Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1447 | 1448 | (Page 1449) | 1450 | 1451 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Ασφαλώς και κάθε λόγος έχει τον αντίλογό του, ώστε ο κάθε καλοπροαίρετος και φιλαλήθης αναγνώστης να έχει τη δυνατότητα να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα για κάθε εξεταζόμενο θέμα. Θα ήθελα να αναφερθώ εντελώς αυθόρμητα και χωρίς προδιάθεση δικαιώσεως του πολυσέβαστου π. Γεωργίου Μεταλληνού, σε ένα πρόσφατο δημοσίευμα ενός ιστολογίου, στο οποίο κατά τη γνώμη του γράφοντος, εντελώς αντιεπιστημονικά και χρησιμοποιώντας ανυπόστατα επιχειρήματα, αποδίδεται το χαρακτηριστικό της υιοθέτησης και εξύμνησης εκ μέρους του π. Γεωργίου, προβληματικών εκκλησιολογικών θέσεων σύγχρονου ακαδημαϊκού θεολόγου, ενάντια στη διαχρονική εκκλησιαστική παράδοση.

    Το τεράστιο θεολογικό έργο και η εν γένει προσφορά του π. Γεωργίου είναι ήδη γνωστά και ως εκ τούτου δεν διακατέχομαι από την ψευδαίσθηση ότι ο π. Γεώργιος χρειάζεται τη δική μου «υπεράσπιση», καθώς κατά την Παύλεια γραφίδα «τo έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται». Έχοντας όμως μελετήσει αρκετά από τα συγγράμματα του π. Γεωργίου και έχοντας παρακολουθήσει πολλές από τις ομιλίες του, μου φάνηκε αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τη στιγμή μάλιστα που στο πανεπιστημιακό του σύγγραμμα «Θεολογική Μαρτυρία της Εκκλησιαστικής Λατρείας, Αρμός, Αθήνα 19962» [2], γράφει εκτενώς για τη θέση του Επισκόπου στην Εκκλησία (ιδιαίτερα στις σελ. 198-211), ως παροντοποίηση της σώζουσας πίστης κατά τη διαχρονική παράδοση της Εκκλησίας, πέρα από κάθε δυτικού τύπου επισκοποκεντρικότητα.

    Προκειμένου να σχηματίσω ακριβή εικόνα, ασφαλώς και άκουσα ολόκληρη την εν λόγω ομιλία διάρκειας περίπου εξήντα (60) λεπτών, και δεν αρκέστηκα στο τετράλεπτο απόσπασμα της ανάρτησης, το οποίο όντας αποκομμένο πλήρως από τη γενικότερη νοηματική συνάφεια, οδηγεί σε επισφαλή συμπεράσματα. Άλλωστε δεν είναι άγνωστο, ότι η αλήθεια όταν αποκόβεται ως μερίδιο από την καθολικότητά της, παύει να είναι αλήθεια και εκπίπτει σε ψεύδος. Με αυτά τα δεδομένα, μου δημιουργήθηκε έντονος προβληματισμός ως προς τις προθέσεις του συντάκτη της ανάρτησης.

    Η ανάλυση που κάνει ο π. Γεώργιος γίνεται με το δεδομένο ότι ο Επίσκοπος ορθοτομεί την καθολικότητα της πίστεως, ενώ αναφερόμενος στην περίπτωση αιρετικής απόκλισης, αναφέρεται επί λέξει με την εξής φράση: «Ο Επίσκοπος είναι εις τόπον των Αποστόλων, όταν είναι Επίσκοπος, άμα δεν κάνει, είναι σκέτη αποτυχία»[1]. Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι ο π. Γεώργιος ήδη στο πρώτο εικοσάλεπτο, υποστηρίζει ακριβώς τις αντίθετες θέσεις από αυτές που του αποδίδονται, προβάλλοντας την άρρηκτη σχέση θεσμού και χαρίσματος και πάντα στη βάση της πίστεως. Η διασπαστική εμμονή είτε αποκλειστικά στον θεσμό, είτε αποκλειστικά στο χάρισμα, μας παραπέμπει να δούμε τα τραγικά αποτελέσματά της στον παπισμό και στους προτεσταντισμούς αντίστοιχα.

