Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1411 | 1412 | (Page 1413) | 1414 | 1415 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Γεννήθηκε στις 30.10.1860 στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Μικρός έμεινε ορφανός από τους γονείς του και ζούσε με τα πέντε αδέλφια...

    0 0

    Εορτάζει στις 6 Νοεμβρίου εκάστου έτους.     Την εις φάρυγγα Παύλος αυχών αγχόνην, Λυει φάρυγξι ρευμάτων την αγχόνην. Ούνεκα...

    0 0

    Από το χωριό Συκές, της επαρχίας των παλαιών Χύτρων, της σημερινής σκλαβωμένης Κυθρέας της Κύπρου, καταγόταν ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος...

    0 0

    Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι προς την θεογνωσία, όχι μόνο οι φιλόσοφοι, οι διδάσκαλοι, οι πεπαιδευμένοι και οι πλούσιοι στον λόγο [1]. Η αλήθεια πρέπει πάντοτε να περιγράφεται ευκρινώς, με απλό τρόπο απαλλαγμένη από βερμπαλισμούς, κενολογίες, πρωτοτυπίες, δοκισησοφίες και καινοφανεις λόγους. Σύμφωνα με τον απολογήτη και επίσκοπο του χριστιανισμού Θεόφιλο Αντιοχείας, ο ωραιοφανής κενός λόγος ευχαριστεί και τέρπει μόνο διεφθαρμένους ανθρώπους. Aντιθέτως, ο φίλος της αληθείας δεν προσέχει αυτούς του «μυαρούς» λόγους αλλά εξετάζει τι και ποιό είναι το έργο του λόγου [2]. Ο Μέγας Βασίλειος κατηγορεί τον Ευνόμιο ότι αντί των αγαθών της Βασιλείας του Θεού που αναμένουν τους ευσεβείς προτίμησε την φήμη, δηλαδή την δόξα και την ανθρωπαρέσκεια, εκ του ότι έγραψε αυτά που κανείς άλλος δεν τόλμησε να γράψει [3]. Σαφέστατα, έχει διατυπώθει από όλους τους θεοφθόγγους και θεηγόρους πατέρες ότι η πηγή κάθε αίρεσης είναι η επιστημονική οίηση, η φιλαρχία, ο εγωισμός, η κενοδοξία και η ματαιοδοξία [4].

    Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί πως η ίδια η λογική ικανότητα και κριτική σκέψη του ανθρώπου είναι λίαν καλή, δηλαδή θεόσδοτη. Οι πατέρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις διάφορες αιρέσεις και κακοδοξίες υιοθετούν στοιχεία, συλλαβές και λέξεις της περιρρέουσας πολιτισμικής ατμόσφαιρας της κάθε εποχής, στη συνέχεια τις μεταπλάθουν με τέτοιο τρόπο ώστε να εκφράζουν την εκκλησιαστική εμπειρία – μετοχή και διδασκαλία [5]. Όταν όμως η λογική επιχειρεί να ανικαταστήσει την θεολογία και την δογματική διδασκαλία της μίας ορθοδόξου καθολικής εκκλησίας, τότε αποκαλείται τεχνολογία (τέχνη του λόγου). Ουσιαστικά πρόκειται για παράχρηση της λογικής και όχι για την κατά φύσιν χρήση της, είναι ο λεγόμενος ορθολογισμός, ο οποίος είναι επιγέννημα και απότοκο της λογικής. Ο ορθολογισμός είναι εγκλωβισμένος στον παρόντα κόσμο, ο οποίος μερίζει και κατακερματίζει το επιστητό προκειμένου να το ερευνήσει. Ο ορθολογισμός είναι αναγκαίος και απαραίτητος για τις επιστήμες, καθώς με αυτόν το τρόπο προσπελάζεται και αποκτάται η επιστημονική και ακαδημαϊκή γνώση. Η θεολογία όμως η οποία είναι η νοηματοδότηση αυτού του κόσμου, δεν δύναται να υιοθετήσει έναν στυγνό ορθολογισμό, διότι η θεολογία και η φιλοσοφία ενώνει και ενοποιεί τα θρυμματισμένα από τις επιστήμες τεμάχια σε ένα όλον. Η θεολογία είναι ένας τρόπος σκέψης και ζωής, η ερμηνεία και η νοηματοδότηση αυτού του κόσμου.

    Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι το γεγονός πως στην θεολογία δεν υπάρχει ποικιλία θεολογικών γραμμών, τεχνολογία, διγλωσσία [6] και ποιητική αδεία, ειδικά σε δογματικά ζητήματα. Ξεκάθαρα και με απλά λόγια κάθε θεολόγος οφείλει ως μέλος της Εκκλησίας να μεταφέρει την θεολογική γνώση των θεούμενων προφητών, αποστόλων και πατέρων με ξεκαθαρό τρόπο, προσαρμοσμένη στα μέτρα των δυνατοτήτων του κάθε ανθρώπου.

