Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1423 | 1424 | (Page 1425) | 1426 | 1427 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Ονομάζεται Λιούμποβ Σοκόλοβα.Παρότι είναι γνωστή για δευτερεύοντες κυρίως ρόλους θεωρείται μία από τις μεγάλες ηθοποιούς του σοβιετικού και ρωσικού κινηματογράφου....

    0 0

    20151127-3
    Τα πιο μεγάλα πράγματα, πού ξεφεύγουν από τήν αίσθηση, την προσδοκία και την έκφραση, λέγονται αρρήτως, με μία ματιά, με το είναι ολόκληρο, τη σιωπή.

    Αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης


    0 0

    Κατά τον διωγμό του Μαξιμιανού, επτά γυναίκες στην πόλη Σεβάστεια οδηγήθηκαν στον διοικητή, ο οποίος τις κατηγόρησε ότι οδήγησαν τους...

    0 0

    Εορτάζει στις 28 Νοεμβρίου εκάστου έτους.   Πληγείς νέε Στέφανε την κάραν ξύλω, Εύρες πρεπόντως ουχί γηράσκον στέφος. Εικάδι ογδοάτη...

    0 0
  • 11/27/18--16:01: Δια ζώσης
  • Της Άννας Καλογήρου-Παύλου Η Άννα Καλογήρου-Παύλου κατάγεται από την τουρκοκρατούμενη Λάπηθο της Κύπρου. Είναι δασκάλα. Γράφει για παιδιά και για...

    0 0

    Ακόμη η αγάπη είναι ένα πολύ σημαντικό και κοινό στοιχείο τους. Στην ορθόδοξη θεολογία η αγάπη είναι κατ’ αρχή πρόσωπο, είναι ο ίδιος ο Θεός [229]. Η ενσαρκωμένη αγάπη, ο ίδιος ο Χριστός, αποτελεί το πρότυπο της αγάπης για κάθε άνθρωπο. Η σχέση με τον Θεό μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο να βιώσει και να αισθανθεί την αγάπη στον απόλυτο βαθμό. Μία αγάπη, όχι συναισθηματική ή ψυχολογική, αλλά οντολογική. Η αγάπη οδηγεί τον άνθρωπο να γίνει πραγματικό πρόσωπο [230]. Η αγάπη για τον άνθρωπο, ο οποίος επιθυμεί την σχέση με τον Θεό, είναι ένας τρόπος ύπαρξης και ο τρόπος γνώσης του Θεού. Είναι ο τρόπος ύπαρξης των Προσώπων της Αγίας Τριάδας και κατ΄ επέκταση ο τρόπος ύπαρξης του κατ’ εικόνα πλασμένου ανθρώπου.

    Η αγάπη στην ΠΠΘ, από την άλλη, πηγάζει μέσα από την σχέση δύο ανθρώπων. Δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά αποτελεί μία συνολικότερη εμπειρία του ανθρώπου. Κατ’ αρχή είναι μία ανάγκη του ανθρώπου, η οποία είναι κρυμμένη κάτω από το προσωπείο του. Η αποδοχή και η προσφορά αγάπης είναι σημαντικές ανάγκες και βοηθούν τον άνθρωπο να εξελιχθεί και να καταστεί πρόσωπο [231]. Είναι μία δυναμική και αναγεννημένη κατάσταση σχέσης, στην οποία υπάρχει έντονο το ενδιαφέρον και η διάθεση να μοιραστεί κανείς τα πιο προσωπικά του στοιχεία με έναν άνθρωπο. Βαθιά επηρεασμένος από τον Buber ο Rogers πίστευε ότι η αγάπη υπάρχει ανάμεσα στο Εγώ και Συ. Αυτή είναι μία βασική διάσταση της αγάπης και υποστήριξε ότι όποιος δεν μπορέσει να κατανοήσει με όλο του το είναι αυτή την διάσταση, δεν θα μπορέσει να βιώσει την αγάπη [232].

    Μέσα στην αγάπη όλα αποκτούν ένα νέο νόημα. Είναι μία βαθιά ανανέωση του ανθρώπου, η οποία δεν είναι μια παθητική κατάσταση, αλλά έχει ένα έντονα ενεργητικό χαρακτήρα. Μπορεί να εκφρασθεί με το ενδιαφέρον αλλά και με αυστηρότητα, άρνηση ή ακόμα και σαν συναισθηματική και πρακτική χειραφέτηση [233].

