγένετο αυθημερόν. Δυστυχώς όλως αποτόμως προσεβλήθη κεραυνοβόλως η καρδιά του και δεν προλάβαμε να τον μεταφέρωμεν εις Θεσσαλονίκην, καθόσον οι ιατροί απηγόρευσαν την μεταφοράν του ως λίαν επικίνδυνον διά να μη μείνη εις τον δρόμον ... Στο τέλος του είδε την αγίαν Αναστασίαν και εφώναξε εις τους αδελφούς που τον περιποιούντο: “Δεν βλέπετε αυτήν την νέα γυναίκα που ήλθε και μου έφερε καινούργια ρούχα και πήρε τα δικά μου τα παλιά;” και σε 5 λεπτά της ώρας ξεψύχησεν ανώδυνα σαν το πουλάκι». Ο αδελφός του π. Αθηναγόρας έγραφε γι’ αυτόν: «Κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας έκλεισε τα μάτια του και εκοιμήθη εν Κυρίω, φτερουγίζοντας για τον Παράδεισο, αφού προηγουμένως -κατά την μαρτυρία του Ηγουμένου- είδε εν οράματι την Αγία Αναστασία “να του φέρνη ρούχα καινούργια και λευκά, παίρνοντας τα δικά του τα παλιά”! Η εξόδιος ακολουθία έγινε από τον Αρχιερέα Ιερόθεο, εν μέσω γενικής συγκινήσεως των Πατέρων. Τον έκλαυσαν πολύ όλοι. Τους ήταν πολύ αγαπητός, όπως έλεγαν και σε μένα, όταν αργότερα αρκετές φορές επισκέφθηκα την Μονή. Ας είναι η μνήμη του αιώνια και η μακαρία ψυχούλα του ας συγχορεύει μετά των Αγγέλων και των Αγίων». Ο διακο-Κορνήλιος Γρηγοριάτης είναι ο νεότερος μοναχός του παρόντος Γεροντικού. Εκοιμήθη μόλις 27 ετών. Τον άρπαξε ο ουρανός ίνα μη η κακία του παρόντος κόσμου αλλάξει τη σύνεσή του.

    Πήγες - Βιβλιογραφία Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου. Αθηναγόρου Καραμαντζάνη αρχιμ., Όσα δεν πήρε ο άνεμος..., Θεσσαλονίκη 2006, σσ. 106-110.

    Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α’ – 1901-1955, σελ..461-462, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.


    0 0

    Η αυτονομία και ο αντίθετός της όρος, η ετερονομία είναι δύο θεμελιώδεις όροι στην ηθική. Όταν το κριτήριο για τις ηθικές επιλογές το θέτει το ίδιο υποκείμενο που ενεργεί, τότε η ηθική είναι αυτόνομη. Αντίστοιχα, όταν το κριτήριο τίθεται από κάτι έξω του υποκειμένου που ενεργεί τότε είναι ετερόνομη. Το αίτημα για ηθική αυτονομία είναι κατά βάθος αίτημα για ελευθερία, η οποία είναι ουσιώδες στοιχείο του ανθρώπου σε τέτοιο βαθμό, ώστε, περιορίζοντας και καταδυναστεύοντάς την, να «διαλύεται» το ίδιο το ανθρώπινο είναι. Χωρίς την ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε χαρά, ούτε αλήθεια, ούτε ζωή. Γι αυτό το λόγο, προτιμάται η αυτονομία και απορρίπτεται η ετερονομία. Το συγκεκριμένο ζήτημα δεν άφησε ανεπηρέαστο κανέναν στα περί ηθικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

    Στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία δεν γίνεται σαφής λόγος για την ηθική αυτονομία, ανιχνεύονται ωστόσο εκεί οι καταβολές της. Ο σκοπός της φιλοσοφίας είναι η αναζήτηση του αγαθού μέσω της χρήσης της λογικής και της βούλησης. Αυτά τα μέσα θα χρησιμεύσουν και στην αναζήτηση του ηθικού νόμου. Για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, πλην μερικών διαφωνιών, το αγαθό είναι αντικειμενικό. Για τους Σοφιστές από την άλλη, είναι υποκειμενικό και σχετικό. Με το αξίωμα «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» κριτήριο για τις ηθικές επιλογές τίθεται το κάθε άτομο. Με την συγκεκριμένη μορφή έχει συλλάβει ο σύγχρονος κόσμος την έννοια της αυτονομίας που φτάνει σε σημείο αυθαιρεσίας.