     

    Παραπομπές:

    1. Τατιανός, Λόγος προς Έλληνας, PG 6, 872B
    2. Θεόφιλος Αντιοχείας, Προς Αυτόλυκον Α’, PG 6, 1024B
    3. Μ. Βασίλειος, Ανατρεπικός Απολογητικού του Ευνομίου Α’, PG 29, 500C
    4. Ν. Ξιώνης, Περί του Αγίου Πνεύματος, ότι και Θεός και εκ Θεού κατά φύσιν, εκδόσεις Έννοια, Αθήνα 2018, σελ. 36 – 37
    5. Κλασικό παράδειγμα η χρήση του όρου ομοούσιος, από τους Καππαδόκες πατέρες.
    6. Ιερόθεος Ναυπάκτου, Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος στην Κρήτη, θεολογικές και εκκλησιολογικές θέσεις, εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίας Πελαγίας της Θεοτόκου, Λειβαδιά 2018, σελ. 179 – 196. Στις σελίδες αυτές ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος επισημαίνει πως στους οικουμενικούς διαλόγους χρησιμοποιείται μία γλωσσα διφορούμενη και καθόλου σαφής. Αυτή η διγλωσσία οδηγεί τους πιστούς σε σύγχηση και ενδεχομένως στον συγκριτισμό. Η μη γνώση των πατερικών κειμένων οδηγεί τους συμμετέχοντες σε αυτούς τους διαλόγους σε επισφαλή συμπεράσματα και σε σοβαρές παραθεωρήσεις της θεολoγίας.


    0 0

    Παράλληλα στην διαδικασία αυτής της πορείας, μέσα στα πλαίσια της θεραπευτικής σχέσης, η διαμόρφωση ενός κατάλληλου κλίματος για την πρόοδο του πελάτη είναι ένας από τους στόχος του θεραπευτή. Ο Rogers θεώρησε ότι υπάρχουν τρεις στάσεις ή τρεις συνθήκες, οι οποίες διαμορφώνουν το ιδανικό περιβάλλον για τον πελάτη. Η άνευ όρων αποδοχή, η γνησιότητα και η ενσυναίσθηση αποτελούν αυτούς τους βασικούς παράγοντες, η παρουσία των οποίων είναι απαραίτητη για την δημιουργία ενός κατάλληλου κλίματος σε μια θεραπευτική σχέση. Οι παράγοντες δεν είναι τεχνικές, οι οποίες μαθαίνονται νοητικά. Ονομάστηκαν από τον Rogers στάσεις, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να είναι στο βίωμα και την εμπειρία του θεραπευτή, πρέπει να ξεπηδούν μέσα από την προσωπικότητά του, να είναι ήδη κτήμα του και να έχουν προηγηθεί οι κατάλληλες διεργασίες μέσα στον χαρακτήρα του για την ολοκλήρωσή του [177].

    Η πρώτη στάση, η οποία είναι απαραίτητη στην θεραπευτική σχέση, είναι η γνησιότητα, ή συμφωνία ή αυθεντικότητα, όροι, οι οποίοι αναφέρονται στην δυνατότητα του θεραπευτή να είναι μέσα στην θεραπευτική σχέση ο ίδιος όπως στην πραγματικότητα και την καθημερινότητά του. O Rogers διαπίστωσε ότι δεν βοηθά καθόλου στην θεραπευτική σχέση ο θεραπευτής να προσποιείται πράγματα, τα οποία είναι ξένα και άγνωστα γι αυτόν. Πρέπει να έχει επίγνωση των εσωτερικών του διεργασιών, να βιώνει τα συναισθήματά του, να ταυτίζεται με αυτά, να απορρίπτει τα αρνητικά ή να τα εξωτερικεύει, όταν κρίνει ότι μπορούν να προάγουν την θεραπευτική σχέση. Το να είναι γνήσιος και αυθεντικός, χωρίς την προσθήκη προσωπείων ή επαγγελματισμού, μπορεί να δώσει την δυνατότητα στον πελάτη να φθάσει και να βιώσει την αυθεντικότητα και την γνησιότητα του δικού του εσωτερικού κόσμου. Ο θεραπευτής είναι απαραίτητο να γνωρίζει καλά τον εαυτό του και στην σχέση με τον πελάτη να μην είναι απόμακρος και αμέτοχος, αλλά πάντοτε έτοιμος να δείξει τον εαυτό του. Η διαφάνεια του θεραπευτή δεν αποτελεί πρόβλημα στην θεραπευτική σχέση αρκεί να είναι ο ίδιος ασφαλής, συγκροτημένος, ώριμος και ψυχοπνευματικά καλλιεργημένος [178]. Η γνησιότητα του θεραπευτή παίζει καταλυτικό ρόλο στην θεραπεία του πελάτη. Όταν ο πελάτης βλέπει τον εαυτό του να είναι αποδεκτός στην αυθεντικότητα και γνησιότητα του θεραπευτή, μπορεί να προχωρήσει στην αυτοαποδοχή και έπειτα στην αλλαγή [179].

