Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1428 | 1429 | (Page 1430) | 1431 | 1432 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Κατά την αναφερθείσα επίσκεψη των Ενωτικών λατινοφρόνων έκτος των Βατοπαιδινών μαρτύρησαν μοναχοί των ιερών μονών Ιβήρων, Ζωγράφου και Ξενοφώντος. Κατά...

    0 0

    Εορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.   Tη των Oσίων πληθύι γνώμη μία, Yπέρ πατρώων δογμάτων τεθνηκέναι. Βιογραφία Οι Άγιοι...

    0 0

    Εορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.   Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι, Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σαββας. Θεσπεσίοιο πόλου...

    0 0

    Με τη βοήθεια και τη χάρη Του Θεού, πλησιάζουμε στον τελευταίο μήνα του έτους, τον Δεκέμβριο. Επειδή αυτός ο μήνας, φυσικά μας οδηγεί στη γέννηση Του Χριστού, αλλά είναι επίσης γεμάτος με μνήμες προφητών, αποφασίσαμε σε αυτό το άρθρο μας να ασχοληθούμε με αυτούς. Το έχουμε κάνει και στο παρελθόν, αλλά ό,τι και να αναφέρει κανείς δεν εξαντλείται, πόσο μάλλον στην έκταση ενός περιορισμένου άρθρου.

    Στη Βίβλο, η εβραϊκή λέξη ναβί (näbî΄) είναι η κύρια λέξη που αποδίδεται ως «προφήτης» και δηλώνει εκείνον που διακηρύττει ή αναγγέλλει, τον διαγγελέα. Προέρχεται από το ρήμα ναβού (năbū) που σημαίνει «αναγγέλλω, διαλαλώ διακηρύττοντας ή αναγγέλλοντας». Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον ή μπροστά σε (προ και φημί)».

    Επομένως λοιπόν, ο προφήτης δεν έχει να κάνει τόσο με το μέλλον, όπως συνήθως έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι, αλλά κυρίως με το θέλημα Του Θεού. Επειδή όμως το θέλημα Του Θεού εκφραζόταν πολλές φορές σε μελλοντικό χρόνο, γι’ αυτό ταυτίστηκε ο όρος με αυτόν που προλέγει τα μέλλοντα, αλλά όπως είδαμε από την ετυμολογία, δεν έχει να κάνει πάντα με το μέλλον. Το βάρος δηλαδή, πρέπει να πέφτει στον Θεό που επιλέγει τους Προφήτες να φανερώσουν το θέλημά Του και τη βούλησή Του προς τον λαό ή τους άρχοντες και όχι τόσο με το χρονικό διάστημα που θα εκφραστεί αυτό, μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα!

    Οι προφήτες λοιπόν έζησαν κυρίως στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους, προετοιμάζοντας τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία (Μεσσιανικό κήρυγμα). Υπάρχουν κάποια βασικά γνωρίσματα, εχέγγυα των προφητών, που τους διαχωρίζουν από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι -οι δεύτεροι δυστυχώς- καπηλεύονταν την ιδιότητα και το όνομα των προφητών, για ιδιοτελείς προσωπικούς σκοπούς ή του πολιτικού κατεστημένου (Βασιλιά ή των ισχυρών ευγενών).

    Τα βασικότερα είναι:

    α) Οι αυθεντικοί προφήτες εκλέγονταν με θαυμαστά σημεία από τον ίδιο τον Θεό, ενώ οι ψευδοπροφήτες αυτοανακηρύσσονταν και παραπλανούσαν, για να συνεχίζουν να υπάρχουν.

    β) Οι αυθεντικοί είχαν την ιδιότητά τους αυστηρά προσωπική, ήταν έκτακτη. Διαρκούσε όσο χρειαζόταν να υλοποιήσουν το θέλημα και την αποστολή Του Θεού και στην προσωπική τους ζωή ήταν δίκαιοι, εφαρμόζοντας τις εντολές Του Θεού. Αντίθετα, οι ψεύτικοι μιλούσαν για μόνιμη προφητική ιδιότητα, την οποία μάλιστα θεωρούσαν ότι μπορούσαν (και αυτό έκαναν), να μεταβιβάσουν στους απογόνους τους (κληρονομική), ενώ ζούσαν αντιφατικά, είχαν δηλαδή το προσωπείο του δίκαιου, ενώ ιδιωτικά έκαναν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που θέλει ο Θεός ή δίδασκαν.

    γ) Οι αληθινοί συγκρούστηκαν και έλεγχαν τους ασεβείς Βασιλείς και το περιβάλλον τους, που ζούσαν σε αποστασία από τον Θεό ή καταδυνάστευαν τον λαό και τους προέτρεπαν σε μετάνοια. Οι ψευδοπροφήτες αντιθέτως, χάιδευαν και προπαγάνδιζαν υπέρ των ασεβών Βασιλέων, για να έχουν την εύνοιά τους και να απολαμβάνουν τιμές και υλικές απολαβές.

