Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1450 | 1451 | (Page 1452) | 1453 | 1454 | .... | 1462 | newer

    0 0

    20160107-3
    Όταν μελετάς το Ευαγγέλιο, μη ζητάς απόλαυση, μη ζητάς έξαρση, μη ζητάς περίλαμπρες σκέψεις. Ζήτα να δεις την αλάθητη αγία Αλήθεια. Αγωνίσου να εκπληρώνεις τις εντολές του. Σαν βιβλίο της ζωής, μελέτα το με τη ζωή σου.

    Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ


    0 0

    Χρειάστηκε τρεις φορές να αλλάξει η χωροταξική επιλογή του, να επιστρατευτούν τρείς σπουδαίοι αρχιτέκτονες για την εκπόνηση των σχεδίων και να περάσει μακρό χρονικό διάστημα μέχρι την αποπεράτωσή του – ελλείψει οικονομικών πόρων – για να ολοκληρωθεί τελικά ο μεγαλοπρεπής και απαράμιλλου αισθητικού κάλλους μητροπολιτικός ναός των Αθηνών.

    Η Μητρόπολη βρίσκεται στην ομώνυμη Πλατεία Μητροπόλεως στην καρδιά στην κυριολεξία της Αθήνας, στην οποία είναι τοποθετημένος και ο ανδριάντας του αρχιεπισκόπου και πρωθυπουργού της Ελλάδος Δαμασκηνού. Ο καθεδρικός ναός της Αθήνας θεμελιώθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1842 και είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Πάραυτα ελλείψει χρημάτων θα ολοκληρωθεί 16 χρόνια αργότερα το 1858 και τούτο χάρις στην γενναία χορηγία της εθνικά ευεργέτιδος, οικογένειας Σίνα, της δωρεάς του Δήμου Αθηναίων, αλλά και εσόδων που άντλησε η εκκλησία, από την πώληση εκκλησιαστικής περιουσίας. Τα εγκαίνια του ναού έλαβαν χώρα, στις 21 Μαΐου του 1862 από τον Μητροπολίτη Αθηνών Μισαήλ Αποστολίδη. Σημειώνοντας και την ζωτική συμβολή στο κόστος ανέγερσης και του βασιλέως Όθωνος.

    Σε πρώτη φάση είχε αποφασιστεί ο ναός να οικοδομηθεί ως ναός του Σωτήρος, στην συμμετρική Πλατεία Ομονοίας, που τότε ελέγετο Πλατεία Όθωνος. Ωστόσο εξετιμήθη ως υπέρογκο το κόστος κατασκευής του ναού και άλλαξε η επιλογή του χώρου. Σε δεύτερη φάση αποφασίστηκε ο ναός να χτιστεί στην οδό Πανεπιστημίου και σε σχέδια που θα εκπονούσε ο περίφημος Αρχιτέκτονας Χρίστιαν Χάνσεν. Τελικά απερρίφθη και η σκέψη για την οδό Πανεπιστημίου και επελέγη ο σημερινός χώρος της Μητροπόλεως, όπου και ανηγέρθη ο ναός. Όμως περιπετειώδης υπήρξε και η επιλογή του αρχιτέκτονα που θα εκπονούσε την μελέτη, καθώς επίσης και η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του ναού.