    O Rogers χρησιμοποίησε τον όρο διαφανής για να περιγράψει την αμεσότητα των συναισθημάτων του θεραπευτή, όταν είναι ο εαυτός του χωρίς κανένα επαγγελματικό προσωπείο. Συμπεριφέρεται ανοικτά με βάση τα συναισθήματα που βιώνει εκείνη την στιγμή, τα οποία είναι χρήσιμα και απαραίτητα στην πρόοδο της σχέσης του με τον πελάτη [180]. Αυτό είναι σημαντικό, διότι υπάρχει πλήρης ανταπόκριση αυτών που λέγονται με εκείνα που αισθάνεται ο θεραπευτής την ώρα της θεραπείας. Η αυθεντικότητα τέτοιων συμπεριφορών μπορεί να βοηθήσει τον πελάτη να βιώσει τέτοιες γνήσιες εμπειρίες και να τον παροτρύνουν να βιώσει αντίστοιχες δικές του γνήσιες και αυθεντικές εμπειρίες στην υπόλοιπη ζωή του [181].

    Η αλήθεια στη θεραπευτική σχέση παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Όταν η σχέση είναι αληθινή, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα στην αποκατάσταση του προσώπου του πελάτη. Η γνήσια αλήθεια που πηγάζει από τον θεραπευτή μπορεί να οδηγήσει στην αλήθεια της ψυχής του πελάτη. Η αλήθεια δεν μπορεί να είναι μόνο ευχάριστη αλλά και δυσάρεστη. Ακόμη και τότε όμως η αληθινή αναγνώριση των αρνητικών παραγόντων βοηθά στην αντιμετώπισή τους [182].

    Με την γνησιότητα ακόμη διευκολύνεται η επικοινωνία και αποβαίνει γόνιμη η θεραπευτική σχέση. Όταν ο θεραπευτής έχει την ικανότητα να αναγνωρίσει τα συναισθήματα πίσω από τα λεγόμενα του πελάτη και να δείξει τον τρόπο πως να μην τα αγνοεί αλλά και ούτε να τα φοβάται, τότε ο πελάτης μέσα στην σχέση αισθάνεται άνετος και ασφαλής. Αυτή η αυθεντικότητα της σχέσης μπορεί να δώσει την δυναμική για μία ελεύθερη και γόνιμη επικοινωνία. Αντίθετα, εάν ο διάλογος γίνεται πίσω από προσωπεία, τότε τα μέλη της σχέσης είναι επιφυλακτικά και προσεκτικά [183].

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

     

    Παραπομπές:

    177. B. Thorne, Person-centered counselling : Christian and spiritual dimensions (London : Whurr, 1991) σ. 67.
    178. Αλέξανδρος Κοσμόπουλος και Γρηγόρης Μουλαδούδης, ό.π., σσ. 67-68.
    179. Carl Rogers, Ένας τρόπος να υπάρχουμε, ό.π., σ. 115.
    180. Τόνυ Μέρυ, ό.π., σ. 148.
    181. Carl Rogers, Ένας τρόπος να υπάρχουμε, ό.π., σ. 101.
    182. Carl Rogers, Το γίγνεσθαι του προσώπου, ό.π., σ. 49.
    183. Αλέξανδρος Κοσμόπουλος και Γρηγόρης Μουλαδούδης, ό.π., σσ. 70-71.


    0 0

    Στις 13 Σεπτεμβρίου (παραμονή της εορτής του Τιμίου Σταυρού) «άνοιγε» το Πανηγύρι των Τρικάλων. Το πανηγύρι αυτό πραγματοποιούνταν μια φορά το χρόνο και είχε διάρκεια μιας εβδομάδας. Κατά τη διάρκειά του πραγματοποιούνταν πλήθος εμπορικών συναλλαγών και πολιτιστικών γεγονότων. Μπορούσε κανείς να αγοράσει από ρούχα μέχρι γλυκά και ζώα κ.ο.κ. Στήνονταν ταβέρνες, έπαιζαν κλαρίνα. Το πανηγύρι αυτό ήταν πολύ σημαντικό για τους κτηνοτρόφους γιατί εκεί κλείνονταν συμφωνίες για α) ενοικίαση χειμερινών βοσκοτόπων, β) αγορά ζωοτροφών για τα χειμαδιά, γ) συνεργασία με εμπόρους γάλακτος [49]. Πρέπει να επισημάνουμε ότι αν και οι συμφωνίες ήταν προφορικές είχαν κύρος (Γκόλιας, 2004). «Ο λόγος ήταν συμβόλαιο τότε. Δεν ήταν ό, τι να ‘ναι τώρα.» (Δ.Μ, ΣΥΝ.11).

    «Το πανηγύρι των Τρικάλων άνοιγε 13 Δε… Σεπτεμβρίου, την ημέρα, την παραμονή του Σταυρού. (…) Που είναι της Σταυροπροσκυνήσεως… (…) Άνοιγε το πανηγύρι για 8 μέρες. (…) Πηγαίνανε και βρίσκανε αυτοί που δεν είχανε χτήματα για να ξεχειμάσουνε, για να βρουν χτήμα για να πάρουν τον χειμώνα για τα πρόβατα, τσομπάνο, το ‘να, τ’ άλλο, ζωοτροφές.» (Α.Ν, ΣΥΝ.30, ΑΠ.12)

    «Βγαίνανε στο παζάρι στα Τρίκαλα (…) Και εδώ στο Μέτσοβο ήτανε πολλοί που πηγαίνανε (…) Και αυτοί από ‘κει πηγαίνανε στα Τρίκαλα, γινόταν το παζάρι των ζώων.» (Ε.Δ, ΣΥΝ.30, ΑΠ.13)