    Η αγάπη αποτελεί ένα καταλυτικό στοιχείο στην δημιουργία και στην ποιότητα της σχέσης και των δύο προσεγγίσεων. Ο αγαπητικός τρόπος ύπαρξης είναι, τόσο για τον πιστό όσο και για το πλήρως λειτουργικό πρόσωπο της ΠΠΘ, η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου. Στην ΠΠΘ η αποδοχή του ανθρώπου από τον προσωποκεντρικό θεραπευτή ισοδυναμεί με την αγάπη, η οποία κατά τον Rogers δεν έχει μία ρομαντική ή κτητική έννοια, αλλά αποτελεί μία κίνηση εξόδου προς το πρόσωπο του πελάτη [234]. Η προσπάθεια του θεραπευτή να είναι γνήσιος και αυθεντικός, αλλά και η ενσυναισθητική του κατανόηση, αποτελούν έκφραση της αγαπητικής στάσης και παρουσίας του θεραπευτή. Η αγάπη, στην οποία ο Rogers δίνει και μία θεολογική χροιά, είναι αυτή, η οποία δίνει στον άνθρωπο το κίνητρο και την δύναμη να αρχίσει να εκτιμά, να αποδέχεται και να σέβεται τον εαυτό του [235]. Η αγάπη μέσα στην συμβουλευτική σχέση δημιουργεί μία ασφαλή ατμόσφαιρα για τον πελάτη, στην οποία ξεδιπλώνει τον εαυτό του φθάνοντας σταδιακά στην ανακάλυψη του προσώπου του. Η αγάπη αυτή περιγράφεται από τον Rogers ως παρουσία, η οποία δεν είναι μία ιδέα αλλά περισσότερο ένας τρόπος ζωής [236].

    Τρόπος ύπαρξης είναι και η αγάπη για τον άνθρωπο, ο οποίος επιθυμεί την σχέση με τον Θεό. Η αφετηρία της αγάπης όμως στην ορθόδοξη διδασκαλία ανήκει στον Τριαδικό Θεό. Είναι ο τρόπος ύπαρξης των Προσώπων της Αγίας Τριάδας και κατ΄ επέκταση ο τρόπος ύπαρξης του κατ’ εικόνα πλασμένου ανθρώπου με τον Θεό και τους ανθρώπους.

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

    Παραπομπές:

    229. «Ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν. Ότι ο Θεός αγάπη εστίν.» Α Ἰω. 4, 8.
    230. Χρήστος Τερέζης, ό.π., σ. 32.
    231. Carl Rogers, Ένας τρόπος να υπάρχουμε, ό.π., σ. 34.
    232. M. Buber, / and Thou2 (New York : Charles Scribner’s Sons, 1958) σ. 64.
    233. Αλέξανδρος Κοσμόπουλος, «Τα επτά βήματα της Σχεσιοδυναμικής θεώρησης και η Προσωποκεντρική θεωρία του Carl Rogers» Η Προσωποκεντρική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία σήμερα : Διαδρομή και Προκλήσεις ό.π., σσ. 53-54.
    234. Carl Rogers, “The Interpersonal Relationship : The Core of the Guidance” στο Raymond M. Maslowski και Lewis B. Morgan, Interpersonal Growth and Self- Actualization in Groups, (Νew York : MSS Information Corp., 1973) σσ. 176-189.
    235. Carl Rogers, A Way of Being. ό.π., σ. 204.
    236. ό.π., σ. 129.


    0 0

    Μερικές φορές τα ανθρώπινα πάθη όχι μόνον δεν κοπάζουν με το χρόνο, αλλά γίνονται οξύτερα. Ακόμα κι΄ ο θάνατος δεν στέκεται ικανός να τα παραμερίσει! Συμβαίνει καμμιά φορά ο προαισθανόμενος το τέλος του, ν΄ αφήνει «διάτα», (διαθήκη), γραπτή ή προφορική, στους δικούς του, να μην επιτρέψουν στη κηδεία του να παραστεί συγκεκριμένο πρόσωπο ή πρόσωπα… Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που το έργο αυτό αναλαμβάνουν οι άνθρωποι του νεκρού αυτόβουλα, πιστεύοντας ότι αυτό θα ήταν και το θέλημα του μακαρίτη…

    Στις περισσότερες περιπτώσεις μένουν ανεκτέλεστες αυτές οι παραγγελίες, όπως και οι αυτόβουλες ενέργειες.

    Θα παραθέσουμε εδώ τρεις πραγματικές ιστορίες, όπως τις ακούσαμε ή τις πληροφορηθήκαμε από έγκυρες πηγές και αξιόπιστες μαρτυρίες.