    Ο επιστήμονας που ενεργεί απροκατάληπτη έρευνα, δεν λειτουργεί ανελαστικά ως προς την χρησιμοποιούμενη βιβλιογραφία, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιεί το σύνολο της διαθέσιμης βιβλιογραφίας, και οτιδήποτε ορθό έχει γραφεί από τον οποιοδήποτε, αξιοποιείται δημιουργικά. Πολλώ δε μάλλον αυτό συνέβη και στη περίπτωση της αναφοράς στη διδακτορική διατριβή του Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, η οποία γράφτηκε το έτος 1965 με ορθόδοξες προθέσεις και πηγαίο υλικό έργα Αποστολικών Πατέρων και Απολογητών. Βέβαια, ο Μητρ. Περγάμου αργότερα, θέλοντας να φτάσει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, συγγράφει τα μεταγενέστερα έργα του κατά τη μέθοδο της «λήψεως του ζητουμένου», ερμηνεύοντας ως εκ τούτου τα πατερικά κείμενα μέσα από τις ιδιαίτερες προσωπικές του ερμηνευτικές προϋποθέσεις, καταλήγοντας σε προβληματικές θεολογικά και φιλο-οικουμενιστικές θέσεις, καμία από τις οποίες ο π. Γεώργιος δεν αναφέρει, υιοθετεί ή εξυμνεί. Επιπρόσθετα, ως προς την ερμηνευτική προσέγγιση του οποιουδήποτε κειμένου, δεν αρκεί απλώς η ανάγνωσή του, αλλά απαιτούνται και συγκεκριμένα κριτήρια, ώστε να εξαχθούν τα ορθά συμπεράσματα.

    Η Εκκλησία, από όσο τουλάχιστον δύναμαι να γνωρίζω από την έως σήμερα μελέτη μου, δεν εντόπισε την ακρίβεια της πίστεως σε μια στείρα ορολογία, αλλά στο κατά πόσο το περιεχόμενο αυτής, μπορεί να περιγράψει με «κτιστά ρήματα» και με κάθε δυνατή ακρίβεια, την αποκεκαλυμμένη εν Χριστώ αλήθεια. Άρα λοιπόν, στην προσπάθεια κανείς να αντιπαρατεθεί στην κοσμικού τύπου επισκοποκεντρικότητα, πολύ εύκολα μπορεί να «σκοντάψει», και να καταλήξει στην σχετικοποίηση της θέσης και του ρόλου του Επισκόπου εντός της Εκκλησίας και στην υποστήριξη ενός άκρατου «πρεσβυτεριανισμού», παραθεωρώντας τις τραγικές συνέπειες ενός τέτοιου εγχειρήματος.

    Το καίριο ζήτημα της ενότητας εν τω Επισκόπω, δύναται να καταλήξει σε εντελώς αντίθετα συμπεράσματα αναλόγως των ερμηνευτικών κριτηρίων ανάγνωσης. Όταν το θέμα εξεταστεί ορθόδοξα επί τη βάσει της ενότητας και καθολικότητας της Αποστολικής Πίστεως της οποίας ο Επίσκοπος είναι εγγυητής και την οποία φυσικά ομολόγησε κατά τη χειροτονία του, τότε γίνεται φανερή η λειτουργία και η θέση του Επισκόπου στην τέλεση των μυστηρίων, ιδίως δε της θείας Ευχαριστίας, όπου ενεργεί «εις τύπον Χριστού» παροντοποιώντας σωματικά τον «αοράτως συν ημίν όντα Χριστόν»[2], για τη σωτηρία του ανθρώπου και του σύμπαντος κόσμου. Έτσι λοιπόν, η φύση της συνάξεως είναι πάντοτε Χριστο-κεντρική, όπως το τονίζει και ο π. Γεώργιος στο προαναφερόμενο σύγγραμμα[3].