    «Τότε τα πάντα γινόταν με ένα λόγο. Ούτε συμβολαιογράφο, ούτε δικηγόρο.» (Γ.Δ.Μ, ΑΠ.14)

    Άλλη μια σπουδαία διαδικασία που ελάμβανε τόπο στο Πανηγύρι των Τρικάλων ήταν το ρούγκιασμα/ ρούγισμα/ ρόγιασμα κατά την οποία οι μεν τσελιγκάδες και σμίχτες έψαχναν για υπαλλήλους ή συνεργάτες, οι δε τσοπάνοι για εργοδότη [50]. Δυντατότητα ρουγκιάσματος δεν είχαν όλα τα τσελιγκάτα. Τα μικρότερα τσελιγκάτα δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά υπό το βάρος των εξόδων που συνεπάγονταν οι προσλήψεις των τσοπάνων. Άλλα τσελιγκάτα μεσαίου μεγέθους αναγκάζονταν πολλές φορές να μισθώσουν υπαλλήλους ελλείψει εργατικού δυναμικού. Συνεπώς, το ρούγκιασμα γινόταν κυρίως από μεγάλα τσελιγκάτα, που είχαν οικονομική άνεση, τους ανήκε ένα μεγάλο ζωϊκό κεφάλαιο και ταυτόχρονα είχαν ανάγκη από εργατικά χέρια (Γκόλιας, 2004).

    Ο Γ.Δ.Μ ανέφερε ότι οι τσελιγκάδες παλαιότερα ξεχώριζαν από τους τσοπάνους καθώς «φέραν διακριτικό» (ΑΠ.17). Οι πρώτοι κρατούσαν στο χέρι τους κλίτσα κι ένα μεγάλο κομπολόι, ενώ οι δεύτεροι μόνο κλίτσα. Έτσι γινόταν φανερό το κοινωνικό status των ανθρώπων αυτών και ήταν σαφές σε ποιόν έπρεπε να απευθυνθεί ο καθένας. Η συμφωνία έκλεινε τις περισσότερες φορές επιτόπου, με το που καθοριζόταν η ρούγκα. Ο εργοδότης έδινε προκαταβολή στον τσοπάνο για να τον δεσμεύσει. «Η προκαταβολή ήταν σαν αρραβώνας.» (Κ.Δ.Μ, ΑΠ.18). Η ρούγκα είχε ισχύ ένα εξάμηνο, από την εορτή του Αγίου Δημητρίου ως του Αγίου Γεωργίου. Αν ήταν ευχαριστημένες κι οι δυο πλευρές, εργοδότες και υπάλληλοι, τότε ανανέωναν την σύμβασή τους του Αγίου Γεωργίου με τους ίδιους ή διαφορετικούς όρους (Χατζημιχάλη, 2010). Οι περιπτώσεις να χαλάσει η συμφωνία κατά τη διάρκεια της σύμβασης ήταν μάλλον σπάνιες. Ούτε ο ρουγκιασμένος τσοπάνος είχε το δικαίωμα να αποχωρήσει πριν τη λήξη της σύμβασης, αλλά ούτε ο τσέλιγκας είχε το δικαίωμα να αθετήσει το λόγο του όσον αφορά τα οφειλόμενα προς τον ρουγκιασμένο τσοπάνο (Γκόλιας, 2004).

    «Κάποιος χρειάζονταν έναν τσομπάνο, εσύ ενδιαφερόσουν να πάρεις τη ρόγα και έτσι γινόταν η συμφωνία. Και αυτό γινόταν ανά εξάμηνο. Απ’ τον Άγιο Δημήτριο μέχρι τον Άγιο Γιώργη κι απ’ τον Άγιο Γιώργη μέχρι τον Άγιο Δημήτριο. Εκεί άμα ταίριαζες συνέχιζες στον ίδιο, ή άμα σε χρειάζονταν. Αν όχι, άλλαζες τον Άγιο Γιώργη, έφευγες και πήγαινες αλλού.» (Β.Τ, ΣΥΝ.31, ΑΠ.19).

    «Αλλάζανε. Δεν ήταν πάντα ο ίδιος τσομπάνος. Δεν ήθελε ο ίδιος. Άλλη φορά είχανε 3- 4 χρόνια ‘μεις τσομπάνη άλλα όχι, αλλάζαμε όμως.» (Χ.Μ, ΣΥΝ.17, ΑΠ.20)