    Ο Δανός Χάνσεν που εκπόνησε τα πρώτα σχέδια, είχε υιοθετήσει στην φυσιογνωμία γοτθικά, αναγεννησιακά και ρωμανικά στοιχεία. Ωστόσο κατόπιν επελέγη ο αρχιτέκτονας Δημήτριος Ζέζος, ο οποίος διαφοροποίησε ριζοτομικά την φυσιογνωμία του ναού. Διατήρησε μόνο το πρόπυλο από τα αρχικά σχέδια του Χάνσεν και κινήθηκε στην μελέτη ενός ελληνοβυζαντινού ναού, που πάραυτα δεν ευτύχησε να τον δεί αποπερατωμένο, διότι μοίρα τραγική απεβίωσε το 1857. Τελικά τον ναό εκλήθησαν να αποπερατώσουν οι αρχιτέκτονες Παναγιώτης Κάλκος και Φρανσουά Μπουλανζέ. Η τελική σημερινή αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του ναού, συναιρεί διάφορες αρχιτεκτονικές τάσεις, ενώ ο ναός έχει και δυο επιβλητικά τετράγωνα καμπαναριά. Παρουσιάζει δε και την εξής αισθητική ιδιοτυπία ! Καθώς τον κοιτάζει ο επισκέπτης δεσπόζει ο οκταγωνικός τρούλος, ωστόσο στο εσωτερικό του ναού, ο επισκέπτης διαπιστώνει πώς είναι αρχιτεκτονικά τρίκλιτη βασιλική. Εσωτερικά είναι επενδυμένος από τις επιβλητικές νωπογραφίες του Βαυαρού Αλέξανδρου Μαξιμιλιανού Ζέιτς, οι οποίες εκτελέστηκαν σε σχέδια του Κερκυραίου ζωγράφου Σπυρίδωνα Γιαλλινά. Παράλληλα ο Γιαλλινάς φιλοτέχνησε το 1859 και τις εικόνες του τέμπλου. Σημαντικό ακόμα κομμάτι της εσωτερικής επένδυσης του ναού, επιμελήθηκε ο Σμυρνιώτης Κωνσταντίνος Φανέλλης. Ενώ ζωτική συμβολή στην εσωτερική διακόσμηση του, είχε και ο Γεώργιος Φυτάλης, που φιλοτέχνησε τον Άμβωνα, τα κιονόκρανα, αλλά και τα γλυπτά διακοσμητικά.

    Διαθέτοντας ένα αξεπέραστης αισθητικής μαρμάρινο τέμπλο, μοναδικό γλυπτό διάκοσμο, αλλά και μια επιβλητική μαρμάρινη είσοδο, η Μητρόπολη των Αθηνών, αποτελεί το κεντρικό σημείο αναφοράς της ορθόδοξης πολιτισμικής ταυτότητας των Αθηνών. Δικαίως δε φέρει τον περίσεπτο τίτλο, του καθεδρικού ναού της πόλης.


    0 0

    Το πρόβλημα της ασθένειας και του πόνου διαχρονικά, είναι παράγοντες υψηλού κινδύνου για την παγίδευση ανίσχυρων πνευματικά ανθρώπων και ακατήχητων χριστιανών για να παγιδευθούν στις διάφορες «προσφορές» αντιμετώπισης της ασθένειας, που προέρχονται από αιρετικές και αποκρυφιστικές ομάδες.

    Μια τέτοια σύγχρονη νεοεποχίτικη και αποκρυφιστική προσέγγιση στο πρόβλημα της ασθένειας είναι και η λεγόμενη «Αγγελοθεραπεία». Μια τάση που πρωτοεμφανίστηκε σε νεοεποχίτικες κινήσεις των ΗΠΑ, είναι υπαρκτή διεθνώς και τα τελευταία χρόνια είναι παρούσα, δυστυχώς ακόμα και στην Ελλάδα.

    Εξ αρχής πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο όρος «άγγελος» στα πλαίσια της λεγόμενης «αγγελοθεραπείας» ως νεοεποχίτικης και αποκρυφιστικής πρακτικής δεν έχει καμία σχέση με τη θεώρηση και τη νοηματοδότηση του όρου, όπως αυτός γίνεται αποδεκτός από την Ορθόδοξη χριστιανική μας πίστη.

    Η νοηματοδότηση του όρου «άγγελος» είναι άκρως αντιχριστιανική. Στα ίδια πλαίσια, σε διάφορα έντυπα, βιβλία, άρθρα και ιστοσελίδες του χώρου θα συναντήσουμε ονόματα «αγγέλων» που έχουν σαφώς αποκρυφιστική προέλευση και προέρχονται, συνήθως, από την αποκρυφιστική παράδοση του Ιουδαισμού Καμπαλά (Κabbalah).