    Σε διαφορετική προσέγγιση απροϋπόθετης ενότητος στο πρόσωπο του Επισκόπου (ως πρώτου), μοιραία έχουμε έκπτωση σε έναν εξουσιαστικό επισκοπικό θεσμό, αποκομμένο από το γενικότερο χαρισματικό του ρόλο και δεσμευμένο κάτω από νομικές και φυλετικές θεωρήσεις, όπου η ιερωσύνη ταυτίζεται «με την κοσμική έννοια της εξουσίας»[4].

    Η ενότητα δηλαδή της Εκκλησίας γύρω από τον Επίσκοπο, ερμηνεύεται στο πλαίσιο της λειτουργικής σύναξης και της τέλεσης των μυστηρίων και σε καμία περίπτωση στο ίδιο το πρόσωπο του Επισκόπου. Ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος περιγράφοντας τη λατρευτική σύναξη των πιστών παρουσιάζει την ενότητα του ενιαίου σώματος της Εκκλησίας τονίζοντας την ισότητα όλων στη θ. Ευχαριστία και τα μυστήρια, όπου «ομοίως πάντες αξιούμεθα των αυτών [=όλοι αξιωνόμαστε να απολαύσουμε τα ίδια]»[5]. Γι’ αυτό και ο Επίσκοπος συμμετέχει της συνόδου όχι ως άτομο, αλλά ως ενσαρκωτής της τοπικής Εκκλησίας[6].

    Θα ήθελα να απευθυνθώ σε αυτούς τους αδελφούς που «κοπίασαν» να βρουν την ομιλία του π. Γεωργίου, σπατάλησαν από τον προσωπικό τους χρόνο ώστε να την ακούσουν ολόκληρη, και φυσικά να την επεξεργαστούν ώστε να απομονώσουν ακριβώς το απόσπασμα που τους εξυπηρετεί και να το δημοσιεύσουν, αναφέροντάς τους τη φράση του Μ. Βασιλείου «ει κατ΄αλλήλων οπλιζόμεθα, ουδέ του διαβόλου χρείαν, ως προς την ημετέραν απώλειαν». Έχουμε συνδετικό κρίκο την κοινή πίστη και το κοινό μας βάπτισμα. Αλλού βρίσκονται τα προβλήματα που αλλοιώνουν την πίστη και χρήζουν αντιμετώπισης. Μην σπαταλάτε δυνάμεις σε τέτοιου είδους εγχειρήματα. Ο π. Γεώργιος είναι ένα σύγχρονος εκκλησιαστικός άνδρας, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή και όλες του τις δυνάμεις στη διακονία της Εκκλησίας με προφητική ευαισθησία. Δεν μπορεί να σταθεί η δυσφήμιση της υποστήριξης της εξουσιαστικής επισκοποκεντρικότητας, τη στιγμή που στην αρχή της ομιλίας του τονίζει ότι ο Επίσκοπος είναι ένας εκ των πρεσβυτέρων ως συμπρεσβύτερος με μοναδικό Μυσταγωγό τον Αρχιερέα Χριστό, στον Οποίο «δανείζει την εαυτού γλώτταν και παρέχει την εαυτού χείρα» για να τελέσει το μυστήριο ως «προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος», ενώ επιπρόσθετα κάνει λόγο για την μη ύπαρξη τάξεως αρχόντων και αρχομένων στην Εκκλησία[7]7. Με τέτοιες επιφανειακές προσεγγίσεις, κατηγορήθηκε και ο Γρηγόριος Νύσσης ότι υιοθέτησε την αποκατάσταση των πάντων του Ωριγένους, πράγμα το οποίο ακόμη και σήμερα αναπαράγεται, ένεκα της ομωνυμίας των χρησιμοποιούμενων όρων. Όμως «κοινά μεν τα ρήματα, έτερα δε τα νοήματα», ενώ σε διαφορετική διατύπωση από τον άγιο Μάξιμο, «την εκ της ομωνυμίας βλάβην φυλάξασθε».

