Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1413 | 1414 | (Page 1415) | 1416 | 1417 | .... | 1462 | newer

    0 0

    20151109-4

    Η σωτηρία είναι αδύνατη χωρίς τη συγκατάθεση και τη συνεργασία του ανθρώπου. Πρώτος αυτός οφείλει να συναισθανθεί ότι αμάρτησε, να μεταμεληθεί, να επιθυμήσει και να επιζητήσει τη σωτηρία του και έτσι η Χάρη να τον επιβραβεύσει με αυτήν. Διότι η συναίσθηση και η μεταμέλεια, ο πόθος της σωτηρίας και η αναζήτησή της, είναι ένδειξη της επιστροφής προς τον Θεό, είναι σημείο αποστροφής της αμαρτίας και διάθεση ασκήσεως στην αρετή, είναι κατά κάποιο τρόπο επίκληση της θείας ευσπλαχνίας, η οποία βιάζεται να ελεήσει τον παραπλανημένο. Ώστε για να μας σώσει η Χάρη, πρέπει να θέλουμε να σωθούμε.

     

     

     

    Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως


    0 0

    Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 μ.Χ. στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών...

    0 0

     Εορτάζει στις 10 Νοεμβρίου εκάστου έτους. Eις τον Oλυμπάν. Λάμψας Oλυμπάς ηλίου λαμπρού δίκην, Όλυμπον (ήτοι τον ουρανόν) οικεί συν...

    0 0

    Αυτό δε που βοηθούσε περισσότερο και ενίσχυε τους φοβισμένους Χριστιανούς για να μένουν σταθεροί στην πίστη τους, δεν ήταν τα...

    0 0


    0 0

    Για τους πολύ μικρούς φίλους μας

    graphics-chickens-001486Ίσως ξέρεις από πού παίρνουμε τα αυγά, που σου δίνει η μαμά και τρως. Τα αυγά τα γεννούν οι κότες. Κότες συναντούμε συνήθως στις αυλές των σπιτιών του χωριού. Αυτές ζουν σ΄ ένα σπίτι που το λέμε κοτέτσι. Εκεί γεννούν και τ΄ αυγά τους, από τα οποία, αν δεν τα πάρουν οι άνθρωποι μπορούν να τα κλωσήσουν, δηλαδή να κάθονται πάνω τους και να τα ζεσταίνουν. Τότε, μετά από 21 μέρες θα βγουν από τα αυγά τα μικρά κοτοπουλάκια, που τα λέμε κλωσόπουλα.

    Σ΄ ένα κοτέτσι, εκτός από πολλές κότες, μπορεί να υπάρχει κι ένας κόκορας. Τον κόκορα τον λέμε και πετεινό. Αυτός είναι ο μπαμπάς του κοτετσιού. Είναι πιο μεγάλος από τις κότες και πολύχρωμος.  Οι κότες και τα κοκόρια, αν και είναι πουλιά, δεν πετάνε. Στην παρακάτω εικόνα μπορείς να δεις τις κότες, μια κότα να κάθεται στη φωλιά και να κλωσά τα αυγά και στη μέση τον κόκορα. Μπορείς να τυπώσεις την εικόνα και να τη χρωματίσεις.

    paint

    Για την κότα, που ο άνθρωπος την εκτρέφει από τα πανάρχαια χρόνια για το κρέας της και τα αυγά της, υπάρχουν εκφράσεις και παροιμίες.

    Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότεςΑλλού δίνουν υποσχέσεις, αλλά σε άλλο μέρος γίνεται το καλό, πραγματοποιούνται οι υποσχέσεις.

    Κοιμάται με τις κότεςΓια κάποιον που πέφτει νωρίς για να κοιμηθεί.

    Είναι κοκορόμυαλος –  Για όποιον φέρεται ανόητα.

    Κάθε πετεινός στην αυλή του κράζει –  Για τον εγωιστή άνθρωπο, που μιλάει όλο για τον εαυτό του.

    Κάτσε κότα μου στ΄ αυγά σου, για να βγούνε τα πουλιά σουΑν θέλεις να πετύχεις τον σκοπό σου, πρέπει να επιμένεις στην προσπάθεια.

    Μαλώνουν σαν τα κοκόρια –  Για τους ανθρώπους που μαλώνουν συνέχεια.

    Παρακάτω, μπορείς να παίξεις ένα παιχνίδι μνήμης. Πρέπει να βρεις, όσο πιο γρήγορα μπορείς και με τις λιγότερες προσπάθειες τα οχτώ ζευγάρια από ίδιες εικόνες από κότες και κοκόρια, που κρύβονται πίσω από τις κάρτες. Κάνε κλικ πάνω τους. Αν βρεις το ζευγάρι, οι δύο κάρτες θα μείνουν ανοιχτές.


    0 0

    Στη σημερινή παραβολή που ακούστηκε στους Ιερούς μας Ναούς, γνωστή και ως παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, αποκαλύπτεται για πολλοστή φορά η αγάπη του Τριαδικού Θεού [1] προς τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο, το τελειότερό του δημιούργημα [2].

    Πλησίασε τον Ιησού ένας Εβραίος νομικός, όχι με καλή προαίρεση, και τον ρώτησε τι έπρεπε να κάνει για να σωθεί «Και ιδού νομικός τις ανέστη εκπειράζων αυτόν και λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω; »[3]. Ο Κύριος γνωρίζοντας την υποκρισία του, του απάντησε με ερώτηση «εν τω νόμω τί γέγραπται; πως αναγινώσκεις;», τι γράφει ο Νόμος [4], πώς τον αντιλαμβάνεσαι εσύ που τον μελετάς; Ο νομικός του απάντησε αναφέροντας την πρώτη εντολή Ο Ιησούς αναφέρθηκε και εξήγησε στο νομικό ποιος πραγματικά είναι ο πλησίον [5]. Κατέβαινε κάποιος από την Ιερουσαλήμ [6] στην Ιεριχώ [7] και έπεσε στα χέρια των ληστών. Τον χτύπησαν, του πήραν τα χρήματα, τον γύμνωσαν, τον πλήγωσαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο [8]. Όταν έφθασε στο μέρος εκείνο ένας Λευίτης [9], πλησίασε τον πληγωμένο, τον είδε και τον προσπέρασε ασυγκίνητος. Όμως, ένας Σαμαρείτης που περνούσε από εκείνο τον δρόμο, τον πλησίασε και τον σπλαχνίσθηκε [10]. Ανακάτεψε κρασί και λάδι και έβαλε στις πληγές, τις έδεσε και αφού τον έβαλε πάνω στο ζώο του τον πήγε στο πανδοχείο. Έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και τον παρότρυνε να περιποιηθεί τον άνθρωπο και αν ξοδέψει περισσότερα χρήματα, στην επιστροφή θα του τα έδινε [11].

    Στη συνέχεια της περικοπής, ρώτησε ο Κύριος το νομοδιδάσκαλο, ποιος από τους τρεις αυτούς επιτέλεσε το καθήκον του προς τον πλησίον; Κι εκείνος απάντησε: Αυτός που τον συμπόνεσε και τον ελέησε. Ο Κύριος τότε του είπε: Πήγαινε και κάνε κι εσύ το ίδιο.

    Το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» ήταν μία εντολή του Μωσαϊκού Νόμου για τους Ιουδαίους. Το κρίσιμο όμως σημείο, στο οποίο υπήρχαν πολλές συζητήσεις, ήταν ποιος πρέπει να θεωρείται πλησίον. Σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό Νόμο η έννοια του πλησίον ήταν συχνά συγκεχυμένη και περιορισμένη. Μερικοί νομοδιδάσκαλοι υποστήριζαν ότι είναι παράνομο να βοηθήσεις μία εθνική γυναίκα στην οδύνη του τοκετού, διότι επρόκειτο να γεννηθεί ένας άλλος εθνικός. Το να αγαπήσεις τον πλησίον σου «ως σεαυτόν» σημαίνει να τον αγαπήσεις όπως την ίδια σου την ζωή. Σημαίνει, όπως έγραφε ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ [12], να ζήσεις πραγματικά όλη την ανθρωπότητα σαν να ήταν μόνο μία ζωή, μία μόνο φύση με πολλαπλά πρόσωπα. Συνεπώς, πρέπει να ζήσουμε και με την αγάπη στον διπλανό μας. Έτσι θα πετύχουμε τον τελικό μας προορισμό.

    Για τους Φαρισαίους, ο απλός αγράμματος λαός δεν εθεωρείτο «πλησίον». Οι Εσσαίοι [13] πάλι έβλεπαν ως πλησίον μόνον όσους ανήκαν στην κοινότητά τους και κήρυτταν το μίσος κατά παντός «υἱοῦ τοῦ σκότους».