    δ) Το κήρυγμα των αληθινών προφητών εκπληρωνόταν στο ακέραιο, ενώ αντίθετα των ψευδοπροφητών δεν είχε καμία αληθινή επαλήθευση και εφαρμογή κ.α.

    Μεγάλοι Προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας.

    Υπήρχαν ακόμα και δώδεκα μικροί προφήτες, βιβλία των οποίων συμπεριλαμβάνονται στην Παλαιά Διαθήκη: Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ηωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφωνίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν εξέχουσες προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή και σε ζητήματα που αφορούσαν υποθέσεις της πολιτείας και του έθνους και όχι απλά της θρησκευτικής ζωής της χώρας.

    Στις μέρες μας, πολλοί ασχολούνται με προφητείες, ιδιαίτερα σύγχρονων Αγίων, που είναι πολύ κοντά στη σύγχρονη εποχή, ή αντλούν από το μοναδικό προφητικό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης- την Αποκάλυψη του Ιωάννου- και τις ερμηνεύουν ή τις παραποιούν κατά το δοκούν. Ο,τι σύγχρονο γεγονός της Υφηλίου υπάρχει και μάλιστα δυσάρεστο, προσπαθούν να βρουν αντιστοιχία με προφητείες ή καλλιεργούν ελπίδες για μεγάλα ποθούμενα κτλ (π.χ. ότι θα πάρουμε την Πόλη πίσω κτλ). Ολοι αυτοί ξεχνούν ότι οι προφήτες ήταν θεούμενοι και για να τους κατανοήσουμε απόλυτα και αυθεντικά πρέπει και εμείς να είμαστε θεούμενοι για να τους ερμηνεύσουμε σωστά. Σκοπός δεν είναι ο φόβος, ούτε η καταστροφολογία, ούτε η άκρατη αισιοδοξία, χωρίς να προϋποθέτει εκ μέρους μας, μετάνοια και αληθινή προσπάθεια υλοποιήσεως της ευαγγελικής διδασκαλίας στη ζωή μας. Οποιος είναι ενωμένος με τον Θεό, έχει πίστη, δηλαδή εμπιστοσύνη και δεν δρα με πανικό, αλλά έχει εσωτερική ειρήνη και πληρότητα. Αντίθετα όποιος δεν τα έχει όλα αυτά, νομίζει ότι θα ορίσει το μέλλον του χωρίς τον Θεό ή και πάνω από τον Θεό, γι’ αυτό καταφεύγει με ελαφρά συνείδηση σε μάγους, μέντιουμ, χαρτορίχτρες και αυτοδιαφημιζόμενους «προφήτες» και φυσικά, γίνεται υποχείριο του πλάνου της ανθρωπότητος, του ίδιου του διαβόλου.

    Κλείνοντας το άρθρο μας, διαπιστώνουμε όλοι ότι ζούμε σε μια εποχή αποστασίας από τον Θεό και συγχύσεως περί του τι είναι καλό και ωφέλιμο και τι κακό και πνευματικά βλαβερό. Δεν απέχει πολύ από αυτά που συνάντησαν και οι προφήτες στη δική τους εποχή. Επομένως εδώ βρίσκεται και η λύση, το κήρυγμα των προφητών, που πάντοτε είναι επίκαιρο και ζητούμενο στη ζωή μας. Είναι φάρος ότι ο Θεός όχι μόνο έρχεται και γίνεται άνθρωπος, αλλά ότι ήρθε και μπορούμε και εμείς να γίνουμε ένα με Αυτόν! Ας έχουμε την ευχή τους και τις πρεσβείες των προφητών στη ζωή μας! Αμήν!


    0 0

    Συνεπώς, η νοερά προσευχή λειτουργεί κατά δύο τρόπους: Είτε «η ενέργεια γίνεται εν καρδία των παθών δηλονότι μειουμένων, δια συνεχούς επικλήσεως Ιησού Χριστού», είτε «το πνεύμα έλκει τον νουν προς εαυτό, εις το βάθος της καρδίας άγχον αυτόν και της συνήθους περιφοράς απείργον» [139]. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ό,τι ανθρωπίνως, και άρα ατελώς, επιχειρείται κατά τον πρώτο τρόπο αναλαμβάνει να τελειοποιήσει η θεία Χάρις κατά τον δεύτερο [140].