     

    Παραπομπές:

    1. Αρχική ομιλία με θέμα «Οι εμπειρίες των αγίων μας καθοδηγούν» στο σημείο 18:40.
    2. π. Γ. Δ. Μεταλληνού, Θεολογική Μαρτυρία της Εκκλησιαστικής Λατρείας, Αρμός, Αθήνα 19962, σελ. 198.
    3. Βλ. ό. π.
    4. Ό. π. σελ. 206.
    5. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εις την Β´ Προς Κορινθίους Επιστολήν ΙΗ’, PG 61, 527ΑΒ.
    6. Βλ. ομιλία 13:15 και εξής.
    7. Βλ. επίσης και π. Γ. Δ. Μεταλληνού, Θεολογική Μαρτυρία της Εκκλησιαστικής Λατρείας, σελ. 211.


    0 0

    Μια αναφορά στα έργα του πατέρα της νεοελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

    Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Διαβάζει ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Λεμεσού Αρχιμανδρίτης Ισαάκ.


    0 0

    Ο Τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος» πραγματοποιεί το 59ο Παιδαγωγικό Συνέδριο με θέμα: «Ἀνθρώπινα Δικαιώματα-Καπήλευση & Διασφάλιση» το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2018, στο Συνεδριακό Κέντρο «Διακονία» της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, (οδός Ν. Πλαστήρα 65, Πυλαία, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 278080).

     Στους ενδιαφερομένους παρέχεται βεβαίωση παρακολουθήσεως του Συνεδρίου.

    e-mail Συνεδρίου: paidsynedriomv@gmail.com


    0 0

    Η Μεγάλη Χορωδία του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Αττικής «Ρωμανός ο Μελωδός & Ιωάννης ο Δαμασκηνός» σε διεύθυνση των Ηλία Ρεδιάδη-Τούμπα, Κων/νου Παπαχριστοδούλου και Γεώργιου Κουμπανάκη, στην αίθουσα «Ιωάννης Καποδίστριας» του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, κατά την εορταστική εκδήλωση του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Περιφερείας Αττικής «Ρωμανός ο Μελωδός και Ιωάννης ο Δαμασκηνός», με τίτλο «Ελλήνων-Αΰλων Ωδαίς».


    0 0

    Για τον Άγιο αυτόν Νεομάρτυρα δεν γνωρίζαμε τίποτε μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 1950, οπότε και φανέρωσε τον τόπο της ταφής του, στην αρχαία Μονή του Ευαγγελισμού, στο όρος Αμώμων (Πεντέλη), στην Νέα Μάκρη Αττικής. Από το 1965 μέχρι σήμερα, ο Άγιος εμφανίσθηκε πολλές φορές σε μοναχές της μονής ή σε προσκυνητές, στον ύπνο τους ή μπροστά τους, καλυπτόμενος από υπέρλαμπρο φως και γλυκύτατη ευωδία, διηγούμενος με λεπτομέρειες, για τις οποίες υπάρχει εντυπωσιακή ταύτιση, τον βίο του και τις συνθήκες του μαρτυρίου του.

    Ο Άγιος Εφραίμ έγινε μοναχός σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, σε μονή που άκμαζε την εποχή εκείνη. Μετά από είκοσι χρόνια ασκητικής βιοτής, συνελήφθη από τους Τούρκους που έσφαξαν όλους τους υπόλοιπους μοναχούς και κατέστρεψαν την μονή. Από τις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 μέχρι τις 5 Μαΐου 1426 υποβλήθηκε σε πλήθος βασανιστηρίων. Τέλος, οι βάρβαροι τον κρέμασαν ανάποδα σε μια μουριά, κάρφωσαν τα πόδια του και το κεφάλι στο δένδρο και παρέδωσαν το σώμα του στις φλόγες.