    Α] Ήταν το σωτήριο έτος 1935! Στο μικρό χωριό μου, το Σταυροδρόμι, της κακοβάδιστης Γορτυνίας, χτύπησε ένα πρωινό λυπητερά η καμπάνα. Η γέρικη ελιά, που με δυσκολία τη βαστούσε, ταρακουνήθηκε σύγκορμη, όπως γινόταν κάθε φορά που ο κωδωνοκρούστης την ανάγκαζε να σημάνει.. Όλοι κατάλαβαν. Ο Μιχάλης, ο δάσκαλος, στα 57 του χρόνια, πήρε το δρόμο προς τους ουρανούς. Αγαπητός και σεβαστός σε όλους. Όλο το χωριό περίλυπο μαζεύτηκε στο σπίτι του, για να τον τιμήσει και να συμπαρασταθεί στη γυναίκα του, την Αγγελικούλα και τα δυο τους παιδιά.

    Ανάμεσα στους προστρέξαντες ήταν και ένας συγχωριανός τους, γείτονάς τους, δάσκαλος κι΄ αυτός. Οι σχέσεις τους δεν ήσαν καλές. Η γιαγιά Αγγελικούλα, όταν τον είδε να μπαίνει στο σπίτι τους, έτρεξε αμέσως καταπάνω του οργισμένη και με φωνή τρεμάμενη τον πρόσταξε να φύγει: «Όξω από το σπίτι μου, οχτρέ του σπιτιού μου, όξω!..». Όλοι έμειναν άφωνοι από την ασυνήθιστη αυτή αντίδραση.

    Β] Η δεύτερη ιστορία έλαβε χώρα σε μια μεγάλη πόλη της Ελλάδας, που φημίζεται για την πολιτισμική της παράδοση. Έλαβε χώρα μεταξύ ανθρώπων επωνύμων, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, με υπουργικές και βουλευτικές περγαμηνές, ιδεολογικά ομοφρόνων, μέσα στο Μητροπολιτικό Ναό της πόλης.

    Το επεισόδιο απασχόλησε τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Η γυναίκα τού νεκρού εξέβαλε από τον Ναό την «προστρέξασα» να συμμετάσχει στην εξόδιο ακολουθία, μισητή, φαίνεται, στο νεκρό και την οικογένειά του, κυρία. Ήταν κάτι σαν το «Όξω από το σπίτι μου, οχτρέ του σπιτιού μου, όξω» της γιαγιάς Αγγελικούλας.

    Ήταν Μάρτιος του σωτηρίου έτους 2013. Στο Πήλιο δειλά-δειλά η Άνοιξη έστελνε τα πρώτα χαμόγελα!….

    Γ] Η τρίτη ιστορία συνέβη σε διακεκριμένο ιερωμένο. Πέθανε στην Αθήνα μια θεία του. Προσήλθε στον ναό, που θα ετελείτο η νεκρώσιμη ακολουθία. Οι ιερείς τού ναού τού πρότειναν να προστεί της ακολουθίας, λόγω του βαθμού του (αρχιμανδρίτης). Ήταν όλα έτοιμα για ν΄ αρχίσει το «Ευλογητός εί, Κύριε…», όταν η κόρη τής νεκρής και πρώτη εξαδέλφη του, εκινήθη προς το ιερό και του ένευσε να πλησιάσει. Χαμηλόφωνα τού ψιθύρισε: «Ή μάνα μου, μού είπε ότι δεν θέλει να παραστείς στη κηδεία της…». Ο ιερωμένος κόντεψε να σωριαστεί κάτου. Έβγαλε τα άμφια και από την πορτούλα του ιερού βγήκε από το ναό παραπαίοντας. Σταμάτησε ένα ταξί και καταπικραμένος γύρισε στο σπίτι του.

    Η χριστιανική θέση είναι σαφώς αντίθετη με αυτές τις συμπεριφορές, αφού κηρύσσει την αγάπη ακόμα και στους εχθρούς και συγχωρεί και τον μετανοούντα ληστή, λίγες στιγμές πριν από το τετέλεσται.

    Πολύ κοντά στη χριστιανική θέση κινείται και ο μεγάλος τραγικός ποιητής μας Σοφοκλής στην τραγωδία ΑΙΑΣ, που την παραθέτουμε συνοπτικά:

    Ο Αίας κι΄ο Αχιλλέας ενσάρκωναν, στην πολιορκία της Τροίας, τους πιο γενναίους ανάμεσα στους Αχαιούς. Όταν σκοτώθηκε ο Αχιλλέας, έγινε ψηφοφορία για ν΄ αναδειχθεί το πρόσωπο που θα έπαιρνε την πανοπλία του. Ο Αίας ήταν το φαβορί. Η πανοπλία όμως δόθηκε στον πολυμήχανο Οδυσσέα με κάποιες νοθείες και δόλιες ενέργειες των Ατρειδών και του ίδιου του Οδυσσέα. Ο αδικημένος Αίας δεν μπόρεσε ν΄ αντέξει την ήττα, την αδικία και την προσβολή. Φούντωσε μέσα του ένα άγριο πάθος για εκδίκηση. Το πάθος ήταν τόσο ισχυρό που οδήγησε τον ήρωα σε παραφροσύνη. Τον κατέλαβε άγρια μανία και κατέσφαζε τα κοπάδια των ζώων του στρατοπέδου, νομίζοντας ότι εξοντώνει τους Αχαιούς… Στο τέλος ο ήρωας οδηγήθηκε στην αυτοκτονία.