    Ο Ιερός Χρυσόστομος σε ομιλία του στη σημερινή Κυριακή αναφέρει ότι άνθρωπος είναι ο Αδάμ, Ιερουσαλήμ η πολιτεία των ουρανών και η σύνεση, και η Ιεριχώ ο κόσμος. Ιερέα ονομάζει το μακάριο Μωυσή και Ααρών, Λευίτης είναι η τάξη των προφητών πληγές είναι οι αμαρτίες του. Το πρόσωπο και τη μορφή του Σαμαρείτη λαμβάνει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και τον αναφέρει Σαμαρείτη όχι για τη φύση της θεότητάς Του αλλά για τον σπλαχνικό του τρόπο. Η ανάμειξη του οίνου και του ελαίου σημαίνει ότι αφού συνδύασε τη θεία με την ανθρώπινη φύση, και αφού ταίριαξε την ευσπλαχνία με τη σωτηρία, έσωσε τον άνθρωπο. Η ανάμειξη του κρασιού και του λαδιού δηλώνει, επίσης, την ένωση του Αγίου Πνεύματος με το αίμα Του, δίδοντας στον άνθρωπο ζωή. Το δέσιμο των πληγών δηλώνει το δέσιμο του διαβόλου και την ελευθερία του ανθρώπου από την εξουσία του πονηρού. Τα δύο δηνάρια συμβολίζουν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, ενώ η προτροπή του Σαμαρείτη προς τον πανδοχέα για περιποίηση του θύματος δηλώνει την φροντίδα του λαού που προέρχεται από τα έθνη και η εμπιστοσύνη του σε εκείνο μέσα στην Εκκλησία. Πανδοχέα ονομάζει τον μακάριο Παύλο, το στύλο των Χριστιανών, δίνοντάς του δύο δηνάρια και μέσω του Παύλου στους αρχιερείς, δασκάλους και λειτουργούς για κάθε μια Εκκλησία [14].

    Πανδοχείο για όλους τους ανθρώπους είναι η Εκκλησία. Είναι ιατρείο ψυχών και σωμάτων, τόπος αναρρώσεως. Υπηρέτες και ιατροί του πανδοχείου είναι οι λειτουργοί των θείων Μυστηρίων [15]. Όλους τους αποδέχεται η Εκκλησία, νέους, ηλικιωμένους, άσπρους, έγχρωμους, άχρωμους, με τις όποιες ιδιαιτερότητές τους. Δεν απομακρύνει ούτε τον πόρνο και ακάθαρτο, ούτε τον αμαρτωλό γιατί δεν είναι κανείς αναμάρτητος, αλλά όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Γι΄ αυτό και οι Πατέρες λένε ότι ο Παράδεισος είναι γεμάτος από μετανοημένους αμαρτωλούς. Η Εκκλησία τους αγκαλιάζει όλους, γιατί όλοι χωράνε, τους ανακουφίζει με τη στοργή, τους ενισχύει με τα Άχραντα Μυστήρια και τους θεραπεύει με τη Θεία Χάρη, την πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα [16].
    Την προσταγή που έδωσε στο νομοδιδάσκαλο, ο Κύριος, δίδει και στον κάθε ένα από εμάς. Μας ζητά να διαθέτουμε αγάπη και να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Όχι να ομιλούμε και να συμβουλεύουμε θεωρητικά απλώς, γιατί όλοι στην ρητορεία είμαστε πρώτοι. Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, να κάνουμε τις πληγές του πληγές μας, χωρίς να υπολογίζουμε κόπους, θυσίες και ανταποδόσεις. Αυτό μας δίδαξε ο Ιησούς με το παράδειγμά Του τόσο από τη σημερινή παραβολή όσο και από την ευρύτερη του διδασκαλία εντός της Αγίας Γραφής από τη ζωή και τη δράση Του.

    Δυστυχώς, παρόλο που μιλούμε για αγάπη, οτιδήποτε άλλο έχουμε παρά αγάπη. Πραγματική αγάπη δεν έχουμε. Και αν υπάρχει, είναι σε ελάχιστους ανθρώπους. Στους υπόλοιπους είναι η υποκριτική, η φαρισαϊκή αγάπη, η αγάπη για το «θεαθήναι τοις ανθρώποις». Αυτό μπορούμε να το δούμε με τις σχέσεις μας ανάλογα με τον υπόλοιπο κόσμο. Βλέπεις γείτονες να μην μιλούν μεταξύ τους, το χειρότερο όμως παιδιά προς τους γονείς να μην χαιρετιόνται. Και οι λόγοι πραγματικά ανούσιοι. Μα και ουσιαστικοί να είναι, με την εικόνα του Θεού δεν θα μιλάς. Πώς θα δεις πρόσωπο Θεού; Κατά τα άλλα περιμένουμε και σωτηρία και Παράδεισο.

    Αγαπητοί μου αδελφοί,

    Ας προσφέρνουμε την αγάπη μας αφειδώλευτα, με απλό και ταπεινό τρόπο. Να ακούμε με πόνο του συνανθρώπου μας και αν μπορούμε να γίνουμε χρηστοί, δηλαδή χρήσιμοι γι΄ αυτό να το πράξουμε. Την αγάπη μας μπορούμε μας μπορούμε να την προσφέρουμε είτε με τα έργα μας είτε ακόμη με τα λόγια μας. Να κάνουμε εφαρμογή το λόγο του Αποστόλου Παύλου. Να χαιρόμαστε με τη χαρά του συνανθρώπου μας και να λυπόμαστε με τη λύπη του [17].

     

    Παραπομπές:

    1. Τριάδα ονομάζεται το σύνολο των προσώπων (υποστάσεων) Του Θεού, στο Χριστιανισμό. Δηλαδή Ο Θεός είναι Ένας Τριαδικός, επειδή έχει μία ουσία (φύση), και τρία πρόσωπα (υποστάσεις). Τα τρία πρόσωπα ή υποστάσεις είναι Ο Πατήρ, Ο Υιός και Το Άγιο Πνεύμα, τα οποία είναι αδιαίρετα και ομοούσια κατά τη θεότητα, έχουν την ίδια δύναμη και κοινή Θεία ουσία. Αποτελεί ένα από τα κυριότερα δόγματα που αποδέχεται η πλειοψηφία των εκκλησιών του χριστιανικού κόσμου, το οποίο είναι γνωστό και ως Τριαδικό Δόγμα.
    2. Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, που έγινε την έκτη ημέρα της δημιουργίας, κατά την διήγηση του θεόπτου Μωυσέως. Είναι η περίληψη όλης της δημιουργίας, γιατί αποτελείται από ψυχή και σώμα και έχει και το νοερό, που συγγενεύει με τους αγγέλους, και το αισθητό που συνδέεται με την κτίση. Συγχρόνως, ο πρώτος άνθρωπος είχε και στα δύο στοιχεία την Χάρη και ενέργεια του Θεού, δηλαδή το πνεύμα. Αυτή η δισύνθετη ύπαρξη του ανθρώπου, πέραν του ότι είναι αποκαλυπτική αλήθεια που δόθηκε από τον Θεό, δια του Μωυσέως και δια του Χριστού, συγχρόνως είναι και προσωπική εμπειρία του θεουμένου ανθρώπου. «Και είπεν ο Θεός ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν, και αρχέτωσαν των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης. Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς, και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός… » (βλ. Γενέσεως 1, 26-28).
    3. Λουκά 10, 25.
    4. O Μωσαϊκός νόμος, που ονομάζεται επίσης νόμος του Μωυσή, αναφέρεται κυρίως στην Τορά, δηλαδή στα πέντε πρώτα βιβλία της εβραϊκής Βίβλου, τα οποία παραδοσιακά πιστεύεται ότι έχουν γραφτεί από τον ίδιο τον Μωυσή και έχουν παραδοθεί από το Θεό στον εβραϊκό λαό. Ο Νόμος αυτός (ο «μωσαϊκός νόμος» – από το όνομα του Μωυσή, που λέγεται και «Μωσής») περιέχει τις περίφημες 10 εντολές, αλλά και πολλές άλλες διατάξεις, μια πλήρη νομοθεσία, που καλύπτει τα πιο πολλά ζητήματα που χρειάζεται να καλύψει η νομοθεσία ενός κράτους.
    5. Για τους Ισραηλίτες τότε στους πλησίον ανήκαν: γονείς, αδέρφια, συγγενείς, γείτονες, συμπατριώτες, φίλοι, γνωστοί, μέλη της φυλής, ομοεθνείς, ομόπιστοι. Στους μη πλησίον: αλλοδαποί, εχθροί (ιδιαίτερα οι Ρωμαίοι), αλλόπιστοι (ιδιαίτερα οι ειδωλολάτρες), σχισματικοί (ιδιαίτερα οι Σαμαρείτες), αρνητές της πίστης (αποστάτες). Οι Φαρισαίοι πρόσθεταν σε αυτούς: τους τελώνες, τους αμαρτωλούς και τον αγράμματο «όχλο», που δεν γνώριζε τις Άγιες Γραφές.
    6. Η Ιερουσαλήμ ή Ιεροσόλυμα είναι πόλη στη Μέση Ανατολή που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στα όρη της Ιουδαίας, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Νεκρά Θάλασσα. Το καθεστώς της πόλης είναι αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Το Ισραήλ την έχει ανακηρύξει πρωτεύουσά του από το 1949, και παράλληλα αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ. (Βλ. Klein, Menachem. Jerusalem: The Future of a Contested City, New York University Press, March 1, 2001, p. 18). Είναι πόλη, η οποία αποτελεί ιουδαϊκό, χριστιανικό και ισλαμικό κέντρο θρησκευτικής και ιστορικής σημασίας. Πιθανώς πρόκειται για την αρχαία πόλη Σαλήμ, της οποίας βασιλιάς υπήρξε ο Μελχισεδέκ.
    7. H Ιεριχώ είναι αραβική πόλη κοντά στον Ιορδάνη στη Δυτική Όχθητων Παλαιστινιακών περιοχών. Ευρισκόμενη αρκετά κάτω από το επίπεδο της θάλασσας (περίπου 260 μέτρα) 16 χλμ βορείως της Νεκράς Θάλασσας, η Ιεριχώ είναι το χαμηλότερο σημείο του πλανήτη με μόνιμους κάτοικους. Στην Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται ως «Πόλη των Φοινικόδεντρων», ενώ άφθονες πηγές και μέσα και γύρω από την Ιεριχώ την κατέστησαν προσφιλή τόπο για εγκατάσταση ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια. Στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση είναι γνωστή ως ο τόπος επιστροφής των Ισραηλιτών μετά την φυγή από την Αίγυπτο, οδηγούμενοι από τον Ιησού του Ναυή, διάδοχο του Μωυσή.
    8. Λουκά 10, 30: «υπολαβών δε ο Ιησούς είπεν· άνθρωπός τις κατέβαινεν από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, και λησταίς περιέπεσεν· οι και εκδύσαντες αυτόν και πληγάς επιθέντες απήλθον αφέντες ημιθανή τυγχάνοντα».
    9. Οι Λευίτες προέρχονταν από τη φυλή Λευί. Βοηθούσαν τους ιερείς ως μουσικοί και φρουροί του Ναού, οι οποίοι καθάριζαν και διατηρούσαν την ευπρέπεια του. Αυτός που κακοποιήθηκε από τους ληστές ήταν συμπατριώτης τους.
    10. Λουκά 10, 33: «Σαμαρείτης δε τις οδεύων ήλθε κατ᾿ αυτόν, και ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη».
    11. Λουκά 10, 34-35: «και προσελθών κατέδησε τα τραύματα αυτού επιχέων έλαιον και οίνον, επιβιβάσας δε αυτόν επί το ίδιον κτήνος ήγαγεν αυτόν εις πανδοχείον και επεμελήθη αυτού· και επί την αύριον εξελθών, εκβαλών δύο δηνάρια έδωκε τω πανδοχεί και είπεν αυτώ· επιμελήθητι αυτού, και ο,τι αν προσδαπανήσης, εγώ εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι».
    12. Ο Γέροντας Σωφρόνιος (22 Σεπτεμβρίου 1896 – 11 Ιουλίου 1993) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος που ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στο Άγιο Όρος, στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως ένας από τους χαρισματικότερους μοναχούς του 20ου αιώνα.
    13. Οι Εσσαίοι αποτελούσαν μία από τις τρεις κύριες θρησκευτικές ομάδες, ή φιλοσοφικές αιρέσεις των Ιουδαίων, εκτός των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Η ετυμολογία του ονόματος αυτών παραμένει σκοτεινή, καμία απ΄ όσες έχουν προταθεί δεν έχει γίνει αποδεκτή με βεβαιότητα, αποτελώντας απλές υποθέσεις. Τα πρώτα πολύτιμα χειρόγραφα των Εσσαίων βρέθηκαν μόλις το 1947, πρόκειται για τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Οι Εσσαίοι υπολογίζεται πως εμφανίσθηκαν προς το τέλος της ελληνιστικής περιόδου στη Παλαιστίνη και μάλιστα από τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα ενώ φέρονται να διαλύθηκαν από τα ρωμαϊκά στρατεύματα γύρω στο 70 μ.Χ. με την άλωση της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, κατά την τότε Ιουδαϊκή εξέγερση.
    14. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλία ες την παραβολήν του εμπεσόντος εις τους ληστάς.
    15. Μητροπολίτου Φθιώτιδος Νικολάου, Εις επίγνωσιν Θεού, Αποστολική Διακονία, έκδοσις Β, 199, σελ. 274.
    16. Από την επίκληση του Αγίου Πνεύματος από τον Επίσκοπο, στις χειροτονίες των κληρικών.
    17. Ρωμαίους 12,15.


    0 0

    Ας αρχίσουμε από την γνωστή σε όλους παραβολή του καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 33-37). Σε κάποιο σημείο του δρόμου από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, κάποιος άνθρωπος έγινε στόχος σκληρόκαρδων ληστών, οι οποίοι αφού τον λήστευσαν, τον άφησαν ημιθανή τυγχάνοντα, μισοπεθαμένο! Καταπληγωμένο και εμφανώς θανάσιμα κακοποιημένο.

    Ο πρώτος περαστικός που έτυχε να ιδεί το τραγικό για τον συνάνθρωπό του αυτό γεγονός, ήταν ένας ιερέας. Τον είδε, ποιος ξέρει τι σκέφθηκε και συναισθάνθηκε. Πάντως τον είδε και αντιπαρήλθεν! Έφυγε. Τακτοποιημένος ίσως με τον εαυτό του, αφού η συνείδησή του δεν λειτούργησε ιερατικά, για να αντιμετωπίσει φιλάνθρωπα τον τραγικό αυτόν άνθρωπο!

    Το ίδιο έκανε κι ένας ακόμα άνθρωπος, λευίτης, υπηρέτης και λειτουργός του ναού του Θεού. Ελθών και ιδών αντιπαρήλθεν. Δηλαδή ο δεύτερος αυτός περαστικός άνθρωπος, μπροστά από τον μισοπεθαμένο συνάνθρωπό του, δεν πέρασε βιαστικός όπως ο ιερέας, αλλά πλησίασε, είδε την τραγική του κατάσταση και συνέχισε ήσυχος και αδιάφορος τον δρόμο του προς τον προορισμό του.

    Αλλά αμέσως έφθασε κοντά στο τραγικό θύμα των ληστών ένας Σαμαρείτης. Ένας ξένος, από άλλη περιοχή, στην οποία οι Ιουδαίοι δεν ήταν συμπαθείς και αποδεκτοί, αφού τους χώριζαν θρησκευτικές διαφορές με τους Σαμαρείτες. Κι όμως αυτός ο ξένος και αλλόθρησκος, ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη! Τον λυπήθηκε, τον περιέθαλψε πρόχειρα και τον μετέφερε στο πιο κοντινό πανδοχείο. Φρόντισε να μη του λείψει τίποτε και πλήρωσε χρήματα για τη φιλοξενία του στο πανδοχείο.

    Εάν ο Σαμαρείτης, ο ευεργέτης του Ιουδαίου ο οποίος κακοποιήθηκε θανάσιμα από ληστές συμπατριώτες του, έδειχνε την ίδια συμπεριφορά ασπλαγχνίας και ψυχρότητος που έδειξαν οι συμπατριώτες του θύματος ιερείς, θα ήταν πλήρως δικαιολογημένος. Γιατί άραγε;

    Όταν ο Ιησούς σε κάποια οδοιπορία του προχώρησε, πέρα από τα όρια της Ιουδαίας και μπήκε στην περιοχή της Σαμάρειας, κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας αυτής, κάθισε να ξεκουραστεί κοντά στο φρέαρ του Ιακώβ και να πιεί νερό από την πηγή αυτή. Αλλά εκείνη την στιγμή είχε πλησιάσει την πηγή και μία γυναίκα Σαμαρείτιδα, για να αντλήσει νερό από το πηγάδι της πηγής αυτής. Έτσι ο Ιησούς, διψασμένος, ζητάει από τη γυναίκα αυτή να του δώσει νερό να πιεί.

    Αντί όμως ύδατος πηγαίου και δροσερού, η Σαμαρείτιδα εκείνη συμπεριφέρθηκε επιθετικά στον Ιουδαίο οδοιπόρο! Με περιφρονητικό ύφος του είπε:

    – Πως εσύ Ιουδαίος ζητάς από μία γυναίκα Σαμαρείτιδα νερό; Δεν ξέρεις ότι οι Ιουδαίοι και οι Σαμαρείτες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους;

    Πράγματι μεταξύ Ιουδαίων και Σαμαρειτών δεν υπήρχε καμία σχέση. Αντίθετα, ο ένας λαός περιφρονούσε και εχθρεύετο τον άλλο.