    Μετά την αποκάλυψη αυτή, ο Άγιος δεν έπαυσε να δείχνει ότι είναι εν Θεώ ζωντανός, με πολλές εμφανίσεις και ιάματα. Εμφανίζεται με την μορφή ενός κάτισχνου στην όψη ασκητή ή με τα ιερατικά του άμφια και δηλώνει την ταυτότητα του λέγοντας: «Ονομάζομαι Εφραίμ!» Στους μεν θεραπεύει ανίατες ασθένειες, σε άλλους ενδυναμώνει την κλονισμένη πίστη, σώζει από κινδύνους ή πυρκαγιά, ή πάλι παρηγορεί τους βασανισμένους από πίκρες και θλίψεις, δείχνοντας τους τα βάσανα που πέρασε ο ίδιος για την αγάπη του Χριστού.

    Το 1982, ο Άγιος Εφραίμ εμφανίσθηκε σε έναν πιστό μαζί με τον Άγιο ιερομάρτυρα Ραφαήλ τον εκ Μυτιλήνης, που φανερώθηκε κι αυτός σε πρόσφατους καιρούς κάτω από παρόμοιες συνθήκες [9 Απρ.]. Ο Κύριος φαίνεται με τον τρόπο αυτό να θέλει να δείξει προφητικά ότι σήμερα, όπως και χθες, χαίρεται εν τοις αγίοις Του και επιχέει μέσω αυτών την χάρη του προς οικοδομήν της Εκκλησίας και παρηγορίαν των πιστών.

    Κείμενο-Εικόνα: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος ένατος – Μαϊος, σελ. 64-66)


    0 0

    20160103-1
    Με καύσιμη ξυλεία μπορούμε να παρουσιάσουμε το σύνολο των ψυχικών μας δυνάμεων και των σωματικών μας λειτουργιών. Όλες τους, όταν ο άνθρωπος δεν προσέχει τον εαυτόν του, διαποτίζονται από τα πάθη σαν από υγρασία, και έτσι αντιστέκονται επίμονα στην πνευματική φωτιά.

    Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


    0 0

    On January 1 our holy Church celebrates two great and important events: the circumcision of Christ, the formal entry of a male child into the Jewish community which according to their custom took place on the 8th day after his birth; and the commemoration of Saint Basil the Great, the Archbishop of Caesarea, in Cappadocia. And, as well as this, a solemn doxology is sung in Christian churches ‘on the occasion of the (civil) new year’.

    The beginning of the new civil year marks the start of a new time period, while also raising the question of when, and by whom time itself was created.

    The creation of time is to be found in the first chapter of the book of Genesis and, by extension, in the whole of Holy Scripture (Old and New Testaments), wherever there is a discussion on the creation of the world. According to Genesis 1, 1: ‘In the beginning, God made heaven and earth’. This sentence reveals how the cosmos and time were created simultaneously and come from non-being into being, through the action of the all-wise, all-powerful and timeless Triune God.

    Source: commons.wikimedia.org

    Through this short Biblical passage (‘In the beginning, God made heaven and earth’), we have demonstrated to us most forcefully the fundamental triptych of Biblical cosmology, that is temporality (‘In the beginning’), person-centredness (‘God’) and creativity (‘created’).

    ‘In the beginning’ is a marker, the starting-point for when, by divine command, the cosmos and time came into existence from non-existence. According to Prokopios the Gazan, the words ‘In the beginning’ denote time, the creation of which marks the creation of all created things, including the world, within a split second. Saint Basil the Great notes that time was created first and then the cosmos. This was so that the cosmos should not be thought of as being timeless and eternal.