    Ενώπιον του νεκρού βρίσκεται η γυναίκα του, το παιδί του και ο αδελφός του Τεύκρος.

    Ο Αγαμέμνονας και ο Μενέλαος εξαγριωμένοι από τις πράξεις του Αίαντα και τις ύβρεις, που είχαν προηγηθεί, προσέρχονται και ανακοινώνουν στον Τεύκρο την απόφασή τους να μείνει άταφος ο νεκρός. Αυτό αποτελούσε μεγάλη ατίμωση.

    Ο Τεύκρος, αδερφός του Αίαντα, αδιαφορεί για την απαγόρευση και αποφασίζει να θάψει το νεκρό. Ο Οδυσσέας προσέρχεται με διάθεση μετάνοιας, λογομαχεί με τον Αγαμέμνονα για την άδικη και μικρόψυχη στάση του και του δηλώνει ότι ο ίδιος θα λάβει μέρος στη ταφή του ήρωα. Παρακαλεί μάλιστα τον Τεύκρο να του επιτρέψει να παραστεί σε όλη την τελετή της ταφής. Ο διάλογος που γίνεται ανάμεσα στους δύο άνδρες έχει ενδιαφέρον:

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Υπόσχομαι από τώρα εγώ στον Τεύκρο πως όσο εχθρός του ήμουνα τότε, τόσο φίλος θα είμαι τώρα και μαζί του θέλω να θάψω το νεκρό αυτό..

    ΤΕΥΚΡΟΣ: Ευγενικέ Οδυσσέα, θα σε επαινέσω γι΄αυτά που είπες. Όντας σε τούτον ο πιο τρανός εχθρός εσύ του παραστάθηκες μονάχα κι ούτε το θράσος είχες νάρθεις, ζώντας εσύ, μπρος στο νεκρό και να τον βρίσεις, καθώς ο ανόητος στρατηλάτης πούρθε κι αυτός κι ο αδερφός του και γύρευαν να τον αφήσουν άταφο κι ατιμασμένο… Μα εσένα, σπέρμα του Λαέρτη, διστάζω να σ΄αφήσω να βοηθήσεις στον ενταφιασμό, μήπως ετούτο δεν είναι ευχάριστο στον πεθαμένο. Όσο για τ΄άλλα βοήθησέ με και να το ξέρεις ότι μας φέρθηκες σωστά κι΄αντρίκεια.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Θά θελα να συντρέξω. Αφού όμως τούτο δεν είναι ευχάριστο σε σένα, τότε συμφωνώ με τα λόγια σου και φεύγω…..

     


    0 0

    Ο σκληρότατος αγώνας της πιστής τηρήσεως των εντολών, καθώς και ο «καύσων» [119] της ησυχίας, παρ’ όλην την ένταση και την θέρμη, οι οποίες τον διακρίνουν, δεν είναι παρά το στάδιο της προετοιμασίας προς υποδοχήν της θείας Χάριτος. Αποσκοπούν στο να καύσουν, τρόπον τινά, τον πτωτικό δερμάτινο χιτώνα [120] της καρδίας, ώστε το φως που βρίσκεται μέσα σ’αυτήν ως λάμψη και ως θέρμη, να κατορθώσει να πλημμυρίσει τον όλον άνθρωπο.

    Η προπαρασκευή αυτή, δια της πρακτικής και κυρίως δια της καρδιακής προς-ευχής, είναι ακριβώς η ευχή-προς το Πνεύμα να ενεργήσει. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, ο Θεός αναλαμβάνει αμέσως την πρωτοβουλία της σωτηρίας του ανθρώπου. Μέχρις στιγμής, ο τρόπος ενεργείας του διαθέτοντος πενιχρά μέσα ανθρώπου, ήταν «τύπος…προς τα εκείθεν αρχέτυπα» [121]. Όλες οι αρετές ενεργούντο τυπικώς. Τώρα όμως ενεργούνται «ουσιωδώς» [122], διότι οι τύποι δίνουν την θέση τους στα αρχέτυπα, καθώς η εικόνα του Θεού, δηλ. ο άνθρωπος, παύει να ενεργεί και δίνει την θέση του στο Αρχέτυπό του. Αλλά και ο άγιος Θεόληπτος θεωρεί ως τελικό σκοπό την ενέργεια της θείας χάριτος. Η ιαθείσα καρδία εκείνων που διάνυσαν την πνευματική οδό «βλέπει» πλέον ότι Αυτός που τώρα συναντούν έχει από πολύ πριν αρχίσει το ανθρωποσωτήριο έργο Του «καθάπερ αρότρω τω σταυρώ τω τιμίω τας υλομανούσας καρδίας των ανθρώπων υπό της απιστίας και της αμαρτίας νεώσας και καινοποιήσας, σπέρματα θεογνωσίας και αρετής κατεβάλλετο εν ταίς ψυχαίς αυτών» [123].