    Τέτοια ονόματα υποτιθέμενων «αγγέλων», που συναντάμε σ᾽ αυτούς τους χώρους είναι: «Αζαριήλ, Αραλίμ, Αριήλ. Ζαριήλ, Κασμαράν, Μελεχίμ, Ρουχιήλ, Κασιήλ, Ταλιαχάλ κ.α. ». Στον ίδιο χώρο συναντάμε την παράδοξη θέση ότι κάθε δημιούργημα πάνω στη γη π.χ. λουλούδια, δέντρα, πουλιά, ζώα έχουν ένα φύλακα άγγελο.

    Οι υποτιθέμενοι «άγγελοι» στα πλαίσια της «αγγελοθεραπείας», παρουσιάζονται ως αυθύπαρκτες οντότητες, που έχουν «θεραπευτική» δύναμη, που τη διοχετεύουν άλλοτε μέσω μεσαζόντων – καναλιών και άλλοτε απευθείας μέσω της προσευχής σ᾽ αυτούς και της επίκλησης της βοήθειάς τους.

    Ο χώρος κάνει λόγο επίσης ότι κάποιοι απ᾽ αυτούς τους «αγγέλους» είναι επανενσαρκωμένες οντότητες από πνευματικά βασίλεια που μπορεί να έχουν ζήσει περισσότερες από μια φορές ως άνθρωποι.

    Στα πλαίσια της «αγγελοθεραπείας» δεν απουσιάζουν όροι νεοεποχίτικης νοηματοδότησης και πρακτικής, όπως: « καρμική επίδραση, διαλογική επικοινωνία, μυήσεις, συχνότητες, δονήσεις κ.α ».

    Η «αγγελοθεραπεία» προϋποθέτει ότι ο «άγγελος» θεραπευτής ακτινοβολεί θεραπευτική ενέργεια, η οποία κατά περίπτωση έχει και συγκεκριμένο χρώμα. Ο ασθενής δεν έχει μόνο παρά να εμπιστευθεί και να απευθυνθεί για να ζητήσει τη βοήθεια κάποιου «αγγέλου».

    Η λεγόμενη « αγγελοθεραπεία » δεν αποτελεί τίποτε άλλο, παρά μια ακόμη μεθόδευση του όφεως. Ενώπιον του πλήθους των προσφορών της «υπεραγοράς» που λέγεται Νέα Εποχή, ο Ορθόδοξος χριστιανός έχει πάντα υπ᾽ όψη του μόνο το «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».


    0 0


    0 0

    Όπως ο ήλιος μεταδίδει αμείωτα το φώς και τη ζέστη σε όσους εκτίθενται στις ακτίνες του, έτσι και οι ενέργειες του Θεού μεταδίδονται στον άνθρωπο που επιθυμεί να κοινωνήσει μαζί του. Μόνο εκείνει που άγγιξαν αυτό το θείο φώς μπορούν να μετέχουν της χάριτος η οποία θεοποιεί τον άνθρωπο και με αυτή να ενωθούν με τον θεό. Οι πατέρες διδάσκουν ότι όλες οι ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες. Το όνομα Θεός είναι όνομα ενεργείας, από το ρήμα ¨θέειν¨ (τρέχειν) και διακυβερνά τα πάντα ή αίθει, δηλαδή καίει.

    Από όλες αυτές τις ενέργειες, ο Θεός είναι πιό ψηλά κατά την ουσία Του και είναι αμέθεκτος. Κατά τις ενέργειες όμως είναι μεθεκτός. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει, πως εμείς γνωρίζομε τον Θεό από τις ενέργειες Του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πλησιάζουμε την ουσία του, η οποία είναι αιτία αυτών των ενεργειών. Η πνευματική δωρεά η οποία ενοικεί στους αγίους είναι χάρις θεοποιός και άκτιστη. Η εμπειρία αυτή των αγίων φανερώνει την ύπαρξη του Θεού. Οι άνθρωποι του θεού υψώνοντας την ψυχή τους πρός τις θείες και αθάνατες ακτίνες των ενεργειών του Θεού, ομοιώνονται με τον Θεό.