    In his desire to show us that even time is created and is subject to the will of God, the hymnographer of the Service of Vespers for the Indiction, that is the first day of the ecclesiastical year, states: ‘the maker of all creation, who placed eras and epochs under the same authority’ (Dismissal Hymn for the Indiction).

    Like the cosmos, time also has an end, as well as a beginning. Indeed, it has an end because it has a beginning and it has a beginning because it, in its turn, is made ‘in time’ by the only Creator. Just as the beginning of time coincided with the start of the cosmos, so the end of time will coincide with the final phase of the cosmos. In this regard, it’s worth noting that the Book of the Revelation of Saint John makes mention of a new heaven/cosmos, given that the old one has already passed away. This demonstrates the transitory nature of both the present cosmos and of time: ‘And I saw a new heaven and a new earth; for the first heaven and the first earth had passed away’ (Rev. 21, 1).

    In his homily on the Six Days [of Creation], Basil the Great confirms that whatever has a beginning, time being no exception, will certainly also have an end, because whatever is created ‘within time’, will surely come to an end ‘within time’. The end of time is a consequence of the beginning of time. This, that is the passage of the cosmos and of time, is demonstrated in the Gospel according to Saint Mark: ‘Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away’ (Mark 13, 31), as well as in the Psalms: ‘the heavens are the works of your hand; they shall perish, but you will remain’ (Ps. 101, 26-27).


    0 0

    Παρακολουθώντας τα γεγονότα να εξελίσσονται για την χορήγηση του Τόμου για την Αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας, θα μπορούσε να ξεχωρίσει...

    0 0

    Με αφορμή τα 70 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα στους χώρους του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών θα πραγματοποιηθούν, καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους, δεκάδες εκδηλώσεις αφιερωμένες στο μεγάλο Έλληνα μουσουργό. Στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις για το 2019 θα παρουσιαστούν σπάνια τεκμήρια για τη ζωή και το έργο του κορυφαίου συνθέτη του 20ου αι, όπως αυτά σώζονται στο Αρχείο του συνθέτη που φυλάσσεται στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής.

    Την αυλαία των εκδηλώσεων για το «Έτος Σκαλκώτα» θα ανοίξουν τη Πέμπτη 10 Ιανουαρίου δύο μεγάλες διεθνείς προσωπικότητες της μουσικής σήμερα, ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός συνθέτης Γιώργος Τσοντάκης και ο κορυφαίος μαέστρος Λέον Μπότσταϊν. Οι μεγάλοι αυτοί καλλιτέχνες είναι οι πρώτοι στη σειρά κύκλου συζητήσεων, με τους πρωταγωνιστές των συναυλιών που εντάσσονται στο «2019 – Έτος Σκαλκώτα». Οι συζητήσεις θα πλαισιώνουν τις συναυλίες, με σκοπό να αναδείξουν όψεις του έργου του συνθέτη σήμερα, καθώς και τις απόψεις μουσικών και μουσικολόγων που έχουν ασχοληθεί με αυτό.

    Η εναρκτήρια συζήτηση, στις 10 Ιανουαρίου, θα εγκαινιάσει τις εκδηλώσεις της χρονιάς, με πρώτες, τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στις 11 Ιανουαρίου και τη συναυλία της Ορχήστρας Φιλαρμόνια στις 14 Ιανουαρίου. Η συζήτηση θα δώσει την ευκαιρία σε νέους συνθέτες και σπουδαστές μουσικής, αλλά και στο ευρύ κοινό, να ακούσουν τις απόψεις σημαντικών ανθρώπων της σύγχρονης μουσικής για το πώς η τεχνική και η αισθητική του Ν. Σκαλκώτα και των συγχρόνων του αφομοιώθηκαν στα μετέπειτα ρεύματα. Παράλληλα, θα γίνει αναφορά και σε έργα άλλων συνθετών που επίσης θα παρουσιαστούν στις συναυλίες, όπως των Δημήτρη Μητρόπουλου, Richard Strauss και Γιώργου Τσοντάκη, που θα ερμηνεύσει την επομένη στη συναυλία της η ΚΟΑ.