    Ακολουθώντας τον συλλογισμό αυτό, ο άγιος Γρηγόριος διακρίνει τις αρετές σε εκείνες που ενεργούνται και σε εκείνες που ενεργούν [124]. Οι πρώτες ανήκαν στο πρώτο στάδιο. [125]. Στο δεύτερο στάδιο βρίσκεται ένα μέρος της ανταμοιβής του ποιούντος και πάσχοντος, καθώς ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Έτσι εξηγείται και ο τονισμός της υπομονής, «της κατά Θεόν γινομένης της βασιλίδος των αρετών, του θεμελίου των ανδραγαθημάτων» [126]. Η σιωπή, η εγκράτεια, η αγρυπνία, η ταπείνωση [127], η αγάπη [128], και γενικά όλες οι αρετές, εστερούντο οσμής, δηλαδή αισθήσεως, και μόνον δια της υπομονής θα μπορούσε ο αγωνιζόμενος να συνεχίσει να τις ενεργή. Χωρίς την θεία ενέργεια λείπει η «νοερά αίσθησις» [129], «διό και νεκρός άπας ο των αρετών όμιλος χωρίς αυτής πέφυκεν» [130]. Η πίστη ότι αυτές υπαγορεύονταν από το θέλημα του Αρχετύπου, εκπληρώνεται και επαληθεύεται δια της αμέσου ενεργείας Του. Οι εντολές πλέον ως ενεργούμενες «επιδημούσιν ότε δει και ηνίκα, και όσον βούλονται, και καθώς». Μόνον τώρα η ψυχή καθαίρεται από τους λογισμούς πλήρως, «παύουσα» αυτούς «ως προς ώραν» [131].

    Προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και ο άγ. Θεόληπτος. Κατ’ αυτόν δεν είναι η εργασία των εντολών ούτε οι εξ αυτής αρετές που δικαιώνουν τον άνθρωπο. Είναι εκείνες που φανερώνουν και συντηρούν την δια του βαπτίσματος δοθείσα Θεία Χάρη μυστικώς [132]. Ο χαρακτήρας τους δεν είναι ηθικός αλλά οντολογικός. Η εργασία των εντολών συντονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη με τον τρόπο ενεργείας του Χριστού και αποκαλύπτει την σωτηριώδη παρουσία Του. Και έσχατο σημείο πραγματοποιήσεως αυτού του συντονισμού αποτελεί η απεμπλοκή από κάθε εχθρότητα και η ταύτιση με την Θεία ανεξικακία και συγκατάβαση [133], των οποίων περίτρανη απόδειξη υπήρξε η άκρα ταπείνωση και η σταυρική θυσία.

    Επιστέγασμα και περιεκτική αρετή όλων αποτελεί, όπως είδαμε, η προσευχή. Κατ’ αντιστοιχίαν, κατά το πρώτον στάδιον αποτελούσε εργασίαν «πασών των εντολών υψηλοτέρα» και «κεφαλή αρετών» [134]. Τώρα, χαρακτηρίζεται εκ μέρους το αγίου Γρηγορίου, ως «πίστεως ενέργεια» «ενεργωμένη αγάπη», «Θεού επίγνωσις», «Χριστού σφραγίς». Επιγραμματικά δε εν τέλει δίνει το έσχατον της ανθρώπινης ορολογίας: «και τι δει πλείστα λέγειν; Προσευχή εστιν ο Θεός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσι, δια το μίαν είναι Πατρός, και Υιού και Αγίου Πνεύματος την ενέργειαν του ενεργούντος τα πάντα εν Χριστώ Ιησού» [135]. Υποκείμενον της ενεργείας της προσευχής είναι πλέον ο Χριστός [136]. Αυτός αναλαμβάνει να εκπληρώση τον σκοπόν της, δηλαδή να συγκεντρώσει τον νουν εντός της καρδίας. Αυτό καθίσταται ακόμη ευκολώτερο, καθ’ ότι το φως έλκει τον νουν, αντί αυτός να το αναζητά. Οι αισθήσεις καθίστανται πλέον αδύναμες να τον σκοτίσουν. Η θεία Χάρις «τας αισθήσεις…των σχέσεων διαστέλλει και κάτοχον ποιεί τω θείω έρωτι, όλην όσην έχει ο νους προς τα αισθητά δια των αισθήσεων προσπάθειαν απωθούμενον» [137]. Η ψυχή δε απελευθερώνεται από τα δεσμά των παθών και «υπό…του θείου πνεύματος αναπτερουμένη τω έρωτι,…προς τα άνω και προ της εξόδου ανίπτασθαι δοκιμάζει» [138].