    Προκειμένου να μελετηθεί η έννοια των θείων νεργειών στις τριάδες υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, κρίθηκε απαραίτητο αρχικά να παρουσιαστεί ο βίος του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και η διδασκαλία του, και έπειτα να διεισδύσουμε στις τριάδες και στο περιεχόμενό τους.

    Στην ταραχώδη λόγου περίοδο των μέσων του 14ου αιώνα ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας από την ησυχία και έχοντας αυτήν ως μόνιμη κατάσταση στην καρδιά του επιδίωξε να παραμείνει σταθερός στην πίστη και να διατυπώσει τις θέσεις περί της έννοιας των θείων ενεργειών του Θεό της ορθόδοξης Εκκλησίας. Το ησυχαστικό κίνημα που αναπτύχθηκε από τον Άγιο Γρηγόριο διαδόθηκε σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Με την διδασκαλία του περί ησυχασμού συνόψισε όλη την προγενέστερη Πατερική παράδοση σε συσχετισμό με τον έντονο φιλοσοφικό και κοινωνικό προβληματισμό της εποχής του. Τόνισε την υπερβατικότητα του Θεού και ταυτόχρονα την άμεση παρουσία Του μέσα στον κόσμο, τον οποίο αναπλάθει με την άκτιστη ζωοποιό χάρη και ενέργεια Του.

    Η αντιπαλότητα που είχε ανακύψει μεταξύ της ζωντανής θεολογίας με την στοχαστική θεολογία κορυφώθηκε με την σύγκρουση της αποδεικτικής μεθόδου του Γρηγορίου Παλαμά και της διαλεκτικής του Βαρλαάμ. Ως απάντηση του Παλαμά σε αυτό το ρεύμα ήταν κατα΄αρχάς η διάκριση της φιλοσοφίας από τη θεολογία, γιατί «διττόν το της σοφίας είδος» και δεύτερον η σαφές διάκριση ουσίας και ενέργειας του Θεού. Το σπουδαιότερο στοιχείο της θεολογίας είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος.

    Κύριος στόχος της εργασίας ήταν να αναλυθεί η έννοια των θείων ενεργειών από το έργο του Γρηγορίου Παλαμά Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, προκειμένου να καταλάβει ο πιστός την ησυχαστική μέθοδο της προσευχής και τη μεταμόρφωση του σώματος κατά τη διάρκειά της, τη θέωση κατά Χριστόν, τη θεία ουσία και ενέργεια, ώστε να γίνει πιο ουσιαστικός στην εμπειρική του σχέση με το Θεό.

    Ευελπιστούμε η εργασία αυτή να αποτελέσει τη βάση της βαθύτερης κατανόησης του Θεού μέσω των ενεργειών του και της ουσιαστικότερης επικοινωνίας μαζί Του.

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ


    0 0

    Ο Καθηγητής Σωτήριος Δεσπότης, Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, στο πέμπτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξής του στην Πεμπτουσία αναφέρεται στην αναζήτηση του Μεσσία μέσα από το ταξίδι των μάγων σήμερα.


    0 0

    Ο Πολυχρόνης Βούλτσος, Επίκουρος Καθηγητής Ιατρικής Νομολογίας και Δεοντολογίας ΑΠΘ μιλάει στην Ημερίδα: «Παρένθετη μητρότητα: ο ηθικός προβληματισμός για τη μητέρα, το παιδί και την οικογένεια», αναπτύσσοντας το θέμα: «Η γυναίκα μπροστά στο δίλημμα: Παρένθετη μήτρα ή μεταμόσχευση μήτρας;». Την Ημερίδα διοργάνωσε το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας και το Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, έλαβε χώρα στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του καθηγητή Χρήστου Βάντσου, καθώς συμπληρώνεται ένα έτος από το θάνατό του.