    «Αυτοί δυο φορές τον χρόνο μισθωνότανε δηλαδή, κλείνανε ας πούμε του Αγ.Δημητρίου για ένα εξάμηνο μέχρι του Αγ.Γεωργίου. Του Αγ.Δημητρίου κλείναν συμφωνίες σε ποιο κοπάδι θα πηγαίνανε. (…) Και λέγανε, ας πούμε, για τον χειμώνα, ας πούμε «Θα ‘ρθείς σε μένα.» για παράδειγμα. Συμφωνούσανε ας πούμε τον μισθό, και μετά ας πούμε αυτός ερχόταν του Αγ.Δημητρίου και είχε υποχρέωση να κάτσει μέχρι του Αγ.Γεωργίου. Τότε γινότανε η… Εμείς όμως είχαμε… αυτούς που είχαμε περισσότερο δηλαδή ερχότανε χρονικής. Ερχότανε χρόνια δηλαδή. Κάποιους τους είχαμε πολλά χρόνια, ας πούμε. Δηλαδή, εντάξει, γινόταν ανανέωση… (..) Όταν ενδιαφερόμασταν ας πούμε, κι αυτός ενδιαφερόταν και δεν ήθελε να πάει κάπου αλλού, ή αν ήθελε να πάει κάπου αλλού και … για τον Α ή Β λόγο, να πήγαινε, ξέρω ‘γω, ένα εξάμηνο κάπου αλλού και μετά μπορεί να ξαναερχόταν πάλι σε μας. Είχαμε και τέτοιες περιπτώσεις. (…) Τώρα τα τελευταία χρόνια, ας πούμε, δεν υπήρχαν νέοι άνθρωποι, ας πούμε και όλοι αυτοί ήταν ηλικιωμένοι. Αυτοί οι ηλικιωμένοι δεν θα βρίσκαν και πουθενά αλλού δουλειά, ας πούμε, ούτε ήταν για να κάνουν κάποια άλλη δουλειά. Δεν ξέραν άλλη. Αυτοί τώρα είχαν περισσότερο παίρναν το κοπάδι να το βοσκήσουν και αρμέγανε ας πούμε. Αυτό. Δεν είχανε… Αλλά ήταν λίγο δύσκολο τα τελευταία χρόνια, ας πούμε μέχρι που ‘ρθαν οι Αλβανοί.» (Γ.Μ, ΣΥΝ.8, ΑΠ.21)
    «Ε, τον έπαιρνες τον άλλον και είτε τον ‘ξέραν από ‘κει… ό,τι σου βγει. Βγήκε καλός καλώς. Δεν βγήκε, θα περάσει ο καιρός και θα φύγει και θα πάρεις άλλους.» (Γ.Μ, ΣΥΝ.7, ΑΠ.22)

    «Στα μισά του όχι, όχι. Όταν τελείωνε η θητεία του τότε έφευγε. Δεν σου ήταν χρήσιμος, δεν τον ξαναέπαιρνες για το άλλο εξάμηνο. Άμα σου ήταν χρήσιμος τον κρατούσες.» (Σ.Ζ, ΣΥΝ.7, ΑΠ.23)

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

     

    Παραπομπές:

    49. Η συνεργασία αυτή είχε διάρκεια από την περίοδο έναρξης της γαλακτοπαραγωγής, μετά τον απογαλακτισμό των αρνιών (Ιανουάριο), μέχρι τα μέσα Μαΐου, όπου αναχωρούσαν οι κτηνοτρόφοι που ξεχείμαζαν στη Θεσσαλία για τα χωριά τους.
    50. Η εύρεση τσέλιγκα δεν ήταν εύκολη υπόθεση όπως μαρτυρεί ο Β.Τ διότι υπήρχε πολύ μεγάλη προσφορά τσοπάνων πριν τη Μεταπολίτευση. Τόση ήταν η προσφορά που υπήρχαν Μετσοβίτες τσοπάνοι που ξενιτεύτηκαν στην Αττική, σε άλλες περιοχές του ελλαδικού χώρου και στις ΗΠΑ για να εργαστούν ως τσοπάνοι.

    «Σκληρή ζωή, γιατί και αυτοί οι τσοπαναραίοι που είχαν και από λίγα πρόβατα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία να βρούνε να ξεχειμωνιάσουν, γιατί αυτός που δεν είχε καθόλου πρόβατα στο κάτω- κάτω αν έμενε και καμιά φορά δεν είχε να χάσει τίποτα, ενώ τα πρόβατα τι να τα κάνεις; Εδώ πέρα ήταν αδύνατον να ξεχειμωνιάσει οπότε έπρεπε να πας στα χειμαδιά. Και κάθε φθινόπωρο πολλοί από αυτούς που είχαν λίγα πρόβατα είχαν δυσκολία ας πούμε το να βρούνε που θα πάνε να περάσουν τον χειμώνα. (Πήγαιναν) με κάποιον τσέλιγκα. ‘Κει ήταν το πρόβλημα, πολλοί ζορίζονταν να σου πω. Βέβαια, ο πατέρας μου, όχι για να το παινευτώ, ήταν από αυτούς που τον ζητούσαν, γιατί ήταν ευσυνείδητος, ήσυχος, ήταν γενικά καλός στην δουλειά του και τον ζητούσανε, δεν είχε τέτοιο πρόβλημα, αλλά κάποιοι δυσκολεύονταν, γιατί τσομπαναραίοι υπήρχε μεγάλη προσφορά τότε. Ήταν πάρα πολλοί, αφού πολλοί που δεν είχαν πρόβατα πήγαιναν και αλλού στον κάμπο αυτού στους Γκαραγκούνηδες και πήγαιναν ρουγιάζονταν τσομπαναραίοι, μέχρι και στην Αττική πήγαιναν. (…) Μέχρι την Αμερική πήγαν για τσομπαναραίοι. (…) Για τσομπάνηδες πήγαν δυο στην Αμερική. Φύγαν από δω το ’65. Ο ένας είναι γείτονάς σας. Ο Χρήστος ο Βαδεβούλης. (…) Ο Χρήστος με τον Τόλη του Τόδη απ’ το Μέτσοβο πήγαν με σύμβαση και πήγαν στην Αμερική για να βοσκήσουν πρόβατα. Βέβαια εκεί πρόβατα πολλά, μεγάλα κοπάδια, με το άλογο καβάλα πηγαίναν. (…) Το ’65 έφυγαν από δω.» (Β.Τ, ΣΥΝ.31, ΑΠ.15)