    Συνεπώς, η νοερά προσευχή λειτουργεί κατά δύο τρόπους: Είτε «η ενέργεια γίνεται εν καρδία των παθών δηλονότι μειουμένων, δια συνεχούς επικλήσεως Ιησού Χριστού», είτε «το πνεύμα έλκει τον νουν προς εαυτό, εις το βάθος της καρδίας άγχον αυτόν και της συνήθους περιφοράς απείργον» [139]. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ό,τι ανθρωπίνως, και άρα ατελώς, επιχειρείται κατά τον πρώτο τρόπο αναλαμβάνει να τελειοποιήσει η θεία Χάρις κατά τον δεύτερο [140].

     

    Παραπομπές:

    119. 1276C.
    120. Γεν. 3,21. Πρβλ. Νέλλα Π.: Ζώον Θεούμενον. Προοπτικές για μία Ορθόδοξη κατανόηση του ανθρώπου, Αθήνα 1981(2).
    121. 1268D.
    122. Αυτόθι.
    123. Κ6, 94, 3, 43.
    124. Αυτόθι
    125. «…δυνάμεως δε , και ενεργείας, και οσμής ιδίας εκάστης αρετής ή κακίας μαθείν και γνώναι ου του βουλομένου παντός εστιν, αλλά του ποιούντος και πάσχοντος έργω και λόγω». 1268C.
    126. 1265Α.
    127. ένθ.ανωτ. Ειδικά περί της ταπεινώσεως, ο άγιος Γρηγόριος επισημαίνει την διττή διάστασή της: «Το έχειν εαθυτόν υποκάτω πάντων» και «Το επιγράφειν Θεώ τα κατορθώματα. Και το μεν πρώτον, αρχή. το δε δεύτερον, τέλος». Πρβλ. Χαραλ. Σωτηροπούλου, Οι νηπτικοί Πατέρες…, σ. 76-77.
    128. ένθ ανωτ.
    129. 1272Α.
    130. 1265C.
    131. 1312Β.
    132. «Εκάστη ούν υμών οίκος τελούσα διά της δωρεάς του Χριστού ουκ εφύλαξε τας εντολάς του Χριστού, τας καινιζούσας και συντηρούσας τον οίκον,…εσάθρωσεν εαυτήν πάθεσι της σαρκός δουλωθείσα…». ΜΚ1, 153, 3, 15. Κατά τον αγ. Μάρκο, η εργασία των εντολών καθιστά την μυστική Θεία Χάρη ενεργό (Ware, ενθ. ανωτ. 445), δηλ. αποκαλυπτόμενη «κατά αναλογίαν της εντολών εργασίας». Περί Βαπτίσματος, PG 65, 1028Β. Ο αγ. Θεόληπτος κάνει λόγο για την μυστική δωρεά των εντολών (Ν2, 202, 3, 140), δεδομένης όμως της ταυτίσεώς τους με τον Χριστό ( «ένθα δε Χριστού εντολή ενεργείται εκεί Χριστός» ΜΚ1, 154, 3, 25.), καθίσταται σαφές ότι η εργασία τους αποτελεί φανέρωση της Χάριτος, ως μυστικής Θείας ενεργείας του Βαπτίσματος.
    133. «Βούλει…την χάριν, ην έλαβες συντηρήσαι…; εγώ σοι και τον τρόπον υποδείξω της νίκης, ον μεμάθηκα παρά Χριστού, του τον κόσμον νενικηκότος. Χρηστός έσω περί τον αδελφόν….Την παρά του αδελφού συναντώσάν σοι μικροψυχία ως ίδιον καταδέχου…επειγομένου γαρ αυτού και σε βλάψαι διά της αντιλυπήσεως, συ και τον πεσόντα αδελφόν επηνωρθώσω διά της αγάπης και της υπομονής και τον εχθρόν ασθενή διήλεγξας και αφήκας εμπαιζόμενον μαίνεσθαι». ΜΚ2, 168, 13, 249.
    134. 1340Α.
    135. 1280Α. Πρβλ. «Και εδώ, όπως και εις όλας τας ενεργείας του ανθρώπου, ψυχή είναι η Θεία Χάρις. Πάσα άλλη εσωτερική παρόρμησις πράξεως και αρετών <έξω βάλλει> την αξίαν και τον θείον σκοπόν τούτων», Χ. Σωτηρόπουλου, Η διά των αρετών πνευματική πρόοδος του ανθρώπου κατά Γρηγόριον τον Σιναίτην, Επιστημονική Επετηρίδα Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τομ. ΚΣΤ (1984), σ. 558
    136. Πρβλ. «True prayer, then, is the prayer offered in us by the Lord Jesus and the Holy Spirit» K. Ware, μ.ε, 8
    137. Λόγος, 32, 13, 179.
    138. 1309Β.
    139. 1313Α.
    140. Πρβλ. «It is not we who by our own unaided efforts gather our mind within our hearts in prayer, but the indewelling Paraclete» K. Ware, μν.έργ., 8.