    0 0

    20160108-1
    Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δούμε την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινοφροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.
    Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ


    0 0

    Με αφορμή το ζήτημα της Εκκλησιαστικής Περιουσίας θα ήταν πρέπον να ενημερώνονταιοι πολίτες αυτής της χώρας, για ορισμένα ζητήματα τα οποία αποκρύπτονται πολλές φορές σκοπίμως. Η Εκκλησιαστική Περιουσία που γνωρίζουμε σήμερα δεν είναι παρά μόνο τα απομεινάρια του 3%-5% από την αρχική της περιουσία. Προς γνώσιν όσων ενημερώνονται από τα ΜΜΕ, κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων από την απελευθέρωση και μετά, αυτή η περιουσία έχει υποστεί αρκετές απαλλοτριώσεις:

    1. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, ο αντιβασιλέας Μάουερ με βασιλικά διατάγματα 1833, 1834, προέβη στη διάλυση 416 μοναστηριών και τη διάθεση της περιουσίας στο κράτος με πρόσχημα να σχηματιστεί Εκκλησιαστικό Ταμείο. Αξίζει να σημειωθεί πως οι Βαυαροί αγνοούσαν πλήρων τη συνεισφορά του κλήρου ιδίως των μοναχών στον Αγώνα, όπως επίσης, και την στενή σχέση της Εκκλησίας με το Λάο τα χρόνια της σκλαβιάς. Η αρπαγή συνεχίστηκε και το 1836 με την κατάσχεση κι άλλων περιουσιακών στοιχείων και βαρύτατους φόρους. Εξαιτίας, της κάκιστης πολιτικής διαχείρισης οι σχέσεις της Ελλαδικής Εκκλησίας με το Πατριαρχείο ήταν κλονισμένες μέχρι και τις 29 Ιουνίου 1850, όπου και ανυψώθηκε σε αρχιεπισκοπή.

    2. Η δεύτερη φάση την περίοδο 1914-1930. Εξαιτίας, (Βαλκανικοί, Α’ ΠΠ, Μικρασιατική καταστροφή, κραχ 1929), της προσφυγιάς των Ελλήνων 1.500.000, τερμάτισαν τη μακραίωνη παρουσία του ελληνικού στοιχείου στη Μικρασία. Σε συνδυασμό του πληθωρισμού της χώρας, η πολιτεία προέβη σε αναγκαστικό γεωργικό νόμο. Χαρακτηριστικό είναι πως οι πλείστες περιοχές της Αττικής με το όνομα Νέο (Ν. Ιωνία, Ν. Σμύρνη κτλ) αλλά και άλλα ονόματα όπως και στη υπόλοιπη Ελλάδα, ήταν μοναστηριακές καλλιεργήσιμες εκτάσεις όπου απαλλοτριώθηκαν (Ν.1072/1917 και 2050/2020) οι οποίες δόθηκαν στους πρόσφυγες. Απαλλοτριώθηκαν εκτάσεις αξίας ενός δις προπολεμικών δραχμών, ενώ το κράτος κατέβαλε σε αυτήν, το 4% από το σύνολο της πραγματικής της αξίας. Τα υπόλοιπα οφείλονται ακόμα.

    3. Με το νόμο 4684/1931 αποφασίσθηκε η ρευστοποίηση της περιουσίας των Μονών την περίοδο 1940-1944, η οποία και αρπάχθηκε βιαίως εξαιτίας της Κατοχής.

    4. Το 1952, υπήρξε μια Σύμβαση μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας όπου προέβλεπε μια τελευταία απαλλοτρίωση, με σκοπό την ενίσχυση των αγροτών. Στη σύμβαση αυτή η εκκλησία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει το 80% της καλλιεργήσιμης γης και να λάβει το ποσό των 45.000.000 δρχ, όπως επίσης την μισθοδοσία του κλήρου και την παραχώρηση κάποιων ακινήτων.

    5. Με το νόμο του Τρίτση, το 1987, η εκκλησιαστική περιουσία διχοτομήθηκε για ακόμη μια φορά.