    Από την στιγμή, κατά την οποίαν η Χάρις ενεργεί στον άνθρωπο, αυτός καθίσταται όργανό της. Το θέλημά του έχει ατονήσει, «αυτός γαρ εστιν <ο ενεργών> εν ημίν και το θέλειν και το ενεργείν υπέρ της ευδοκίας» [141]. Τοιουτοτρόπως επιτυγχάνεται η ένωσις του ανθρώπου με τον Χριστό. Ακριβέστερα, καθίσταται μέλος του Χριστού «απ’ εντεύθεν…την μόρφωσιν της αληθείας, και της γνώσεως, κατά τον Απόστολον, έχων εν εαυτώ» [142]. Αυτή είναι και η κατάσταση της τελειότητας, κατά την οποίαν επέρχεται η ομοίωση [143]. Η επιζητούμενη φανέρωσις του βαπτίσματος έχει επιτευχθεί. Το Πνεύμα, το οποίον μυστικώς διέμενεν στην καρδίαν, έχει αποβεί ενεργούμενον. Πρόκειται περί μίας αληθινής θεοφανείας, που πραγματοποιείται στον καθένα ξεχωριστά, ως πρόγευση «και αρραβών της εκείσε αιδίου μακαριότητος και της αρρήτου φωτοχυσίας μέτοχος…» [144]. Το υδάτινο βάπτισμα έχει αποβεί πλέον πνευματικόν [145].

    Όπως για τον αγ. Γρηγόριο, έτσι και για τον αγ. Θεόληπτο, η κατάσταση της καρδίας αποτελεί κριτήριο της γενικότερης καταστάσεως της ανθρωπίνης υπάρξεως. Η ιαθείσα καρδία εκείνων που διάνυσαν την πνευματική οδό «βλέπει» πλέον ότι Αυτός που τώρα συναντούν έχει από πολύ πριν αρχίσει το ανθρωποσωτήριο έργο Του «καθάπερ αρότρω τω σταυρώ τω τιμίω τας υλομανούσας καρδίας των ανθρώπων υπό της απιστίας και της αμαρτίας νεώσας και καινοποιήσας, σπέρματα θεογνωσίας και αρετής κατεβάλλετο εν ταίς ψυχαίς αυτών» [146]. Η οποιαδήποτε προετοιμασία παραμένει άκαρπος και η όποια καθαρότης παραμένει ατελής όσο δεν πραγματοποιείται η συνάντηση με τον Άλλον και όσο απ’ αυτήν δεν αναπτυχθεί σχέση αγάπης. Και οι πλέον καθαροί λογισμοί της καρδίας χαρακτηρίζονται ως άκαυτο θυμίαμα, του οποίου η ευωδία θα αναδυθεί μόνο με την καύση του. Έτσι λοιπόν «και η ψυχή έξω της θείας αγάπης διατρίβουσα ουκ ευαρεστεί τω Θεώ, ηνίκα δε οι φωτοειδείς αυτής λογισμοί τω θυμιατηρίω της καρδιακής ησυχίας προσχωρήσωσιν, αυτίκα τω πυρί της αγάπης εκκαιέται και όλη ανωφερής και μετάρσιος γίνεται» [147]. Στην διατύπωση αυτή παρουσιάζεται με σαφήνεια η οριοθέτηση της συμβολής της κάθε πλευράς – θείας και ανθρώπινης – στην συνάντηση αλλά και στη μετέπειτα σχέση. Ζητούμενο πάντα παραμένει το Θείο πυρ ως ενέργεια και πρωτοβουλία του Θεού. Αναγκαία όμως προϋπόθεση για να γευτεί η ψυχή το φως και την θερμότητά του είναι η συσσώρευση πνευματικής καύσιμης ύλης εκ μέρους του ανθρώπου. Η προοπτική μιας τέτοιας συναντήσεως μεταξύ δύο μερών με στενή ομοιότητα μα και απόλυτη ετερότητα μετατρέπει την οδύνη της καρδιακής συντριβής από εμπειρία θανάτου σε ελπίδα ζωής. Ο αγ. Θεόληπτος χρησιμοποιεί τα έχοντα διπλή διάσταση – θανάτου και αναστάσεως – πάθη του Χριστού για να απεικονίσει την οριακή αυτή κατάσταση της ανθρώπινης καρδίας [148]. Πράγματι, ο άνθρωπος που συντρίβει το υψηλό του φρόνημα βιώνει τρόπον τινά την ταφή της υπάρξεώς του. Ο τάφος του όμως αυτός δεν στεγάζει ένα τέλος, αλλά «καθάπερ τι μνημείον καινόν την εαυτού καρδίαν ποιων, θάπτει και θησαυρίζει εν αυτή την επί γης αναστροφήν του Κυρίου» [149].