    Στη συζήτηση θα συμμετέχει ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός συνθέτης Γιώργος Τσοντάκης, οι μέντορες του οποίου είχαν μεταλάβει των προτύπων των συνθετών της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης και που σήμερα έχει αναπτύξει μια πολύ σημαντική διεθνή καριέρα ως συνθέτης και καθηγητής. Συνομιλητής του θα είναι ο Λέον Μπότσταϊν, διευθυντής ορχήστρας και προέδρος του Κολλεγίου Μπαρντ της Νέας Υόρκης, αλλά και μεγάλη φυσιογνωμία στο χώρο της τέχνης και ιδιαίτερα της μουσικής, ο οποίος θα διευθύνει τη συναυλία της 11ης Ιανουαρίου.

    Τη συζήτηση θα συντονίσει η Στεφανία Μεράκου, διευθύντρια της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής.

     


    0 0

    Πρέπει όπως σπείραμε και να θερίσουμε, δεν γίνεται διαφορετικά. Σπορά είναι η ανθρώπινη προαίρεση και θερισμός η ανταπόδοσή μας.

    Άγιος Γρηγόριος Νύσσης


    0 0

    Η φωτογραφία του παππού και της γιαγιάς δίπλα στον Εύζωνα εγγονό τους, κάνει το γύρο του διαδικτύου και συγκινεί, συγκεντρώνοντας...

    0 0

    Αττική γη, ανάμεσα από Μαραθώνα και Γραμματικό- ένας λόφος με θέα στη θάλασσα. Γύρω γύρω ένα πέτρινο, «μεγαλιθικό» τείχος και...

    0 0

    Η Εκκλησία ευλογεί τα όνειρα, τις προσδοκίες και τους αγώνες μας αναφέρει, μεταξύ άλλων, στο Πρωτοχρονιάτικο Μήνυμά του ο Μητροπολίτης...

    0 0

    Ο όσιος Νικηφόρος γεννήθηκε το 1890 στο Σηρικάρι της Κρήτης το 1890. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος και το επίθετό του Τζανακάκης. Καθώς έχασε τους γονείς του όταν ήταν ακόμα μικρός, τελειώνοντας το Δημοτικό στάλθηκε από τον παππού του στα Χανιά, για να γίνει κουρέας.

    Μόλις μπήκε στην εφηβεία, εμφανίστηκαν στα χέρια του τα πρώτα σημάδια της λέπρας, μιας μολυσματικής ασθένειας, που στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ανίατη. Όσοι προσβάλλονταν από την αρρώστια τους έστελναν στο νησάκι της Σπιναλόγκας. Για να αποφύγει τον εγκλεισμό του, ο Νικόλαος φεύγει απ΄ την πατρίδα του και καταφεύγει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου βρίσκει δουλειά σ΄ ένα κουρείο και αποκτά σχέσεις με αρκετά μέλη της ομογένειας. Μεταξύ αυτών βρίσκεται κι ένας Χιώτης ιερέας, στον οποίο ο Νικόλαος εμπιστεύεται το πρόβλημα της υγείας του, καθώς τα σημάδια της λέπρας δεν μπορούν να κρυφτούν.

    Μέσω του ιερέα αυτού ο Νικόλαος γίνεται δεκτός στο Λωβοκομείο της Χίου, όπου ιερέας είναι ο πατήρ Άνθιμος Βαγιάνος. Εκεί συμφιλιώνεται με την αρρώστια του και υπομένει όλα τα προβλήματα που του προκαλεί χωρίς γογγυσμό και με απόλυτη υποταγή στον πατέρα Άνθιμο, σε σημείο μάλιστα, που να λέγεται ότι δεν έπινε νερό χωρίς να πάρει την ευλογία του. Εκεί, δυο χρόνια μετά, παίρνει το μοναχικό σχήμα και ονομάζεται Νικηφόρος.