    «Ο Χρήστος στην αρχή κτηνοτρόφος και μετά έφυγε. Δεν του άρεγε αυτουνού. Ήταν καλός στα ζώα, τα αγαπούσε πολύ, αλλά μετά έφυγε, πήγε στην Αθήνα, στην Αττική, στη Θήβα που ήταν τσομπάνηδες τότε. Πήγε ένα χρόνο στην Θήβα. Ε τι ήμασταν; Παίρναν εμάς οι γονείς μας στα πρόβατα και τα άλλα ήθελαν να βγάλουν μεροκάματο. Πήγε ένα χρόνο στην Θήβα που παίρνανε τσομπάνηδες για τα πρόβατα που ‘χαν εκεί…» (Α.Γ, ΣΥΝ.27, ΑΠ.16)


    0 0


    0 0

    What is the Church? How do we define it? The Church and life are hard to define, because what’s defined is confined. The Church can be described only through the language of images, such as a vine, the body of Christ or the flock of rational sheep. When we here the word ‘Church’, an image of the clergy often comes to mind, automatically and instinctively. Consciously or unconsciously we privately equate the Church with bishops and clergy while at the same time accepting an inferior role for the people, who are under the dominant authority of the priest or leaders. Those who accept these confused notions don’t realize that they’re the product of Western theology and are far removed from our Orthodox tradition. For Orthodox tradition, any such separation between clergy and laity into two classes within the one, indivisible Church is unthinkable. The Church doesn’t consist of the clergy alone, nor the laity alone, but rather both groups are joined and united in one body with the Lord Jesus Christ as its head.

    The Church isn’t an organization, an association for religiously-minded people, a group of people with metaphysical interests, a sect of the chosen who, at some time in the future will rejoice over the perdition of those condemned to hell, nor is it a social club aimed at material contentment and good works. The Church is the communion of rational and intelligent beings with God, the body of those who accept the divinity of Jesus of Nazareth. Saint Maximos the Confessor writes that ‘the Church is the type and image of God, since it has the same task as Him’[1]. Just as God puts together all the elements in nature and holds them together, creating a world of complete harmony and incomparable beauty, so the Church unifies countless numbers of people under the gaze of the Almighty. The unity and peace offered by God are based on faith. ‘In this way all people are united and grow together in the simple and indivisible grace of faith’[2]. The Church is actual communion between God and us, not an institution, a means that leads to participation in God. Of course, the Church does have its institutional side, but this is not all it is.

    The Church is one, it’s catholic and it’s apostolic, which means that it has its roots in the manifestations and revelations of the Holy Trinity. ‘The Church is creation itself’[3], which means that God is known only within the creation and history, because it’s there that He’s revealed. It’s impossible for people to overcome the limitations of their created nature and to be drawn upwards into supramundane and supracelestial spheres. First, God comes to the world, then human beings turn to Him through their free will. So since there’s one reality, one creation, it follows that there’s one Church. Theologically it’s unacceptable to say that there are many Churches which conceive of God in different ways. Acceptance of many Churches would mean acceptance of multiple realities, which is nonsensical, impious and absurd. The truth always has priority, not its representation or interpretation. Salvation is to be found only within the Church; that is, only when we follow the Church’s way of life are we saved. In this way, people who don’t know Christ, but follow the Christian path of love will be judged in accordance with their conscience and will be saved.
    There are some contemporary theologians who, under the pretence of interest in the salvation of the whole world, characterize Churches as aberrations of Christianity (the thousands of Protestant offshoots and confessions, and Roman Catholicism). They’re unable to understand the fact that the Church is reality itself- the creation, the relationship and communion between the triune God and humankind. It’s not the acceptance of some abstract, transcendental, divine and holy being with whom we’re called upon to enter into communion through a variety of ways and means. We should note that the exclusivity of the truth is the equivalent to acceptance of the one, sole Church. All Christian confessions have a form of institutional organization, but that doesn’t make them Churches. Only those people who identify the Church with the clergy and with administrative (not charismatic) authority in general are able to accept the existence of many ‘Churches’.

     

    [1] Maximos the Confessor, Μυσταγωγία, PG 91, 664D
    [2] Ibid 668A.
    [3] Ibid p. 259.

    0 0

    Ο μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος μιλάει για το μεγάλο μυστήριο της μετανοίας, την ιερά εξομολόγηση, που είναι ένα δώρο του Θεού στον πλανηθέντα από την αμαρτία άνθρωπο.

     


    0 0

    Γέροντας, π. Σίμων Αρβανίτης.

    Κάποτε η κόρη μου αρρώστησε και έκανα ένα τάμα στον Άγιο Παντελεήμονα.
    – Άγιε μου Παντελεήμονα, θάρθω με τα γόνατα από την πύλη του Μοναστηριού μέχρι επάνω.