    Μετά τις πολλαπλές απαλλοτριώσεις αποδείχθηκε πως η εναπομείνασα περιουσία είναι 1.232.300 στρέμματα. Από αυτά 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και 169.900 καλλιεργήσιμη γη. Από αυτή την περιουσία το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει σε 10.000 νομικά πρόσωπα (μονές μοναστήρια, ιδρύματα κ.α.) κι όχι στην Κεντρική Διοίκηση. Τα αμύθητα πλούτη που δήθεν ισχυρίζονται κάποιοι συσκοτίζουν την αλήθεια και οδηγούν πολλές φορές σε σκανδαλισμό και παραπλάνηση.Επιπλέον, η Εκκλησία έχει συνεισφέρει τόσο πνευματικά όσο και υλικά.

    Θα ήταν ίσως χρήσιμες οι παρακάτω επισημάνσεις:

    1. Στο ερώτημα πώς αποκτήθηκε η περιουσία της εκκλησίας η απάντηση είναι η εξής: Ένας οργανισμός ή φορέας 2000 ετών ιστορίας επόμενο είναι να έχει περιουσιακά στοιχεία είτε από δωρεές είτε από προσφορές. Επιπλέον ο λαός εμπιστεύεται περισσότερο την Εκκλησία στη διαχείριση του πλούτου του από οποιονδήποτε άλλο φορέα. Πχ θα προτιμούσε ένας μέσος πολίτης που δεν έχει κληρονόμους να δωρίσει την κληρονομιά του στην Εκκλησία παρά στο Κράτος. Επιπλέον, η συνεισφορά της Εκκλησίας μέσα στην κοινωνία είναι συνυφασμένη και αρκούντος αναγνωρισμένη από την πλειοψηφία στη συνείδηση του λαού. Η Εκκλησία, μπορεί να σταθεί εις οποιονδήποτε έχει ανάγκη. Οπότε η διαχείριση από αυτή είναι βεβαία. Ποιος άραγε από τους υπόλοιπους θεσμούς περιβάλλεται με τόση εμπιστοσύνη; Αν κατασχεθεί με ποιον τρόπο αυτοί θα βοηθούνται από ένα ανύπαρκτο κατά κοινή ομολογία κράτος;

    2. Στο ερώτημα γιατί να πληρώνονται οι Μουφτήδες και οι λοιποί θρησκευτικοί λειτουργοί των άλλων δογμάτων και θρησκειών: Οι Μουφτήδες και οι λοιποί θρησκευτικοί ηγέτες θεωρούνται δημόσιοι υπάλληλοι. Αν δεν χρηματοδοτούνται από το ελληνικό κράτος ίσως αυτοί (οι Μουφτήδες) να στραφούν προς τα ομόθρησκα κράτη. Αυτή τη στιγμή χάριν των λεονταρισμών της Τουρκίας δείχνει να είναι αυτή που μπορεί να προωθήσει και να υπερασπιστεί να δικαιώματα των μουσουλμάνων. Αφήνοντας, λοιπόν, εκτεθειμένους τους Πομάκους σε συνδυασμό με τους μη Έλληνες μουσουλμάνους δημιουργούνται αποσχιστικοί κίνδυνοι ιδίως στη Θράκη.

    3. Στο ερώτημα ποιοι θα ωφεληθούν από την καταπάτηση; Η απάντηση είναι σίγουρα όχι οι Έλληνες πολίτες, αλλά και κανείς από όσους σε περιόδους ανάγκης προσφεύγουν για βοήθεια στην Εκκλησία.

    4. Γιατί τόση πολεμική εναντίον της Ορθοδοξίας; Απλούστατα γιατί για ορισμένους η Ορθοδοξία τους έχει καθίσει στο λαιμό σαν το ψαροκόκαλο. Δεν μπορούν να ανεχθούν πως έχει επιβιώσει και έχει βγει ακόμα ποιο δυνατή μέσα από την Τουρκοκρατία αλλά και τους διωγμούς κατά την περίοδο των απολυταρχικών δικτατοριών του προλεταριάτου. Μπορεί η Εκκλησία να μην ασκεί πολιτική, ωστόσο διαμορφώνει συνειδήσεις και προσανατολίζει τους ανθρώπους στην εν Χριστώ ελευθερία. Ο εν Χριστώ ελεύθερος άνθρωπος δεν μετατρέπεται σε άβουλο όργανο ανομολόγητων πνευματικών συμφερόντων.