    Η διαλεκτική σχέση μεταξύ Θείας Χάριτος και ανθρώπινης υπάρξεως εκφράζεται κατ’ εξοχήν με την προσευχή, η οποία όχι μόνον ατενίζει τον συνομιλητή της [150] αλλά και αναγνωρίζει ότι όλοι οι ψυχικοί ρύποι μόνον «υπό Χριστού, του ανατέλλοντος εν τη καρδία διά προσευχής και της ευκατανύκτου βροχής των δακρύων, εξαφανίζονται» [151]. Στο τελικό αυτό στάδιο της πνευματικής πορείας, η προσευχή μεταβάλλεται σε σιωπή και ο νους οδηγείται στην ύψιστη λειτουργία του: στην αναγνώριση του Κυρίου ως αρχή και τέλος των πάντων. «αυτός γαρ εστι και η τελείωσις της αρετής, αυτός εστι και ο χορηγός της των όντων γνώσεως, αυτός εστι και ο άριστος της θεολογίας εξηγητής,…» [152].

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

     

    Παραπομπές:

    139. 1313Α.
    140. Πρβλ. «It is not we who by our own unaided efforts gather our mind within our hearts in prayer, but the indewelling Paraclete» K. Ware, μν.εργ., 8.
    141. Λόγος 44, 23, 353.
    142. 1252C.
    143. Πρβλ. «Τέλειον άνδρα νόμισον είναι νυν τον την ομοίωσιν των τω Χριστού μεθηλικιώσεων ειληφότα» 1253D
    144. Λόγος 34, 17, 210
    145. K. Ware, μ.ε, 9 :«to pray is to pass from the stage of baptismal grace present in our hearts secretly and unconciounsly, ot the point of full perception and concious awareness when we feel the activity of grace directly and immediately»
    146. Κ6, 94, 3, 43.
    147. Ν2, 208, 5, 299.
    148. Βλ. «καθάπερ σινδόνι τη ημετέρα καρδία εντυλίσσομεν το σώμα του Κυρίου». Κ2, 61, 1, 6. Πρβλ. Λουκ. 23, 53.
    149. Κ2, 65, 7, 110.
    150. Βλ. «(σ. Σ. ο νους) εν μέση τη καρδία τον της προσευχής ήχον διασυρίζων έχει μεθ’ εαυτού τον της μεγάλης βουλής άγγελον Ιησούν Χριστόν». Κ7, 108, 12, 223.
    151. Ν1, 182, 14, 178.
    152. Ν 10, 299, 25, 477.


    0 0

    Ένας σοβαρός κίνδυνος παραμόρφωσης των σχέσεων στις δύο προοπτικές που εξετάζονται στην παρούσα εργασία είναι η προσκόλληση του εξομολογούμενου–πελάτη στο πρόσωπο του πνευματικού–θεραπευτή αντίστοιχα. Η παθολογική αυτή προσκόλληση οδηγεί στην ειδωλοποίηση και την προσωπολατρία του πνευματικού–θεραπευτή. Στο μυστήριο της εξομολόγησης ειδικότερα η νοσηρή αυτή κατάσταση αποτελεί ένα σοβαρό πνευματικό κίνδυνο και των δύο προσώπων. Η ανωριμότητα του εξομολογούμενου ή η αδιάκριτη παρεμβατικότητα του πνευματικού είναι οι αιτίες, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν την σχέση σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα να χαθεί ο θεραπευτικός χαρακτήρας του μυστηρίου [238].

    Η ορθή πνευματική αντιμετώπιση επιβάλλει στον πνευματικό να μην απομακρύνει τον εξομολογούμενο, οποίος βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση, διότι μία τέτοια κίνηση θα μπορούσε να αφήσει ψυχικά τραύματα στον εξομολογούμενο σχηματίζοντας παράλληλα αρνητικές αντιλήψεις γενικότερα για τον κλήρο. Ο σκοπός του πνευματικού δεν είναι να πάρει την θέση του Χριστού, αλλά να γίνει η γέφυρα, η οποία θα οδηγήσει τον άνθρωπο στον Χριστό, όπως ακριβώς ο Ιωάννης ο Πρόδρομος [239]. Η χαρισματική πατρότητα κατά τον Ευδοκίμωφ έχει ως στόχο την απομάκρυνση του ανθρώπου από την σκλαβιά της αμαρτίας στην ελευθερία των τέκνων του Θεού [240]. Έτσι διαφυλάσσεται η ετερότητα των προσώπων, αποφεύγεται η αναπαραγωγή κακών αντιγράφων του ναρκισσισμού του πνευματικού, τα οποία ζουν μέσα στην ανελευθερία και τον μαρασμό [241].