    Η Σαμάρεια, η οποία παλαιότερα αποτελούσε το βόρειο Ισραηλιτικό κράτος, ήδη πολύ προ της εποχής του Χριστού είχε προσχωρήσει στην ειδωλολατρεία και είχε “εθνικώς” αλλοιωθεί από μεγάλες επιμιξίες με ξένους λαούς. Στην εποχή δε του Ιησού το όνομα Σαμαρείτης ισοδυναμούσε με ύβρη.

    Ο Σαμαρείτης επομένως ο οποίος περνούσε μέσα από την Ιουδαία, ήταν δικαιολογημένα φορτισμένος με εμπάθεια και εχθρικά αισθήματα εναντίον των κατοίκων της. Αλλά ο Σαμαρείτης της παραβολής του Ιησού δεν είχε ούτε την ψυχολογία ούτε τα εχθρικά αισθήματα των συμπατριωτών του εναντίον των Ιουδαίων. Διαφορετικά θα αισθανόταν χαρά μπροστά στο τραγικό θέαμα του εμπεσόντος στους ληστές Ιουδαίου.

    Ο Σαμαρείτης της παραβολής του Κυρίου εντυπωσιάζει για την καθαρότητα του νού του και της καρδιάς του από παθογόνες – εχθρικές αντιστάσεις στο έλεος και την έκφραση της αγάπης. Ο,τι δεν έκαναν οι ιερείς της πατρίδος του τραγικού θύματος των ληστών το έκανε ένας εξ ορισμού εχθρός των Ιουδαίων.

    Ήταν εξ ορισμού εχθρός όχι όμως από την φύση του και την καρδιά του. Αντίθετα, θα έλεγε κανείς ότι ως ιερέας της αγάπης, τελετούργησε το μυστήριο του ελέους και της ευσπλαγχνίας στη θέση των εξ ορισμού ιερέων του Θεού!

    Ο νούς του καλού Σαμαρείτη, στην πράξη της αγάπης του, εκπέμπει πράγματι ανταύγειες φωτιστικές μιάς εντελώς ευαγγελικής νήψεως. Επειδή χρειάζεται, αλήθεια, πολλή νήψη, φωτιστική διάκριση, για να υπερβεί κάποιος και να δαμάσει τραυματικά αισθήματα εχθρικών συμπεριφορών από φίλους και εχθρούς και να τα μεταποιήσει σε φίλτρο αγάπης και θυσίας για τους πρωταγωνιστές των τραυμάτων αυτών.

    Ο Κύριος με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη εικονογράφησε και προσδιόρισε την οδό της νήψεως ως μέσο έκφρασης της αγάπης προς τους εχθρούς μας. Ο κορυφαίος λόγος του «αγαπάτε τους εχθρούς υμών», στην πραγμάτωσή του προϋποθέτει νήψη πολλή. Νήψη φωτιστική και αναιρετική της κακίας.

     

    Πηγή: www.agiazoni.gr


    0 0

    1. Και άλλοτε, αδελφοί χριστιανοί, σας μίλησα πάνω στην σημερινή ευαγγελική περικοπή και σας είπα την μεγάλη αλήθεια ότι η Εκκλησία μας, αυτή είναι το πανδοχείο, στο οποίο ο καλός Σαμαρείτης, δηλαδή, ο Χριστός μας, παρέδωκε τον πληγιασμένο από την αμαρτία άνθρωπο για να τον θεραπεύσει. Ναί, η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο και εμείς οι ιερείς έχουμε σ᾽ αυτό την θέση του θεράποντος ιατρού. Αλλά πρέπει να κάνει υπακοή ο άρρωστος στον ιατρό και να παίρνει τα φάρμακά του, για να γίνει καλά. Αλλιώς θα παραμένει στην αρρώστια του. Έτσι και ο χριστιανός πρέπει να κάνει υπακοή στις νουθεσίες του πνευματικού, για να απολαύσει την πευματική του υγεία και να γεύεται τον Θεό.

    2. Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε, αδελφοί, είναι παραβολή. Και αφού είναι παραβολή, μπορούμε λοιπόν, ερμηνεύοντες παραβολικά, να πούμε ότι ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, και έπεσε στα χέρια των ληστών, είναι γενικά όλη η ανθρωπότητα. Πάνω σ᾽ αυτήν έπεσαν θλίψεις και πολλές ωδίνες και την άφησαν «ημιθανή», όπως μας είπε το σημερινό Ευαγγέλιο για τον πεσόντα στους ληστές. Το κακό όμως είναι ότι πολλοί άνθρωποι είναι άσπλαγχνοι και ανάλγητοι για τον πόνο και το κακό των άλλων και παρέρχονται αδιάφοροι τον πόνο τους.

    3. Αλλά αυτό που προξενεί χειρότερη ακόμη εντύπωση είναι ότι, κατά την σημερινή ευαγγελική περικοπή, ως άσπλαγχνοι και ανάλγητοι στον πληγιασμένο άνθρωπο φάνηκαν δύο ιερατικά πρόσωπα, ένας ιερεύς και ένας λευίτης. Προξενεί πραγματικά πολύ κακή εντύπωση αυτό, γιατί από τους ιερείς περιμένει κανείς μεγάλη συμπάθεια προς τον πονεμένο και όχι προσπέρασμα και αδιαφορία στον πόνο του. Πως καντήντησαν έτσι οι ιερείς των Ιουδαίων, ώστε να είναι τόσο άσπλαγχνοι; Μην απορείτε, χριστιανοί μου γι᾽ αυτό. Γιατί η ευσπλαγχνία είναι θεία αρετή και υπάρχει εκεί που το έδαφος της ψυχής είναι καλό. Αλλά οι ιερείς του Ιουδαισμού είχαν μεγάλο εγωισμό και έπαρση, γιατί θεωρούνταν ως άρχοντες και είχαν μεγάλη θέση στην κοινωνία. Κατείχαν τα σκήπτρα της εβραικής αριστοκρατίας. Και η υπερήφανη ψυχή δεν μπορεί να έχει συμπάθεια και ευσπλαγχνία προς τον ανήμπορο. Έπειτα οι Ιουδαίοι ιερείς ήταν και πολύ πλούσιοι. Αφού να φανταστείτε ότι, κατά την εντολή του Νόμου, όλοι οι Ιουδαίοι έπρεπε να καταθέτουν υπέρ των ιερέων το ένα δέκατο από την περιουσία τους. Έτσι οι Ιουδαίοι ιερείς ήταν πάμπλουτοι. Και ο πλούσιος, αγαπητοί μου, γίνεται συνήθως ανάλγητος. Γι᾽ αυτό, όπως μας είπε το ιερό Ευγγέλιο, ο ιερεύς και ο λευίτης προσπέρασαν αδιάφορα τον πληγιασμένο άνθρωπο, που είδαν στον δρόμο τους, και δεν τον βοήθησαν. Θα πω και το άλλο: Ότι ο τόπος που ήταν ο ετοιμοθάνατος άνθρωπος ήταν έρημος. Δεν υπήρχαν λοιπόν φωτογράφοι να φωτογραφήσουν την αγαθοεργία του ιερέα και του λευίτη, αν την έκαναν. Οι ιερείς των Ιουδαίων τα πάντα έκαναν προς το θεαθήναι. Αν όμως ο πληγωμένος και ανήμπορος ήταν στις πλατείες της Ιερουσαλήμ, εκεί βεβαίως θα τον βοηθούσαν οι ιερείς και οι λευίτες και δεν θα τον προσπερνούσαν, γιατί εκεί θα κέρδιζαν έπαινο λαμπρό αυτοί οι δοξομανείς.

    4. Αλλά θα πω και μία άλλη ερμηνεία, γιατί ο Ιουδαίος ιερέας και λευίτης προσπέρασαν γρήγορα τον πληγωμένο που συνάντησαν. Οι ιουδαίοι ιερείς ήταν πολύ σχολαστικοί στο θρησκευτικό τους τυπικό. Ήθελαν να τηρούν επακριβώς και το γράμμα του Νόμου χωρίς καμμιά παρέκλιση. Ο Ιουδαίος λοιπόν ιερεύς και ο Λευίτης προσπέρασαν τον καταπληγωμένο από τους ληστές άνθρωπο, γιατί, πιθανόν έπρεπε να μην αργήσουν να κάνουν τον «Όρθρο» τους και τον «Εσπερινό» τους την καθορισμένη ώρα, γιατί η παρέκλιση από το τυπικό της λατρείας είναι μεγάλη αμαρτία. Έτσι, άφησαν τον πληγωμένο στα αίματά του και στον πόνο του. Και όμως! Θα έπρεπε να παραθεωρήσουν την ώρα του λειτουργικού τους τυπικού, ακόμη δε να αφήσουν και ατέλεστη την λατρεία τους, για να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή. Η αγάπη στον πονεμένο, αυτή είναι η πιο μεγάλη αρετή.