    0 0

    Ομιλία του Ιερομονάχου Μύρωνος Σιμωνοπετρίτου στην σύναξη των νέων, στο μετόχι της Αναλήψεως της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Βύρωνα Αττικής.

    Για το πρώτο μέρος πατήστε εδώ

    Για το δεύτερο μέρος πατήστε εδώ


    0 0

    We might say that rationalism is excessive confidence in our reason, its elevation into the supreme authority and absolute value. It’s a sinful way of thinking and living rather than a simple sin in itself. In essence, it’s unbelief. Rationalism is the most characteristic and devious expression of pride, which is at the root of all our sins; it steals into every one of our actions; and it poisons all our good works. It leads to self-justification and, in the end, to unrepentance. Thus closing the door on divine mercy. Pride is the beginning and end of all evils. According to the late Elder Sophrony, in Essex, pride is ‘the implacable enemy of human life; it lies at the root of all the tragedies of the human race; and it is the very essence of hell’. Proud people, be they laity, clergy or monastics, become proud individuals and bring spiritual death, hell, not only to themselves, but also to their families, their monastery or their surroundings.

    Rationalists subject pure and abundant faith to rational processes, in the search for arguments and proofs. They believe only what they can understand and what can be accepted by the brain. This is why most people today, including many of the Christians among us, doubt or even don’t believe in the immortality of the soul, the existence of the next life, the resurrection of the dead, or paradise and hell. They even deny the existence of the devil, our pre-eternal enemy. They don’t know that the devil is a person with a mind and will and that he is the source and cause of evil . Instead they accept, in general and vague terms, only the existence of ‘powers of evil’.

    They cast doubt on the sacraments of the Church, such as Confession, Holy Communion, and Marriage, the last tending to be replaced by simply living together in a free relationship outside marriage. They cherry-pick the dogmas of the faith, the Gospel commandments, worship, the religious life and tradition of the Church to suit themselves, since they’re not able to conceive of them with their reason and their brain.

    We should make it clear at this point that our reference to the negative phenomenon of rationality and its repercussions on the spiritual life of each of us in no way entails any deprecation or rejection of reason itself, the highest of God’s gifts to us, and the one which distinguishes us from the unreasoning animals and the rest of creation.

    Rationalists replace reference to and trust in God, which is faith, with thought and ratiocination. But in this way, they essentially do away with faith, since God isn’t proved but revealed to us. He’s manifested in a mystical way. He’s experienced in the heart, spontaneously, simply, humbly and without fanfare. This is why rationalism is actually unbelief, another form of atheism, perhaps worse than absolute and pure atheism, since it makes us complacent and deceives us into thinking that we believe- supposedly.

    This is precisely what makes rationalism, the rationalist view of faith, one of the most important obstacles and most insoluble problems that threaten and alter the spiritual progress of the faithful today and stands in the way of our salvation.

    We would say that rationalism isn’t merely and only a specific sin, it’s not a fall, an error that’s natural and human and could happen to any of us who are struggling for our salvation, since no-one is sinless or infallible: all our sins and errors are forgiven when, with sincere repentance and heartbreak, we place them under the stole of our spiritual guide at the sacrament of confession. Rationalism, then, goes beyond the narrow boundaries of sin and works otherwise and differently, undermining the very foundations and essential nature of faith. It does away with relations, trust and hope because it’s based solely on our logical conclusions, our individual notions and on our personal way of thinking and living.

    Source: agiazoni.gr


    0 0

    Ο Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης (1901-1988).