    Συναφές με τον προηγούμενο κίνδυνο είναι και το θέμα της εξουσίας στις σχέσεις των προσώπων τόσο στο μυστήριο της εξομολόγησης όσο και στην θεραπευτική σχέση. Ο πνευματικός πατέρας κατ αρχήν πρέπει να βλέπει την πνευματική πατρότητα ως διακονία και όχι ως εξουσία. Ο σεβασμός του ανθρώπου όπως ελέχθη σε προηγούμενο σημείο της παρούσας εργασίας είναι απαραίτητος στις διαπροσωπικές σχέσεις μέσα στο μυστήριο της εξομολόγησης. Η πνευματική βία είναι ένα απαράδεκτο γεγονός, το οποίο στερεί την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και καλλιεργεί την παθολογική εξάρτηση του [242]. Το χειρότερο εξ΄ αυτών, ευτυχώς με λίγες εξαιρέσεις, είναι όταν οι πνευματικοί φαίνονται ως εντολοδόχοι του Θεού, χρησιμοποιώντας αδιακρίτως την αυθεντία τους με την υπακοή προς αυτούς και φορτώνοντας με ενοχές και ψυχικά τραύματα τον σύγχρονο άνθρωπο.

    Το σημείο αυτό είναι κομβικής σημασίας στην θεραπευτική σχέση, διότι η παρέμβαση στην ελευθερία του ανθρώπου είναι μία λανθάνουσα πρόκληση για τον καθένα. Ο κίνδυνος της κατεύθυνσης, του προσανατολισμού ή του χειρισμού από τον θεραπευτή ή τον πνευματικό είναι μεγάλος. Συνήθως ο άνθρωπος ο οποίος θα επισκεφθεί τον πνευματικό ή τον ψυχολόγο βρίσκεται σε μία κατάσταση αδυναμίας, σύγχυσης είτε λόγω της αμαρτίας ή κάποιας ψυχολογικής δυσλειτουργίας. Η έκθεση του εσωτερικού εαυτού ενός ανθρώπου σε ένα άλλο άνθρωπο, του συμβούλου, είναι μία ευαίσθητη, ευάλωτη και κρίσιμη διαδικασία. Ο κίνδυνος της εκμετάλλευσης, του εξαναγκασμού, της παρέμβασης και της επιβολής σε μία θεραπευτική σχέση είναι πολύ πιθανά και καθιστούν όλη την διαδικασία επικίνδυνη για τον άνθρωπο [243]. Χρειάζεται ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος για να διακρίνει κανείς εάν όσα λέει ο πνευματικός είναι αποτέλεσμα φωτισμού ή αν οι προσωπικές απόψεις του πνευματικού παρουσιάζονται ως εντολές του Θεού, στις οποίες θα πρέπει να υπακούσει ο πιστός, γεγονός το οποίο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο [244].

    Η μη κατευθυντικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό και της ΠΠΘ, στην οποία ο θεραπευτής έχει ένα ρόλο διακριτικό και διευκολυντικό. Ο θεραπευτής ακολουθεί τον θεραπευόμενο, χωρίς να επεμβαίνει ή να παρεμβαίνει στην ψυχοθεραπευτική πορεία. Ακόμα και αν προκληθεί να επέμβει ο σύμβουλος θα πρέπει με μεγάλη διάκριση να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή. Ο θεραπευόμενος βρίσκεται σε μία στιγμή αδυναμίας και αποπροσανατολισμού και έχει την ανάγκη μίας έτοιμης λύσης για το πρόβλημα που τον απασχολεί. Η ουδετερότητα, όσο σκληρή και αν φαίνεται στα μάτια του συμβουλευόμενου, είναι μία πραγματικότητα απαράβατη στην ΠΠΘ. Σε αυτό το σημείο έρχεται η διάκριση του θεραπευτή κατά πόσο είναι επιζήμια μία τέτοια στάση για τον θεραπευόμενο. Η θέση αυτή κατά τον Rogers έδωσε ένα καίριο χτύπημα στις άλλες ψυχολογικές και ψυχιατρικές σχολές και ήταν κυρίως η αιτία, για την οποία απέρριπταν την ΠΠΘ [245].

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

    Παραπομπές:

    238. Συμεών Κούτσα, Η πνευματική πατρότης υπό το φως της ορθοδόξου παραδόσεως (Αίγιον : Ι. Μ. Καλαβρύτων & Αιγιαλείας, 1995) σ. 9.
    239. «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» Ίω. 3,30.
    240. Παύλος Ευδοκίμωφ, «Η πνευματική πατρότητα» στο Ορθόδοξος μοναχισμός, επιμ. Σ. Φωτίου (Αθήνα : Αρμός, 1997) σ. 57.
    241. Νικόλαος Λουδοβίκος, Η κλειστή πνευματικότητα και το νόημα του εαυτού (Αθήνα : Ελληνικά Γράμματα, 1999) σ. 203.
    242. «Οἶδας ὅτι οὐδέποτε ἐβάλλομεν δεσμὸν ἐπάνω τινός, οὐδὲ ἐαυτοῖς» Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης, Κείμενα διακριτικά καὶ ἡσυχαστικά, Ἀπόκρισις 51, τόμ. Α΄, σ. 142.
    243. Κοσμόπουλος, Αλέξανδρος, Μελετήματα Ορθόδοξης Χριστιανικής Παιδαγωγικής, σσ. 232-233.
    244. ό.π., σσ. 175-176
    245. Αλέξανδρος Κοσμόπουλος και Γρηγόρης Μουλαδούδης, ό.π., σ. 32.