    Οι νεώτεροι ανθρωπιστές φιλόσοφοι ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την αυτονομία στην ηθική. Έχοντας τις ρίζες τους στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και υιοθετώντας ταυτόχρονα το αξίωμα των Σοφιστών, διαμόρφωσαν μία ηθική καθαρά ανθρωποκεντρική. Εδώ, όπου κυριαρχεί η νοησιαρχία, απορρίπτεται καθετί που θεωρείται έξω από τον άνθρωπο. Τα πάντα πρέπει να περάσουν από κριτική βασισμένη στον ορθολογισμό. Έτσι απορρίπτεται ο Θεός και μπαίνει στη θέση του ο, αποθεωμένος πλέον, ανθρώπινος νους. Η θρησκευτική ηθική χαρακτηρίζεται ως ετερόνομη, αντιθέτως η μόνη αυτόνομη ηθική είναι η ανθρωπιστική. Ο σημαντικότερος εκπρόσωπος των ανθρωπιστών φιλοσόφων θεωρείται ο Ιμμάνουελ Καντ, ο οποίος και θεμελίωσε την αυτονομία στην ηθική. Σύμφωνα μ’ αυτόν, ο ηθικός νόμος δεν πρέπει να προέρχεται ούτε από την εμπειρική πραγματικότητα ούτε από την θεϊκή αυθεντία. Με την χρήση της καθαρής λογικής και της αγαθής βούλησης μπορεί ο άνθρωπος να ανακαλύψει τον εκ των προτέρων υπάρχοντα (a priori) ηθικό νόμο στο κράτος των σκοπών. Αφού έχει πλέον ανακαλύψει ο άνθρωπος τον ηθικό νόμο, θα πρέπει στη συνέχεια να τον υπακούσει τυφλά. Κατά τον Καντ, η αυτονομία επιτυγχάνεται από το ίδιο το υποκείμενο, κλείνωντας έτσι τον άνθρωπο στον εαυτό του.

    Η αναζήτηση της αυτονομίας στην ηθική απασχόλησε επίσης και τον Έριχ Φρομμ, σύμφωνα με τον οποίο, ο άνθρωπος κατευθύνεται σε μία δυναμική πορεία από την ετερονομία στην αυτονομία ήδη από την εποχή των πρωτοπλάστων. Ο «όφις» στην βιβλική διήγηση θεωρείται ως σύμβολο ανεξαρτησίας και λογικής, που οδηγεί τον άνθρωπο στην αυτονομία. Οι έννοιες ιδιοτέλεια και συμφέρον παίρνουν ιδιαίτερο περιεχόμενο και θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές. Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του και ενδιαφέρεται για το καλό και το συμφέρον της φύσης του οδεύει προς την ηθική αυτονομία. Ιδανικός άνθρωπος για τον Φρομμ είναι ο παραγωγικός, αυτός που αναπτύσσει και καλλιεργεί τις παραγωγικές του δυνατότητες, θέτοντας έτσι ως γνώμονα των πράξεών του το συμφέρον του Εγώ. Η φιλαυτία δηλαδή είναι παράγοντας τελειώσεως, αυτό που για την Χριστιανική Ηθική αποτελεί παράγοντα αφανισμού.

    Έγινε επίσης επισήμανση για την ηθική διδασκαλία του δυτικού χριστιανισμού, του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Προτεσταντισμού. Αναφέραμε την άποψη του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, κατά την οποία η ηθική διδασκαλία των δύο ομολογιών είναι ανθρωπιστική. Από τη μία στον Ρωμαιοκαθολικισμό, τα πάντα ελέγχονται από την εκκλησιαστική αυθεντία, τον πάπα. Οι κανόνες που θεσπίζει είναι απαράβατοι και καθολικά επιβεβλημένοι, καθιστώντας την ηθική ετερόνομη. Από την άλλη στον Προτεσταντισμό, ο κάθε προτεστάντης ενεργεί με κριτήριο την ατομική του πίστη. Έτσι εκτοπίζει κι αυτός τον Θεό και περιορίζεται στην ατομικότητά του. Επιπλέον, η ηθική διδασκαλία του Προτεσταντισμού προκαλεί στον άνθρωπο αισθήματα ενοχής και διάφορα συμπλέγματα, τα οποία τον πνίγουν μέσα σε έναν δυσβάσταχτο ηθικισμό και, ως εκ τούτου, του περιορίζουν την ελευθερία.


older | 1 | .... | 1406 | 1407 | (Page 1408) | 1409 | 1410 | .... | 1462 | newer