    5. Αλλά, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και οι άνθρωποι του Θεού, με πονετική και ευσπλαγχνική καρδιά και οι οποίοι συγκινούνται στον πόνο των συνανθρώπων τους και θυσιάζονται για τον σωσμό τους. Οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τον καλό Σαμαρείτη της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Ο καλός Σαμαρείτης,ο σωστός χριστιανός, έχει αγάπη σε κάθε άνθρωπο και όχι μόνο στον συγγενή του ή μόνο τον ομόθρησκό του και τον πατριώτη του. Ο σωστός χριστιανός έχει αγάπη και στον εχθρό του ακόμη. Γιατί, ακούστε: Ο πληγωμένος από τους ληστές της ευαγγελικής περικοπής μας ήταν ιουδαίος και οι Ιουδαίοι θεωρούσαν ως εχθρούς τους Σαμαρείτες. Ο καλός όμως Σαμαρείτης δεν σκέφθηκε την εθνική εχθρότητα προς τον πληγωμένο, αλλά είδε τον πόνο του, είδε την ανάγκη του και έσκυψε να τον θεραπεύσει. Έτσι, αγαπητοί μου, είναι τα παιδιά του Θεού τα ευλογημένα, που μοιάζουν με τον Θεό πατέρα, που ανατέλει τον ήλιο Του και σε καλούς και κακούς και σε βρέχει και σε δικαίους και αδίκους. Έτσι φέρθηκε και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός που θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο και καλεί όλους, αδιακρίτους όλους, σε σωτηρία.


    0 0

    Ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (αριστερά) και ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης.

    Ο ευλογημένος άνθρωπος του Θεού, Χατζεφεντής [ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (1840-1924)], εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθή από τον Θεό, από χρόνια μπροστά, πως θα έφευγαν [από την Καππαδοκία] για την Ελλάδα, και έλεγε στους Φαρασιώτες να μην ξανοίγωνται, αλλά να κάνουν οικονομίες για τον δρόμο . Έναν χρόνο πριν από την Ανταλλαγή πήγε μια γυναίκα και του είπε:
    ‐ Νάχω την ευχή σου, Χατζεφεντή, άκουσα ότι φέτος θα μας σηκώσουν.
    Ο Πατήρ Αρσένιος της είπε:
    ‐ Ησύχασε και κάνε ακόμη τις δουλειές σου, διότι θέλουμε άλλον έναν χρόνο.

    Όταν πέρασε κι εκείνος ο χρόνος, έφθασε και το θλιβερό μήνυμα, να ετοιμασθούν γρήγορα για δρόμο. Ήταν φυσικά πολύ πικρό το ξεσπίτωμα, αλλά ο καλός Πατέρας και αυτό το είχε γλυκάνει με το ότι θα επέστρεφαν πάλι στην μητέρα Ελλάδα.
    Όλοι οι Φαρασιώτες άρχισαν αμέσως τις ετοιμασίες τους, όπως και ο Πατήρ έκανε τις δικές του.
    Βάπτισε πρώτα όλα τα αβάπτιστα παιδιά, καθώς και ένα παιδί του Προέδρου, οπότε συνέβη και το εξής: Οι γονείς του παιδιού ήθελαν να δώσουν το όνομα του παππού, Χρήστο.

    Ο Πατήρ Αρσένιος όμως δεν δέχθηκε, διότι ήθελε και αυτός να δώση το δικό του όνομα και είπε στους γονείς:
    ‐ Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;
    Γυρίζει στην Νουνά και λέγει:
    ‐ Αρσένιο να πης.

    Το παιδί αυτό πράγματι από μικρός ήθελε να γίνη καλόγηρος, όπως και έγινε· ή η ευχή του ενήργησε ή το είδε με το προορατικό του χάρισμα· και τα δύο αυτά φανερώνουν Άγιο άνθρωπο.

     

    Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου, ο “Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης”, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκη.


    0 0

    Εορτάζει στις 11 Νοεμβρίου εκάστου έτους.   Αίγυπτος όντως, ει τέκοι, τίκτει μέγα. Τμηθείς αληθές τούτο Μηνάς δεικνύει. Μηνάς ενδεκάτη...

    0 0

    [caption id="attachment_106327" align="aligncenter" width="410"]Μοναχός Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης Μοναχός Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης[/caption]

    Ο κατά κόσμον Ζήσης Καμπυλάκης γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου το 1835. Οι φτωχοί γονείς του ονομάζο­νταν Ιωάννης κι Ευπραξία. Μεγάλωσε πλησίον του παπά τού χωριού του Κωνσταντή Ζώη, από τον οποίο κι έμαθε ανάγνωση και γραφή, όπως γράφει ο ίδιος: «Τα πρώτα γράμματα του αλφαβήτου έμαθον κεχαραγμένα υπό του Ιερέως της ενορίας ημών επί της ξυλίνης και τετρα­γώνου πινακίδος, ην έφερον εξηρτημένην από του ώμου. Την θύραν του δημοτικού και ελληνικού σχολείου της πατρίδος μου δεν είδον, ούτε την κλίμακα αυτών ανήλθον». Μόλις 16 ετών εισήλθε στη βιοπάλη. Μετά τον θάνατο και του πατέρα του εργάσθηκε ως αμπελοφύλακας επί τετραετία. Εκεί στους αγρούς διαβάζοντας την Αμαρτωλών Σωτηρία και τον Θηκαρά ήλθε σε κατάνυξη και μετάνοια και θέλησε να μεταβεί στο Άγιον Όρος.

    Το 1853 εισήλθε στην ιερά μονή Εσφιγμένου. Το 1860 εκάρη μοναχός. Αυτοβιογραφούμενος σημειώνει: «Μεταβάς εις Άγιον Όρος και κατοικήσας εν τη του Εσφιγμένου Μονή, ησθάνθην την ηδύτητα των γραμ­μάτων, ετρώθην την καρδίαν υπό του έρωτος της παιδείας». Σπούδασε επί τριετία στην Αθωνιάδα Σχολή. Μελετούσε αδιάκοπα, καταρτιζόταν και προσευχόταν. Παρέμεινε στη μονή επί 13 έτη. Αναχώρησε το 1871 κι εγκαταστάθηκε στον Βόλο.

    Ήθελε με κάθε τρόπο ν’ ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των συμ­πατριωτών του. Φορώντας πάντοτε το τίμιο μοναχικό ράσο και υπογράφοντας έως του θανάτου του ως μοναχός Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης, άνοι­ξε βιβλιοπωλείο, δημιούργησε βιβλιοθήκη κι έκανε εκδόσεις αρκετών διδακτικών βιβλίων. Εκδίδει μάλιστα ημερολόγιο και περιοδικό. Το όλο έργο του για την εποχή εκείνη είναι πανθομολογούμενα μεγάλο άθλημα. Για την τόλμη, το θάρρος και τον έλεγχό του φθάνει και να διωχθεί. Οι δεινοί συκοφάντες του καταντροπιάζονται και η φήμη του αποκαθίσταται.

    Στο όλο έργο του οι ερευνητές βρίσκουν πολλά στοιχεία για την αγιο­λογία, την εκκλησιαστική ιστορία, τη ναοδομία, τη μοναστηριολογία και τα θρησκευτικά έθιμα κυρίως της Θεσσαλίας. Έγραφε έως το τέλος του, μελετούσε, κυκλοφορούσε βιβλία και προσευχόταν ο σεμνός και ταπεινός αυτός μοναχός. Στις 28.3.1902 υπογράφει τον πρόλογο του βιβλίου του: «Εκκλησιαστική Ιστορία Θεοδωρήτου επισκόπου Κύρου, εκδίδοται εκ της β' εκδόσεως του Migne επιμελεία και δαπάνη Ζωσιμά Εσφιγμένου, εν Αθήναις 1902». Στο βιβλίο του αυτό δημοσιεύει και τη φωτογραφία του με τη σημείωση:

    «Προς τους ζητήσαντας προ χρόνου την φωτογραφίαν μου είπον, φίλοι, δεν εφωτογραφήθην, διότι ενόμιζον ότι φωτογραφούνται οι έχοντες προτερήματα και αξιώματα πολιτικά ή εκκλησιαστικά, ίνα, πέμποντες τας φωτογραφίας των προς τους ευνοουμένους, υπομιμνήσκωσιν αυτούς την εν τη κοινωνία επισημότητα και τα κατορθώματα αυτών. Εις άλλους δε πάλιν τους μη ιδόντας το πρόσωπον αυτών και ζητούντας φωτογραφίαν στέλλουσι τοιαύτας όπως διά ταύτης μάθωσι τας διαθέσεις της ψυχής αυτών, καίτοι τούτο είναι δύσκολον, διότι διά των χαρακτηριστικών του προσώπου δεν είναι δυνατόν ν’ ανεύρη τις ακριβώς τας διαθέσεις της ψυχής, αν και αι διαθέσεις αυτής εμφαίνονται κατά το μάλλον και ήττον εν τοις χαρακτηριστικοίς του προσώπου, τας οποίας άλλως ο μη έχων γνώσεις φυσιογνωμικάς, ή ολίγας μόνον έχων, δεν δύναται να εννοήση τίποτε· τούτο μαρτυρεί και ο γράψας ολόκληρον φυσιογνωμικόν βιβλίον, ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, όστις λέ­γει “οι μεν ουν κατά τα ήθη μόνον φυσιογνωμούντες αμαρτάνουσιν αν, πρώτοι μεν, πρώτον, ότι ένιοι ουχ αυτοί όντες, τα επί των προσώπων ήθη τα αυτά έχουσιν, οίον ό,τε ανδρείος και ο αναιδής, ταύτα έχουσι, τας διανοίας πολύ κεχρισμένοι. Δεύτερον δε, ότι κατά χρόνους τινάς τα ήθη ου τα αυτά, αλλ’ ετέρων έχουσι δυσανίοις τε γαρ ούσιν, ενί­οτε συνέβη την ημέραν ηδέως διαγαγείν, και το ήθος λαβείν το του εύθυμου και τουναντίον εύθυμον λυπηθήναι, ώστε το ήθος το επί του προσώπου μεταβαλείν. Έτι προς τούτοις περί ολίγων αν τις τοις επιφαινομένοις τεκμαίροιτο”. Αν δε και ηδυνάμην να δώσω υμίν ενταύθα την φωτογραφίαν μου διά της γραφίδος μου και ουχί διά του φωτός, θα προτιμήσω όμως ίνα ευχαριστήσω υμάς, θα φωτογραφήσω εμαυτόν, πρώτον διά της γραφίδος μου και έπειτα διά της φωτοτυπίας, εξ ων θα κατανοήσετε κάλλιον τας ψυχικάς μου διαθέσεις· έχω σώμα μέτριον ή μάλλον φαρδύ πλατύ, πρόσωπον ωοειδές, μέτωπον πλατύ, οφρύας αραιάς, οφθαλμούς καστανούς, στόμα ανάλογον, τρίχας λευκάς και πάνυ κοντάς, πώγωνα λίαν λευκόν και μέτριον, ένδυμα μέλαν, κάλυμμα της κεφαλής μου ατημελές και το 67ον  έτος εις την ράχιν μου».

    Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 11.11.1902.

    Πήγες – Βιβλιογραφία

    Θεοδώρητου Κύρου επισκόπου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Αθήναι 1902. Συρεγγέλα Ιωάννου πρωτοπρ., Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης (1835-1902), ο αυτοδημιούργητος, ο ελευθερόφρων, ο Διαφωτιστής, στον τόμο Ανάληψις, Βόλος 2000, σσ. 187-191.

    Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α’ – 1901-1955, σελ. 49-52, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.


    0 0

    Γιορτάζουμε σήμερα 11 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου και Μεγαλομάρτυρος Μηνά, ας πούμε λίγα λόγια: Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην...

    0 0

    «Είπεν ούν αυτώ ο Ιησούς· πορεύου και συ ποίει ομοίως»

    Κατά τη διάρκεια της δημόσιας τριετούς δράσεως του Κυρίου, «λογοποιεί τινες αθυροστομείν ειωθότες» (άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας), δηλ. άνθρωποι κουτσομπόληδες που είχαν συνηθίσει να λέγουν αθυροστομίες, διέδιδαν εις βάρος Του τα ακόλουθα: Έλεγαν πως ο Χριστός περιφρονεί το Μωσαικό Νομό, «καινά δε αυτός εισφέρει διδάγματα», δηλ. καινούργια διδάγματα εισάγει στο βίο των ανθρώπων. Γι’ αυτό έρχεται ο σημερινός νομικός του Ευαγγελίου και προσπαθεί να παρασύρει τον Ιησού σε κάποια συζήτηση, από την οποία θα επιτύγχανε δύο πράγματα, θα έκανε το Χριστό να ομολογήσει πως ο Νόμος του Μωυσή είναι παρωχημένος, ενώ ο υποτιθέμενος δικός Του είναι σωστός. Αγνοούσε πως ο νομοθέτης και της Παλαιάς και της Καινής είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, τη συνετή συμπεριφορά του Κυρίου απέναντι στο νομικό.

    Η αντιμετώπιση του νομικού

    Είναι φανερό από τη διήγηση του Ευαγγελίου πως ο νομικός πλησίασε το Χριστό με διάθεση όχι να μάθει, αλλά να πειράξει. Τον αποκαλεί διδάσκαλο: «Διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 10,25). Η πρόθεση του νομικού δεν ήταν να μάθει κάτι περισσότερο από εκείνα που ήξερε, αλλά «συναρπάσαι προσδοκών», ήθελε να παγιδεύσει το Χριστό, κατά τους Πατέρες. Επειδή ο Χριστός συνεχώς μιλούσε στα κηρύγματά Του για τη Βασιλεία των Ουρανών, ο «περίαυτος» (εγωιστής) νομικός χρησιμοποιεί τα λόγια του Κυρίου για να Τον δελεάσει. Εδώ είναι και η σύνεση του Χριστού. Δεν τον αποκαλύπτει. Δεν ξεσκεπάζει την υποκρισία του ούτε τον περιφρονεί. Ο νομικός καυχιόταν για τη γνώση του πάνω στο Μωσαικό Νόμο. Ο Χριστός τον παραπέμπει εκεί. «Ο δε είπε προς αυτόν· εν τω νόμω τι γέγραπται; πως αναγινώσκεις;» (οπ. π. στιχ. 26). Μάλιστα όταν αποκρίθηκε σωστά, τον επαίνεσε ο νομοδότης Κύριος. «Ορθώς απεκρίθης» (οπ. π. στιχ. 28). Δεν τον εξερέθισε· αντίθετα χωρίς φθόνο και κακότητα τον επαίνεσε δημόσια. Ο νομικός στη συνέχεια, για να μη φανεί πως είναι κάποιος τυχαίος, ρώτησε ποιος μπορεί να θεωρηθεί για τους ανθρώπους «πλησίον» (οπ. π. στιχ. 29). Ο νομικός ήταν δοχείο γνώσεων, αλλά δεν ήταν σκεύος αρετών.

    Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος λέγει πως η αρετή δε συναντάται πάντοτε όπου υπάρχει γνώσει και όπου λάμπει το αξίωμα. «Η αρετή είναι εις την πράξιν, εις την εφαρμογήν εκείνων που λέγομεν ότι πιστεύομεν, εις την πραγμάτωσιν των ιδεών που εκπροσωπούμεν, εις την εκτέλεσιν των θείων εντολών και όχι απλώς εις την γνώση των». Ο νομικός ήθελε να δείξει στο Χριστό πως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, όπως τα λέγει, αλλ’ έχουν βάθος. Ήθελε να παρουσιάσει τις ιδέες του, να δείξει πως υπερέχει όλων. «Ώιετο γαρ πάντων υπερέχειν», κατά την πατερική γραμματεία. Ο νομικός ρωτάει για τον πλησίον και ο Κύριος του δείχνει τι κάνει ο πλησίον.

    Ο ένας ήθελε γνώσεις κι ο Άλλος του υπέδειξε την πράξη. Με τη φιλάνθρωπη διάθεση αποδεικνύουμε εάν νιώθουμε το διπλανό μας ως πλησίον.

    «Είδα τον αδελφό μου, είδα Κύριον τον Θεό μου»

    Οι διάφοροι φιλόσοφοι του κόσμου τούτου λένε πως «ο άλλος είναι η κόλαση μου». Αντίθετα οι Άγιοι έλεγαν: «είδα τον αδελφό μου, είδα Κύριον τον Θεό μου». Ο Θεός για μας τους ανθρώπους είναι ο μεγάλος Πλησίον, αλλά για τον καθένα μας ο συνάνθρωπος ας γίνει πλησίον. Μέσα στην Εκκλησία ο καθένας ενώνεται με το Θεό και με το συνάνθρωπό του. Δεν μας ωφελούν το πλήθος των θεολογικών γνώσεων, όταν είμαστε στεγνοί από αισθήματα φιλανθρωπίας και αγάπης για το διπλανό μας.