    0 0

    Θα περίμενε κανείς πως στη Βοιωτία με τα πάμπολλα χριστιανικά μνημεία, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται παγκοσμίως γνωστοί περικαλλέστατοι ναοί και περίλαμπρα καθολικά μοναστηριών, το κάλλος της βυζαντινής τέχνης θα εξαντλούνταν σε αυτά τα μνημεία, και οι οικοδομικές βάσεις θα ήταν μόνο για την υποστήριξη τούτων των μνημείων που σαν άτλαντες κλήθηκαν να κουβαλήσουν στις πλάτες τους.

    Ο λόγος για τους υπόγειους ναούς δυο μοναδικών Καθολικών αρρήκτως συνδεδεμένων μεταξύ τους, της Μονής του Οσίου Λουκά και της Μονής του Αγίου Νικολάου Καμπιών. Αντιγραφή του πρώτου το δεύτερο, μικρογραφία το δεύτερο του πρώτου, πρότυπο του δευτέρου το πρώτο. Η ομοιότητα δεν σταματάει εδώ, αλλά συνεχίζεται και στη βάση. Στην Κρύπτη της Αγίας Βαρβάρας στηρίζεται το Καθολικό του Οσίου Λουκά, στην Κρύπτη της Αγίας Βαρβάρας στηρίζεται και το Καθολικό του Αγίου Νικολάου Καμπιών. Άλλωστε η Μονή Καμπιών ήταν μετόχι της Μονής του Οσίου Λουκά.

    Η Κρύπτη του Οσίου Λουκά.

    Η Κρύπτη της Αγίας Βαρβάρας της Μονής Οσίου Λουκά στηρίζει το ογκώδες οκταγωνικό Καθολικό με τον πεντάμετρο σε ύψος τρούλο. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς πως η βάση για να στηρίξει το βάρος ενός τόσο μεγάλου ναού αλλά και λόγω του επικλινούς εδάφους με τις συνεχείς στοές, θα υστερούσε σε τεχνική αρμονία και αρχιτεκτονική κομψότητα. Αψευδής, όμως, μάρτυρας η ίδια η Κρύπτη.

    Δέκα σταυροθόλια έχει η Κρύπτη διακοσμημένα με σαράντα μορφές Αγίων σε σχήμα μεταλλίου. Όλη η οροφή της Κρύπτης δίχως σπιθαμή επίπεδης επιφάνειας· βάλθηκε η βυζαντινή τέχνη να λειάνει κάθε επίπεδη επιφάνεια της Κρύπτης στρογγυλεύοντάς την για να αντέξει το βάρος που κουβαλάει, λες κι από ’κει κάτω, από τη σκιά του μεγάλου ναού να θέλει να διδάξει τον καθένα μας: «λείανε την επίπεδη επιφάνειά σου και στρογγύλεψε τις αιχμηρές άκρες του εγωϊσμού σου και θα δεις πως θα μπορείς να σηκώνεις τα βάρη της ζωής και πως η καρδιά σου θα χωράει όλους και σε όλους». Τι πίστη! Τι τέχνη! Θεραποινίδα της πρώτης η δεύτερη.

    Η Κρύπτη της Αγίας Βαρβάρας στεγάζει εντός της τον τάφο του ιδρυτή της Μονής, του Οσίου Λουκά, αφού στο χώρο αυτό ήταν το κελί του, όπου και ετάφη. Ενόσω ακόμη ο Όσιος Λουκάς ζούσε, άρχισε να κτίζει την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας (σήμερα είναι αφιερωμένη στην Παναγία), την οποία τελείωσαν οι συμμοναστές του Οσίου δύο χρόνια μετά το θάνατό του. Δεν γνωρίζουμε πότε η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας αφιερώθηκε στην Παναγία και αντίστοιχα η Κρύπτη στην Αγία Βαρβάρα. Πάντως ο Όσιος Λουκάς τιμούσε και ευλαβούνταν την μεγαλομάρτυρα Αγία Βαρβάρα.

    Η Κρύπτη του Αγίου Νικολάου.

    Και η Κρύπτη κάτω από το Καθολικό του Αη Νικόλα στα Καμπιά κι αυτή είναι αφιερωμένη στην Αγία Βαρβάρα και πανομοιότυπη του Αη Λουκά. Αν το Καθολικό του Αγίου Νικολάου είναι αντιγραφή του Καθολικού του Οσίου Λουκά, η Κρύπτη είναι πιστή αντιγραφή του σχεδίου και της διάταξης της Κρύπτης του Οσίου Λουκά. Και ετούτη η Κρύπτη αποτελεί βάση για το λιθοδομημένο Καθολικό του Αγίου Νικολάου, που λόγω του επικλινούς εδάφους κλήθηκε να σηκώσει πάνω της όλο το βάρος του Ναού. Αποτελείται από δέκα άριστης τέχνης σταυροθόλια με νευρώσεις και κοσμείται με τοιχογραφίες του 13ου αιώνα. Είναι πιθανόν αφού πήρε το σχέδιο από την αντίστοιχη Κρύπτη του Οσίου Λουκά από εκεί να πήρε και την αφιέρωση στην Αγία Βαρβάρα.