    Ήταν τρεις αδελφές ανύπαντρες, πολύ πλούσιες, είχαν μία βίλλα πολλών εκατομμυρίων που κάθονταν, αλλά στην εκκλησίαν δεν πήγαιναν.
    Η μία από αυτές μου διηγήθηκε ένα όνειρο που είδε σχετικά πώς γνώρισε τον Χριστό. Πήγε στον Γέροντα [τον Ιερομόναχο, π. Σίμωνα Αρβανίτη] να πάρει την ευχή του, όπου την είχε στείλει κάποια φίλη της.
    Είπε στον Γέροντα:
    – Πάτερ Σίμων, ήρθα να σου πω το όνειρο, που είδα. Είδα στον ύπνο μου τον Χριστό! Ήρθε στο σπίτι μου και σταμάτησε στην αυλή. Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου και τον φώναξα:
    – Έλα, Κύριε μου, μέσα στο σπίτι μου.
    Ο Κύριος απάντησε:
    – Εγώ σε τέτοιο σπίτι δεν μπαίνω.
    Τρεις φορές παρακάλεσα τον Κύριο και τις τρεις φορές μου είπε τα ίδια και τότε ξύπνησα.

    Ο Γέροντας της είπε:
    – Παιδί μου ξοδεύεις όλα σου τα χρήματα σ’ αυτό το σπίτι και στους φτωχούς δεν δίνεις καθόλου. Όταν θα κάνεις ελεημοσύνη στους φτωχούς, τότε ο Κύριος θα έρθει και στο σπίτι σου.

    Έφυγε από τον Γέροντα χαρούμενη για την απάντηση που πήρε και υποσχέθηκε να κάνει ό,τι της είπε.

    Από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1908), Μαρτυρίες για τη ζωή και το έργο του”.


    0 0

    20151128-1
    Ένας άρρωστος άνθρωπος μπορεί να ζηλεύει έναν άρρωστο άνθρωπο· ένας άρρωστος άνθρωπος μπορεί να ζηλεύει έναν υγιή άνθρωπο· αλλά ένας υγιής άνθρωπος δεν ζηλεύει έναν άρρωστο άνθρωπο! Ούτε ένας δίκαιος άνθρωπος ζηλεύει έναν αμαρτωλό. Ένας γιατρός αναγνωρίζει τη θανατηφόρο ασθένεια του ασθενούς του και επειδή τη γνωρίζει τον συμπονά· αλλά δεν τον ζηλεύει. Ένας δίκαιος άνθρωπος αναγνωρίζει τη νόσο της αμαρτίας, τη φρικτή και θανατηφόρο, γι’ αυτό και δεν φθονεί τον αμαρτωλό αλλά τον σπλαχνίζεται.

    Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


    0 0
  • 11/28/18--02:00: Φακή με ρύζι
  • Υλικά 1 κούπα φακή 1 κούπα ρύζι 1 μεγάλο κρεμμύδι 1-2 σκελίδες σκόρδο Αλάτι πιπέρι 2-3 φύλλα δάφνη Ελαιόλαδο Λίγο...

    0 0

    Temptations aren’t stronger than God’s gifts. With the power of the name of Jesus, our Saviour Who gives us strength, we can do anything. If your faith’s weak, a speck of dust will seem like a mountain to you.


    0 0

      Πάνω σε ένα δημοσίευμα του dikaiologitika news, πάτησαν αρκετά από τα μεγάλα και δήθεν σοβαρά μέσα ενημέρωσης, για να...

    0 0

    Αυτός είναι ο πνευματικός άνθρωπος. Ό,τι και να δει, όπως και να του φερθούν, ακόμη και να του ρίξουν ένα μπουγέλο νερό, δεν απαντάει, δεν διαμαρτύρεται καθόλου. Αυτός είναι. Και, μάλιστα, προσέχει ποτέ να μη θίξει, ποτέ να μην προσβάλει, ποτέ να μην πει μια κουβέντα που θα στενοχωρήσει τον άλλον. Με την χάρη και τον φωτισμό και την ενίσχυση του Κυρίου, να χρησιμοποιούμε καλώς την σκέψη μας, την γλώσσα μας, το είναι μας ολόκληρο όπως θέλει ο Θεός.

    Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης


    0 0

    ἔστι δέ τις νῆσος μέσσῃ ἁλὶ πετρήεσσα, [μεσσηγὺς Ἰθάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης,]* Ἀστερίς, οὐ μεγάλη· λιμένες δ᾽ ἔνι ναύλοχοι...

    0 0

    Αναρτήθηκαν τα τέλη κυκλοφορίας για το 2019 στην ιστοσελίδα της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ). Τα τέλη κυκλοφορίας καταβάλλονται εμπρόθεσμα:...

    0 0

    «Το Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα είναι απολύτως ικανό να φιλοξενήσει τα γνήσια γλυπτά του Παρθενώνα αντί για τα καλοφτιαγμένα...

    0 0

    20151128-2
    Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή, που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί που χρειάζονται, και δοξολογείται ο Θεός με ευγνωμοσύνη συνέχεια από τα φιλότιμα παιδιά Του.

    Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


older | 1 | .... | 1423 | 1424 | (Page 1425) | 1426 | 1427 | .... | 1462 | newer