    Μάλιστα οι πολλές γνώσεις χωρίς την πρακτική εφαρμογή τους γίνονται και αφορμή κατακρίσεώς μας: «Εκείνος δε ο δούλος, ο γνούς το θέλημα του κυρίου εαυτού και μη ετοιμάσας μηδέ ποιήσας προς το θέλημα αυτού, δαρήσεται πολλάς›› (Λουκ. 12,47). Ο προμνημονευθείς Μητροπολίτης λέγει πως το νέο που κόμισε ο Χριστός για το Θεό είναι πως ο Θεός είναι πατέρας. Και το νέο που κόμισε για τον άνθρωπο είναι πως ο άνθρωπος είναι πλησίον. Κανένα πολιτικό η κοινωνικό σύστημα δεν έφτασε σ’ αυτήν την πληρότητα του Ευαγγελίου. Να βλέπουμε τον κάθε άνθρωπο ως εικόνα του Θεού. Αντίθετα τα πολιτικά συστήματα ομιλούν για παρατάξεις, για ομάδες, για οπαδούς και ακολούθους. Η Εκκλησία μας, που είναι «ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες», ομιλεί για πλησίον, για αδελφούς, για εικόνες του Χριστού, για αγάπη χωρίς διάκριση, για το έλεος του Θεού.

    Ο μέγας Αντώνιος έλεγε: «Ουδέποτε προτίμησα το προσωπικό μου συμφέρον από την ωφέλεια του αδελφού μου». Επίσης ο αββάς Αγάθων συμπληρώνει: «Αγάπη είναι να βρω έναν λεπρό και να του δώσω ευχαρίστως το σώμα μου και, αν είναι δυνατό, να πάρω το δικό του». Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας, για να κάνουμε κι εμείς ο,τι μπορούμε για τον πλησίον μας, που είναι ο αδελφός μας.

    Πηγή: www.agiazoni.gr


    0 0

    Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος.

    Εν συντομία, το σημερινό Ευαγγέλιο εμπεριέχει όλα όσα αποτελούν τον τρόπο ζωής του χριστιανού.

    Η πρώτη εντολή είναι ότι θα πρέπει ν’ αγαπάμε το Θεό με όλη μας την καρδιά, με όλη μας τη διάνοια, με όλη μας τη δύναμη, με ολόκληρη την ύπαρξή μας και τον πλησίον μας ως τον εαυτόν μας. Το ν’ αγαπάμε σημαίνει να προτιμούμε όλα όσα είναι αγαπητά στο αγαπώμενο πρόσωπο, απ’ αυτά που είναι αγαπητά σε μας. Το ν’ αγαπάμε το Θεό σημαίνει ότι θα πρέπει να ζήσουμε, και να είμαστε αληθινά έτσι ώστε Αυτός να μπορεί να είναι ευχαριστημένος απ’ αυτό που είμαστε, ότι δεν θα πρέπει να υπάρχει τίποτα ξένο σε Αυτόν στις ζωές μας.

    Και τότε έρχεται η δεύτερη εντολή, την οποία δεν κατανοούσε ο νομικός: ότι θα πρέπει ν’ αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας. Να ξανα-αγαπήσουμε τον πλησίον μας, ξεχνώντας τον εαυτό μας. Πολύ συχνά νομίζουμε ότι είμαστε άξιοι χριστιανοί, αν αισθανόμαστε μία ζεστασιά στην καρδιά μας, νομίζουμε ότι αγαπάμε το Θεό. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Η δοκιμασία αυτής της αγάπης είναι η μοιρασιά της μοναδικής αγάπης του Θεού με τον καθένα από τους συνανθρώπους μας.

    Θυμάμαι μια θλιβερή στιγμή στη ζωή, όταν ο πατέρας μου με ρώτησε ποιο είναι το όνειρο της ζωής μου, ήμουν νέος τότε, κι εγώ είπα: «Να είμαι μόνο με το Θεό», και αυτός με κοίταξε λυπημένα και μου είπε: Δεν έχεις αρχίσει ακόμη να γίνεσαι χριστιανός. Επειδή αν αγαπάμε τον Θεό πρέπει να μοιραζόμαστε μαζί του όλες τις φροντίδες του για ολόκληρο τον κόσμο και για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά σ’ αυτό τον κόσμο.

    Ας λάβουμε υπόψη μας λοιπόν σαν γνώμονα αυτό το σύντομο γεγονός στη ζωή του Χριστού και στην παραβολή. Δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ποτέ πόσο πολύ αγαπάμε το Χριστό. Είναι δύσκολο, γιατί είναι τόσο εύκολο να ξεγελάσεις κάποιον. Ακόμα κι όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, μπορεί να έρθει μία στιγμή εγωισμού, διαφωνίας, ένας καυγάς μπορεί να τελειώσει, τουλάχιστον για λίγο, μία κοινή μας φιλία και ζεστασιά.

    Υπάρχει ωστόσο ένα αντικειμενικό κριτήριο. Πως συμπεριφέρεσαι στον πλησίον; Τι σημαίνει αυτός για σένα; Αν δεν σημαίνει τίποτα, αν είναι ένας περαστικός, αν είναι απλά κάποιος στο δρόμο σου, η αν είναι κάποιος που μπορεί να τραβήξει την προσοχή σου, όταν εσύ είσαι σε καλή διάθεση, τότε δεν αρχίσαμε ν’ αγαπάμε το Θεό και τον κόσμο μαζί μ’ Αυτόν.

    Ας το αναλογιστούμε λοιπόν, ας κάνουμε στους εαυτούς μας σχετικές ερωτήσεις, και ας διορθώσουμε τη ζωή μας. Αμήν.

     

    Πηγή: www.agiazoni.gr


    0 0

    ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8ης ΛΟΥΚΑ (Β’ Κορ. 4,6-15)

    Ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή περικοπή από την Β’ προς Κορινθίους Επιστολή του μας παρουσιάζει τον θησαυρό της πίστης που μας χάρισε ο Θεός και τη μεγάλη βοήθεια που παίρνει από το Θεό ο εργάτης του Ευαγγελίου, για να ενισχύεται η ανθρώπινη αδυναμία του.

    Για να δείξει ο Απόστολος Παύλος πόσο αδύναμος αισθάνεται ως άνθρωπος παρομοιάζει τον εαυτό του, και όσους κηρύττουν το Ευαγγέλιο του Χριστού, με σκεύη πήλινα τα οποία εύκολα σπάζουν. Και όμως ενώ σαν άνθρωπος αισθάνεται ο Απόστολος τόσο αδύνατος, επειδή ο Χριστός ποτέ δεν τον εγκαταλείπει μόνο του, συνεχίζει τον αγώνα του πάντοτε με επιτυχία.

    Η αδυναμία αυτή του εργάτη του Ευαγγελίου είναι ευεργετική για τους πιστούς, κατά την άποψη του Αποστόλου. Και εξηγεί το γιατί: Εάν εμείς, που κηρύττουμε τον λόγο του Θεού ήμασταν άνθρωποι με εξαιρετική δύναμη, εξέχουσα σοφία και πλούσια άλλα προσόντα, οι άλλοι άνθρωποι που μας ακούν θα νόμιζαν ότι αυτά που κηρύττουμε προέρχονται από μας, πράγμα επικίνδυνο για όλους. Ενώ τώρα βλέπουν ότι ο ανεκτίμητος πνευματικός θησαυρός που τους προσφέρουμε δεν είναι δυνατόν να προέρχεται από μας, λόγω τη αδυναμίας μας, αλλά από τον Θεό. Έτσι οι πιστοί αντιλαμβάνονται την υπερβολική αξία που έχει το Ευαγγέλιο, και το αποδέχονται χωρίς επιφυλάξεις.

    Εμείς από τον εαυτό μας δεν έχουμε τίποτε σημαντικό να προσφέρουμε. Ο Θεός, έλαμψε μέσα στις καρδιές μας, και μας φώτισε να γνωρίσουμε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τη δόξα Του. Γνωρίζουμε πλέον τον αληθινό Θεό. Γνωρίζουμε το θέλημα του Θεού. Γνωρίζουμε τι πρέπει να πιστεύουμε και πως να ζούμε, σαν παιδιά του Θεού. Αυτόν τον «φωτισμόν της γνώσεως της δόξης του Θεου εν προσώπω Ιησού Χριστού» (στίχ.6) ο θείος Απόστολος τον χαρακτηρίζει ως «θησαυρόν»! Θησαυρόν πολύτιμον!

    Αλήθεια, έχουμε εκτιμήσει αυτόν τον θησαυρό της γνώσεως του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού, που μας κληροδότησαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους μέσω της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας; Πόσα δισσεκατομμύρια άνθρωποι, που ζουν στον πλανήτη μας δεν κατέχουν αυτόν τον θησαυρό! Δεν γνώρισαν τη δόξα του αληθινού Θεού. Πολλοί είναι εκείνοι, ακόμη και σήμερα, οι οποίοι «στη θέση της αλήθειας του Θεού έβαλαν το ψέμμα και σέβονται και λατρεύουν την κτίση αντί για τον Κτίστη» (Ρωμ. 1,25). Έχουν θεοποιήσει δημιουργήματα όπως ζώα, δένδρα, βουνά ή δημιουργήματα της φαντασίας τους, στα οποία έδωσαν μορφή κατασκευάζοντας είδωλά τους και αυτά λατρεύουν ως θεό! Εμείς όμως αξιωθήκαμε από τον Θεό να λάμψει μέσα στις καρδιές μας το Φώς το αληθινό και έτσι στο τέλος κάθε θείας Λειτουργίας να μπορούμε να ψάλλουμε δοξολογικά: «Είδομεν το φως το αληθινόν…εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες· αύτη γαρ ημάς ἔσωσεν» ( ύμνος μετά τη θεία Μετάληψη).