    Δύο Κρύπτες της Αγίας Βαρβάρας λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα η μια από την άλλη βαστάζουν πάνω τους δυο λαμπρά Καθολικά παγκοσμίως γνωστά, τα οποία πολλά χρόνια μελετούσαν και για ακόμη περισσότερα θα μελετούν οι ερευνητές, θα θαυμάζουν οι περιηγητές και θα προσκυνούν οι προσκυνητές.

     


    0 0

    Η τέταρτη ομιλία από σειρά ομιλιών του Ιερομονάχου Μύρωνος Σιμωνοπετρίτου με θέμα «Η προσοχή επί των αισθήσεων: διαπιστώσεις και αγώνας καθημερινός», που έγιναν στο Μετόχι της Αναλήψεως της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Βύρωνα Αττικής.


    0 0

    They say about blessed Anthony, that he never thought of doing anything that was of more benefit to himself than to others. This was because he believed that any gain for other people was the best thing he could do.

    And again, they said about Abba Agathon that he used to say: ‘I wanted to find a leper so that I could take his body and give him mine’.

    Do you see what perfect love that is? And if he had something useful he couldn’t rest until he’d passed it on to someone else. He once had a chisel for cutting into rocks. Another monk came to see him and, since he saw it and liked it, Abba Agathon wouldn’t let him leave his kelli without it.

    Many hermits gave their bodies to wild beasts, the sword and fire in order to benefit others.

    Nobody can reach such heights of love unless they have the hope of God hidden away inside themselves. And those who give their heart to this transitory world can’t truly love other people.

    When we acquire real love, as well as this we also clothe ourselves in God. If you have acquired God, then you can’t acquire anything that’s not necessary and you can strip yourself even of your body, that is, any unnecessary bodily comforts.

    People who have attired themselves, body and soul, in worldly vanity and who wish to enjoy the good things of the world, can’t clothe themselves in God- become God-bearers- unless they give these things up. Because the Lord Himself said: ‘If anyone comes to me and does not hate father and mother, wife and children, brothers and sisters- yes, even their own life- such a person cannot be my disciple’ (Luke 14, 26). Not merely leave behind, but hate. And if you can’t become His disciple, how will the Lord dwell in you?

    And let’s not forget to mention what Saint Makarios the Great did that chastised those who looked down on their brethren. He once went out to visit a sick monk and asked if he wanted anything. The monk replied that he’d like a little fresh bread. In those days, monks lived the whole year on dried rusks, but this blessed man got up and, despite the fact that he was ninety years old, walked from the skete to Alexandria, where he exchanged dry bread from his kelli for fresh, which he then took back to the monk.

    Abba Agathon, who was a lot like Makarios the Great, did something even more special. The Elder was the most experienced of all the monks of his time in spiritual matters and valued silence and quietude more than anyone else. Whenever there was a fair in town, this wonderful man would go to sell his handiwork in the market. One time, he found a stranger, sick and neglected, in some corner or other. What did he do? He rented a little house and stayed with the man. He performed manual labour and, whatever he earned he spent on the sick man. He served him for six months, until he became well.

    The true and indisputable word of the Lord tells us that we can’t have within ourselves the desire for the things of this world and, at the same time the love of God [‘No one can serve two masters. Either you will hate the one and love the other, or you will be devoted to the one and despise the other. You cannot serve both God and money’ (Matthew 6, 24)].

    If people have become dead to their material needs because of their great loving-kindness, then you can reckon that they belong to God. Because people who are charitable towards the poor have God to look after their own needs. And those who deprive themselves for God, have found inexhaustible treasure.

    God doesn’t need anything. But He does rejoice when He sees someone bringing relief to His image and honouring it for His love. If somebody comes to you and asks for something you have, don’t say in your heart that you’ll keep it for yourself, so that you’ll feel at ease, and that God will find another way to meet the need of the other person. This is what the unrighteous say, the people who don’t know God. People who are righteous and virtuous don’t pass on the honour that their impecunious neighbour has paid them to somebody else, nor do they allow themselves to miss the opportunity to be charitable. The poor and needy get what they need from God, because the Lord doesn’t abandon anybody. But you, who sought your own comfort rather than that of other, poor people, have defamed the honour God gave you and have deprived yourself of His grace. When you give alms, be happy and say: ‘Glory to You, God for allowing me to find someone to comfort’. And when you haven’t got anything to give, again rejoice and say: ‘Thank you, God, for giving me the grace and honour to be poor for Your name’s sake, that You’ve allowed me to feel the sorrow of bodily weakness and poverty, which You set as the narrow path of Your commandments, as the saints experienced them when they trod the same path’.