    Στον χώρο αυτόν περνάει το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής του και πλησιάζει ήδη τα 70 του χρόνια όταν ανακαλύπτεται το φάρμακο κατά της λέπρας και το λωβοκομείο της Χίου, όπως και η Σπιναλόγκα της Κρήτης, δεν έχουν λόγο να εξακολουθούν τη λειτουργία τους. Έτσι, το 1957-58 κλείνουν και όσοι λεπροί δεν θεραπεύονται μεταφέρονται στον Αντιλεπρικό Σταθμό της Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω Αττικής. Μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο όσιος Νικηφόρος. Η αρρώστια του έχει αχρηστέψει όλα τα μέλη και ον υπηρετεί ο πατήρ Ευμένιος Σαρηδάκης.

    Ο όσιος Νικηφόρος μένει στο ίδρυμα αυτό επί επτά χρόνια. Αν και σωματικά είναι αχρηστευμένος, η φήμη του ως ανθρώπου με παρρησία στον Θεό και η γλυκύτητα των λόγων του φέρνει κοντά του κάθε μέρα πλήθος κόσμου, ανθρώπους πονεμένους, για να παρηγορηθούν και να πάρουν την ευχή του.

    Ο όσιος Νικηφόρος πέρασε στην αγκαλιά του Θεού, που τόσο αγάπησε, το 1964. Το 2012 η εκκλησία μας τον κατέταξε μεταξύ των οσίων της και η μνήμη του γιορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου.

    Στο βιβλίο της Ζωής Κανάβα «ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ο λεπρός Ο ΚΛΕΙΔΟΥΧΟΣ» ο μικρότερος αναγνώστης μπορεί να διαβάσει μια εκτενή διηγηματική συναξαριακή βιογραφία του σύγχρονου αγίου. Το βιβλίο εικονογράφησε η κ. Αγγελική Δελεχά και κυκλοφορείς από τις εκδόσεις «Άθως- Εφηβικά».


    0 0

    20160103-2
    Πολλοί από τους ανθρώπους καταγίνονται σε διάφορες εφευρέσεις, τέχνες, επιστήμες και ανακαλύψεις. Δεν φρόντισαν όμως να εφεύρουν μέσα και μηχανές και μεθόδους με τις οποίες να μεταβαίνουν από τη γη στον ουρανό, από την πρόσκαιρη πατρίδα στην αιώνια.

    Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος


    0 0

    Ένα κατάστημα 350 τ.μ. στο κέντρο της πρωτεύουσας, λίγα μέτρα από την Μητρόπολη των Αθηνών, στην οδό Πανδρόσου στον αρ....

    0 0

    Tα αυτοάνοσα νοσήματα με επίκεντρο αυτά που έχουν δερματική έκφραση, όπως είναι και η ψωρίαση, επισήμως δεν θεραπεύεται ριζικά, όμως...

    0 0

    20160104-3

    Όποιος ομολογεί και εγκαταλείπει τις αμαρτίες του, θα βρει έλεος από τον Κύριο.

    Άγιος Ισαάκ ο Σύρος


    0 0

    του Γέροντος Ιωσήφ Α. Η γνώση δια της πίστεως. Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τότε που ακούσαμε «πλήθος στρατιάς ουρανίου»...

    0 0

    Εορτάζει στις 5 Ιανουαρίου εκάστου έτους. Συγκλητική λιπούσα δουλείαν βίου, Κλητοίς Θεού σύνεστι δούλοις εν πόλω. Βιογραφία Η Αγία Συγκλητική...

older | 1 | .... | 1447 | 1448 | (Page 1449) | 1450 | 1451 | .... | 1462 | newer