    Κατέχουμε, λοιπόν, εμείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί τον ανεκτίμητης αξίας θησαυρόν της γνώσεως του αληθινού Θεού, την αληθινή πίστη. Όμως κάθε θησαυρός κινδυνεύει να συληθεί. Γι αυτό χρειάζεται να τον φρουρούμε άγρυπνοι, με πολλή προσοχή, να μη τον χάσουμε. Ο Απόστολος Παύλος γνώρισε τον πόνο στενών συνεργατών του, που παρασύρθηκαν από τον κόσμο και απαρνήθηκαν την πίστη στον Χριστό: » Ο Δημάς αγάπησε τον παρόντα αιώνα και με εγκατέλειψε και έφυγε»,γράφει με βαθειά θλίψη, για το κατάντημα του πρώην πολύτιμου συνεργού του, στον μαθητή του Τιμόθεο (Β’ Τιμ. 4,10).

    Η ορθόδοξη πίστη δεν ανταλλάσσεται με τίποτε άλλο. Γνωρίζουμε ότι οι Άγιοι Μάρτυρες προτίμησαν να θυσιάσουν και τη ζωή τους, παρά να αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό.

    Αδελφοί μου, είναι πολλοί οι πειρασμοί στην εποχή μας που αποσκοπούν να πλήξουν την πίστη στο πρόσωπο του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Να μην επηρεαζόμαστε ούτε να κλονιζόμαστε. Εμείς να προσπαθούμε να γνωρίζουμε όλο και βαθύτερα τις αλήθειες της πίστης μας και να ζούμε σύμφωνα με αυτές. Και να είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος που ενδυνάμωνε τον Απόστολο Παύλο στους σκληρούς διωγμούς που αντιμετώπιζε, θα ενισχύει κι εμάς και θα προχωρούμε πάντοτε νικητές στον πνευματικό μας αγώνα. Αμήν.


    0 0

    Ιησούς Χριστός ο Αρχιπάρθενος, έργον αγιογραφείου Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου 2015

    Σειρά κηρυγμάτων με ομιλητή τον Αρχιμανδρίτη π. Επιφάνιο Χατζηγιάγκου με θέμα την ερμηνεία του Συμβόλου της Πίστεως.

    Οι ομιλίες έγιναν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλώρινας.


    0 0

    The Apostle Paul, in today’s passage from the 2nd Epistle to the Corinthians, illustrates for us the great help that the worker of the Gospel receives from God. Our faith that God has given us is a treasure, and strengthens us in our human weakness. In order for the Apostle Paul to demonstrate how weak he feels as a human, he compares himself and all those who preach the Gospel of Christ with ceramic utensils, which break very easily. Despite this frailty, he continues on with Christ who never abandons him in his struggle, and he always succeeds.

    According to the Apostle, this weakness of those who work for the Gospel is a benefit. He explains why: If we, who preach the word of God were people of extraordinary power, prominent wisdom, and many other rich attributes, then those who would hear us would think that what we preach comes from us. This is a very dangerous thing for all. Instead, they see that this invaluable spiritual treasure that we offer them, cannot possibly come from us due to our weakness. It all comes from God, and so the faithful understand the great value that the Gospel possesses. As a result, they accept it with no reservations.

    We ourselves have nothing important to offer. God shone into our hearts, enlightening us in the face of Jesus Christ to know His glory. We now know the true God. We know the will of God. We know what we should believe in, and how we should live, like children of God. This “light of the knowledge of the glory of God in the face of Jesus Christ” (2 Corinthians 4:6) is described by the holy Apostle as a “treasure.” A precious treasure!

    Truly, we can appreciate this gift of knowledge of the One and Only True God, which the Holy Apostles and their successors have left for us through our Orthodox Church. How many billions of people that live on this planet, do not possess this treasure? They do not know the glory of the True God. Many are those, even today, who “exchanged the truth of God for the lie, and worshiped and served the creature rather than the Creator” (Romans 1:25). They made gods of animals, trees, mountains, or even creations of their own fantasies, which they gave form by creating idols and worshipping them as god. But we were made worthy by God for the True Light to shine in our hearts and so in the end of every liturgy we can gloriously chant: “We have seen the light;…we have found true faith, as we worship the undivided Trinity; for the Trinity has saved us” (Hymn after Holy Communion).

    So we as Orthodox Christians possess invaluable riches in our knowledge of the true God, the true faith. But every treasure is in danger of being stolen. That is why we need to guard it vigilantly, with great care so that we do not lose it. The Apostle Paul knew the pain of people close to him being carried away by the world, denying their faith in Christ: “For Demas has forsaken me, having loved this present world, and has departed” (2 Timothy 4:10). He is writing in deep sorrow to his student Timothy, lamenting the fallen state of this previously valuable partner. The Orthodox Faith cannot be exchanged for anything else. We know that our Holy Martyrs preferred to sacrifice their lives, rather than deny their faith in Christ.

    My brothers and sisters, there are many temptations in our times which have as their goal to damage this faith in the face of our Lord and God Jesus Christ. Let us not be influenced or shaken by them. Let us also be assured that our Lord, who gave strength to the Apostle Paul during those tough persecutions he faced, will also strengthen us in always moving forward as victors in our spiritual struggle. Amen.


    0 0

    Ο πατέρας μου Μηνάς Κεφαλάς ήταν γιος του Ανδρέα και της Μαριάννας το γένος Κατσαΐτη, και εγεννήθη το έτος …. στο Ληξούρι [της Κεφαλονιάς[.

    Ο Παπά-Μπασιάς ήταν στενός φίλος της οικογένειας την οποία επισκεπτόταν συχνά.
    Η νοννά μας -μάμμη μας- είχε αποκτήσει δύο θυγατέρες και η επιθυμία της ήταν να αποκτήσει και αγόρια. Όταν σε κάποια επίσκεψη ο Παπά-Μπασιάς πληροφορήθηκε ότι περίμενε παιδί της ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.
    Η Μ. Κεφαλά απέκτησε αγόρι το οποίο το βάπτισε Γεράσιμο. Μετά όμως από λίγο το παιδί της πέθανε.

    Ο Παπά-Μπασιάς την επισκέφτηκε και πάλιν, την είδε περίλυπο και της είπε ότι είχε παρακούσει στα λόγια του.
    Την παρηγόρησε όμως και τις είπε ότι θα γεννήσει και πάλιν αγόρι και της ευλόγησε την κοιλιάν επαναλαμβάνων τα ονόματα – Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

    Επειδή στην οικογένεια δεν υπήρχαν ποτέ τέτοια ονόματα δεν δόθηκε ποτέ προσοχή. Αργότερα, πάντως, η Μαριάννα Κεφαλά θυμήθηκε ότι στο πλούσιο οικογενειακό της εικονοστάσιο στο Αργοστόλι υπήρχε μια εικόνα με τρεις Αγίους, την οποία η οικογένεια Κατσαΐτη την είχε φέρει από το Βυζάντιο.
    Τότε τη ζήτησε από τους γονείς της και την έφερε στο Ληξούρι.
    Μετά από λίγο γέννησε τον πρώτο της γιο τον οποίο ο Παπά-Μπασιάς βάπτισε Μηνά, μετά εγέννησε τον Βίκτωρα και τον Βικέντιον.
    Από τότε θεωρούσαν την εικόνα θαυματουργή και την έστελναν κάθε 11 Νοεμβρίου στην Εκκλησία για προσκύνημα. Την εικόνα αυτή την έχουμε σήμερα στο σπίτι μας.

     

    Μαρτυρία της Νίκης Γουλανδρή, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Κωνσταντίνου Γ. Γκέλη ο “Άγιος Παναγής (Παπά – Μπασιάς), 1801 – 1888. Η αναδημοσίευση έγινε με μεταφορά του κειμένου στην καθομιλουμένη


    0 0

    Εωθινό Δοξαστικό «Μετά μύρων προσελθούσαι» σε ήχο δεύτερο. Ερμηνεία από το κλασικό Αναστασιματάριο Ιωάννου πρωτοψάλτου. Ψάλλει ο Άρχων Μουσικοδιδάσκαλος της Μ.τ.Χ.Ε. Θεόδωρος Βασιλικός, πρωτοψάλτης και χοράρχης.


older | 1 | .... | 1413 | 1414 | (Page 1415) | 1416 | 1417 | .... | 1462 | newer