    Source: agiazoni.gr


    0 0

    Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως (1877-1961).

    Εκείνη η γυναίκα με πήγε σ’ ένα δωμάτιο όπου υπήρχαν πολλά ράφια με ρουχισμό και ιατρικές στολές. Μου διάλεξε τη μικρότερη ρόμπα, την έφερε στα μέτρα μου κι άρχισε να τη ράβει στη ραπτομηχανή.
    Όσο έραβε, μου αφηγούνταν για τον άνθρωπο, τον οποίο η μοίρα ήθελε να συναντήσω στο δρόμο μου.
    – Ο Βαλεντίν Φέλιξοβιτς [ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως] είναι χειρουργός σταλμένος από τον Θεό, μου έλεγε.

    Κάνει εγχειρήσεις, που δεν μπορεί να κάνει κανείς: ξαναφτιάχνει τα οστά, τις αρθρώσεις που είναι κατεστραμμένες από θραύσματα.
    Διαβάζει τις προσευχές και τα οστά και οι αρθρώσεις ξαναγίνονται. Ξέρεις πόσο τον αγαπάνε οι ασθενείς -δεν μπορεί να το περιγράψει κανείς με λόγια!…
    Κι εμείς όλοι γιατροί, τραυματιοφορείς, αδερφές, νοσοκόμοι, τον θεωρούμε βοηθό του Θεού εδώ στη γη.

     

    Μαρτυρία της Ιουλίας Ντμιτρίεβνα Μιρόνοβα όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Αντωνοπούλου, νυν Μητροπολίτη Αργολίδας, “Συνοδοιπορία με τον Άγιο Λουκά”, τόμος Α’, των εκδόσεων Πορφύρα.


    0 0

    20151205-1
    Τίποτε στη ζωή του ανθρώπου δεν είναι μικρό και ασήμαντο. Όλες οι ενέργειές του αποβαίνουν στη ζωή της αιωνιότητας είτε προς σωτηρία είτε προς απώλεια. Δηλαδή στην μέθεξη του Θεού είτε ως βίωμα αγάπης είτε ως βίωμα κολάσεως αντίστοιχα.

    Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός 


    0 0
  • 12/05/18--02:00: Ταχινόσουπα
  • Υλικά 2κουταλιες της σούπας 1 σκελίδα σκόρδο 1 μεγάλο πράσο 1 μέτριο καρότο Αλάτι, πιπέρι 6 κουταλιές της σούπας ταχίνι...

    0 0

    Sometimes, people think they’re praying fervently, but, in their heart, their prayer doesn’t bear fruit, that is the peace and joy of the Holy Spirit. How is this? Because they’re praying without having genuinely repented of the sins they committed in the day that’s passed.


    0 0

    Συγκλονιστικές στιγμές στην Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου κατά την διάρκεια της μετάθεσης του Ιερού Λειψάνου του, από...

    0 0

    Μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυά σου σαν μύρο μετανοίας. Το δάκρυ καθαρίζει την ψυχή και την ξεπλένει από κάθε κηλίδα, λαμπικάρει τη συνείδηση, φωτίζει τον νου, σπάζει τα δεσμά των παθών, σχίζει τα χειρόγραφα της αμαρτίας.

    Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ


    0 0

    Αφιέρωμα στα τραγούδια της Σμύρνης. Σάββατο 8 Δεκεμβρίου στις 7:30 μ.μ Ιερός Ναός Ευαγγελίστριας Πειραιώς  

    0 0


    0 0

    Ερευνητές στις ΗΠΑ δημιούργησαν μια «έξυπνη» εφαρμογή, που για πρώτη φορά είναι σε θέση να κάνει άμεση και μη επεμβατική...

    0 0

    20151205-2
    Δημιουργείται μια κατάσταση στη ψυχή των παιδιών εξαιτίας των γονέων τους, που αφήνει ίχνη μέσα τους για όλη τους τη ζωή. Η συμπεριφορά τους στη συνέχεια της ζωής τους, η σχέση με τους άλλους έχουν άμεση εξάρτηση απ’ τα βιώματα που φέρουν απ’ τα παιδικά τους χρόνια.

    Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης


    0 0

    Θα δίνατε ποτέ για ένα παλιό κιτρινισμένο χαρτί και δυο φωτογραφίες Polaroid από τα τέλη του 1970, περισσότερα από 60...

older | 1 | .... | 1428 | 1429 | (Page 1430) | 1431 | 1432 | .... | 1462 | newer