    Ένα χειμωνιάτικο Σαββάτο, μ’ έφερε ο ταξιτζής και μ’ άφησε στην πύλη. Εκείνος προχώρησε. Πήγε στον Παππούλη και του είπε η τάδε κυρία έρχεται.
    Μόλις έφθασα στη μέση του δρόμου, ένα μεγάλο φως μού έφεγγε. Δεν ήθελα να είχε φεγγάρι, γιατί δεν ήθελα να με ιδεί κανείς.

    Πήγαινα με το κεφάλι σκυμμένο γιατί νόμιζα, ότι με κοιτάζουν από πάνω. Όταν πήγα στο Γέροντα του είπα:
    – Βγήκε και το φεγγάρι και με φώτιζε για να έρθω.
    Γέλασε.

    – Παιδί μου, μου είπε, για κοίταξε έξω καλά, έχει φεγγάρι; Ποιο φεγγάρι ήταν που σε φώτιζε;
    – Ανέβηκα τον δρόμο χωρίς να το καταλάβω.
    – Ναι, παιδί μου, καλό φεγγάρι ήταν αυτό.

    Βγήκα έξω να δω το φεγγάρι και ήταν μια χειμωνιάτικη νύχτα, χωρίς φεγγάρι!

     

    Μαρτυρία από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης (1901-1988), Η ζωή και το έργο του”.


    0 0

    Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών τιμά τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους με πανηγυρική εκδήλωση τη Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 18.30 στην Αίθουσα Διαλέξεων της Εταιρείας. Τον πανηγυρικό θα εκφωνήσει ο κ. Ιωάννης Κ. Μαζαράκης-Αινιάν, Γεν. Γραμματεύς της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, υιός του Μακεδονομάχου Κωνσταντίνου Μαζαράκη-Αινιάν, με θέμα: «Μακεδονικός Αγώνας». Θα ακολουθήσει η ανακήρυξη του ομιλητή ως Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.


    0 0

    Υλικά 1 μεγάλο αβγό 3/4 φλ κεφαλοτύρι, τριμμένο 3/4 φλ κασέρι, τριμμένο 1/4 φλ φέτα, θρυμματισμένη 2 κ.σ. λιαστές ντομάτες...

    0 0

    We shouldn’t be like flies, but like bees which buzz from flower to flower collecting pollen to make honey. We, too, should make honey, paying attention only to the good in others. Concerning those who condemn and speak badly about others, the psalmist and prophet David says: ‘their throat is an open grave’ (Ps. 5, 10). Open a grave and you’ll see the filth and stench that’s in it. The same stench, spiritual stench, comes from our mouth when we censure other people.


    0 0

    Ένα ιστορικό γεγονός, που όμως το σκεπάζει η Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εκδήλωση αφιερωμένη στη μεγάλη ναυμαχία των Σπετσών στις...

    0 0


    0 0

    Την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν έπραξαν τίποτα το μεμπτό, επισημαίνουν οι μαθητές του 1ου Γενικού Λυκείου Γέρακα και οι συμμαθητές...

    0 0

    Το έτος 1517 η χολέρα μάστιζε τη πόλη του Μονάχου και τη γύρω περιοχή με εκαντοντάδες θύματα, καθημερινά. Οι κάτοικοι του Μονάχου από φόβο να μην κολλήσουν την αρρώστεια, παρέμειναν επί εβδομάδες και μήνες κλεισμένοι μέσα στα σπίτια τους, δεν κυκλοφορούσαν στο δρόμο και η τροφοδότηση της αγοράς με αγροτικά προιόντα και με άλλα τρόφιμα ήταν άκρως προβληματική έως αδύνατη. Παντού υπήρχε πόνος, θλίψη και οσμή θανάτου. Ο εγκλεισμός των κατοίκων μέσα στα υγρά και σκοτεινά σπίτια ηύξανε τη διάδοση της χολἐρας.

    Στη τραγική αυτή περίοδο ένας κατασκευαστής βαρελιών είχε την ιδέα να βγεί στους δρόμους με άλλους συναδέλφους του βαρελάδες και να χορέψουν, με σκοπό να παρακινήσουν τους συμπολίτες τους, να βγουν στο δρόμο, να χορέψουν, να αναπνεύσουν καθαρό αέρα και να δεχθούν τις ευεργετικές και θεραπευτικές ακτίνες του ήλιου. Με τον τρόπο αυτό η χολέρα εξαφανίστηκε και οι κάτοικοι του Μονάχου επανήλθαν στον φυσιολογικό καθημερινό τρόπο ζωής. Ο χορός των Βαρελάδων καθιερώθηκε έκτοτε να λαμβάνει χώρα κάθε επτά χρόνια.

    Ο Δήμος Μονάχου απαθανάτισε αυτό το γεγονός με την τοποθέτηση μεγάλων ομοιωμάτων των βαρελάδων στην πρόσοψη του πύργου της κεντρικής εισόδου του Δημαρχείου. Καθημερινά μια φορά και το καλοκαίρι δύο φορές ημερησίως, τα ομοιώματα των βαρελάδων κινούνται μηχανικά με υπόκρουση μουσικής και σύρουν το χορό, για τρία λεπτά, θέαμα που προσελκύει και εντυπωσιάζει χιλιάδες τουρίστες.

    Στο Σύλλογο Βαρελάδων πρέπει οι χορευτές να είναι από 18 μέχρι 25 ετών, να είναι άγαμοι και μόνιμοι κάτοικοι της πόλης που ζούν.

    Στη πόλη Ασχάιμ, που είναι αδελφοποημένη με την Λέρο, ο Σύλλογος των Βαρελάδων ιδρύθηκε το 1886 και από τότε μέχρι σήμερα κάθε 7 χρόνια παρουσιάζει βαυαρικούς χορούς στη πόλη αυτή και αλλαχού. Το 2019 είναι και πάλι έτος των Βαρελάδων.

    Στις 28.10.2018 έλαβε χώρα στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης Ασχάιμ εκδήλωση με σκοπό την αναφορά, με ιστορικό υλικό, στην πορεία και δράση του Συλλόγου Βαρελάδων Ασχάιμ από το 1886 μέχρι σήμερα. Στα πλαίσια της εκδήλωσης αυτής ο Σύλλογος Βαρελάδων διέθεσε όλα τα έσοδα για τα κοινωνικά προγράμματα του Συλλόγου «Γυναίκες χωρίς Σύνορα» της Λέρου.

    Η δωρεά έλαβε χώρα με σύμπραξη και συμβολή της «Επιτροπής Λέρου του Δήμου Ασχάιμ». Η Επιτροπή αποτελείται από την πρόεδρο κ. Margit Felgner και τα μέλη Annelise Stilling, Renate Bader, Nikoletta Hölzl και τη κ. Αναστασία Φασώλη. Η Επιτροπή ετοίμασε με ζήλο και περισσή αγάπη ελληνικά εδέσματα και λιχουδιές για όλους τους καλεσμένους. Στην είσοδο του Πολιτιστικού Κέντρου υπήρχαν πίνακες με φωτογραφικό και ενημερωτικό υλικό σχετικό με τις δραστηριότητες του Συλλόγου «Γυναίκες χωρίς Σύνορα» (Frauen ohne Grenzen) Λέρου.

    Στην εκδήλωση παρέστησαν τοπικοί βαυαρικοί πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες, και εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης όπως ο Δήμαρχος κ. Thomas Glashauser και ο πρώην Δήμαρχος κ. Helmut Englmann. Σημειώνεται ότι τόσο ο πρώην, όσο και ο νυν Δήμαρχος χόρεψαν, όταν ήταν ακόμη άγαμοι νέοι, το χορό των Βαρελάδων σε επίσημες παρουσιάσεις.

    Από την ελληνική παροικία παρέστη ως προσκεκλημένος ο Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Απόστολος Μαλαμούσης, Αρχιερατικός Επιτετραμμένος για τις δημόσιες σχέσεις με τη Βαυαρική Πολιτεία. Ο π. Απόστολος προσκάλεσε τον Σύλλογο Βαρελάδων Ασχάιμ να πλαισιώσει με το χορευτικό του και μελλοντικές εκδηλώσεις της Εκκλησίας μας το 2019 στο Μόναχο.

    Είνα όντως άκρως συγκινητικό το ότι ένας ιστορικός βαυαρικός χορευτικός Σύλλογος και η Επιτροπή Λέρου του Δήμου Ασχάιμ «απλώνουν» ευεργετικό χέρι σε κοινωνικά προγράμματα της Πατρίδας μας, και στηρίζουν πάσχοντες και πονεμένους συνανθρώπους μας, μέσα από τον Σύλλογο «Γυναίκες χωρίς Σύνορα» Λέρου.


    0 0

    O Σύνδεσμος Ελλήνων Μουσουργών και η  Ένωση Σμυρναίων, πραγματοποιούν το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018 και ώρα 19:00 στη μεγάλη αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός την ετήσια συναυλία τους, αφιερωμένη στη μνήμη του προσφάτως εκλιπόντως καταξιωμένου μουσουργού Ανδρέα Καρμπόνε, με έργα των Ε. Βάιου, Μ. Καλογρίδου, Α. Καρμπόνε, Μ. Λαδόπουλου, Ν. Νευράκη, Ε. Παπασταύρου, καθώς και παραδοσιακά Μικρασιατικά χορωδιακά τραγούδια.

    Συμμετέχουν: η βιολοντσελίστα Β. Παπαδημητρίου, η υψίφωνος Ρ. Κυπραίου, ο μπάσο-κλαρινετίστας Σ. Μίχας, οι πιανίστες S. Seah, Μ. Ειρηναίου, Κ. Τσολάκη, καθώς και η έγκριτη χορωδία AMBITUS, υπό τη διεύθυνση της μαέστρου Κατερίνας Βασιλικού.

     

     


    0 0

    Πριν κλείσει ένας μήνας από τη μεγάλη διαρροή δεδομένων που έπληξε το Facebook ξέσπασε νέο σκάνδαλο που σχετίζεται με την ιδιωτικότητα των...

    0 0

    Η σπουδαία Ελληνίδα φωτογράφος έκανε αντίσταση με την κάμερα τα χρόνια της Κατοχής, αποτυπώντας τα ίχνη που αφήνει ο πόλεμος...

older | 1 | .... | 1411 | 1412 | (Page 1413) | 1414 | 1415 | .... | 1462 | newer