    5. Γιατί να πληρώνονται οι κληρικοί; με ποιον τρόπο περιμένει κάνεις να βιοποριστούν; Αν οι κληρικοί πάψουν να πληρώνονται από το κράτος θα δημιουργηθούν πολλά ζητήματα. Ένα από αυτά θα είναι η σίτιση τους, η οποία δεν θα είναι αρκετή για το βιοπορισμό της οικογενείας τους. Ποίος θα ήθελε κληρικούς ρακένδυτους, που πιθανόν και να ζητιανεύουν; Αν υπάρξει αυτό το ζητούμενο τότε ο λαός θα πάψει να έχει τον ίδιο σεβασμό στους Πατέρες μας. Ίσως και να είναι μια αιτία απομάκρυνσης μερικών πιστών καθώς θα επιδράσει αρνητικά στη ψυχοσύνθεσή τους. Θα ήταν ωραία η εικόνα ενός ρακένδυτου κληρικού στα μάτια ενός λαϊκού;

    6. Αν ο ρόλος της Εκκλησίας είναι η πνευματική καθοδήγηση του λαού, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πχ πως και το έργο των δασκάλων είναι η πνευματική καθοδήγηση των παιδιών. Άρα δε θα πληρώνονται από το κράτος αλλά θα είναι ζητιάνοι.

    7. Στα μουσουλμάνα κράτη γιατί δεν χορηγούνται ίσα δικαιώματα στους ορθόδοξους κληρικούς και λαϊκούς εν συγκρίσει με αυτά των μουσουλμάνων πάρα μόνο τα βασικά, ενώ στην Ελλάδα περιβάλλονται με πλείστα όσα προνόμια;

    8. Η Ρωσία, αλλά και άλλα κράτη του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, εξετάζουν το ζήτημα της επιστροφής της εκκλησιαστικής περιουσίας. Εδώ γιατί γίνεται το αντίθετο;

    9. Σοι προσλήψεις 10.000 Δημόσιων Υπαλλήλων από τις κενές θέσεις των κληρικών είναι ένα ψευδοδίλημμα το οποίο δεν μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτό από κανέναν.

    Ολίγες σκέψεις από την ακριτική Κάλυμνο, πολύπαθη και δοκιμασμένη… Με την ευχή ο Θεός να μην εγκαταλείψει το Έθνος μας!


    0 0
  • 01/08/19--02:00: Κεμπάπ
  • Συστατικά 250 γρ. κιμάς μοσχαρίσιος 250 γρ. κιμάς αρνίσιος 1 μέτριο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο 2 σκ. σκόρδο, ψιλοκομμένο 1 κ.σ. πάστα...

    0 0

    When you can’t sleep and various thoughts keep bothering you, say the prayer ‘Rejoice, Virgin Mother of God…’ continuously. Sleep will come and Our Lady will give you great joy.


    0 0
  • 01/08/19--02:51: Our Feasts (Fotis Kondoglou)
  • For many people, Christmas, New Year, Epiphany and other feasts aren’t feasts at all, nor days full of joy, but times that bring sorrow and hardship. Hard times for the souls of those who aren’t in a position to celebrate in the way that others are. Apart from those who are embittered by life’s ills, the bereaved and the sick, most of these people have been forced by necessity into becoming beggars and needy. Many of them perhaps don’t care much about their own happiness, but have become beggars through wanting to bring joy to their children or others dependent upon them. Such people weep in secret over their woes and they’re the greatest martyrs, swallowing their chagrin day and night as if it were a bitter potion.

    And then there’s the fact that, on these holy days, when we should be clasping each other ever closer, we’re in fact becoming more estranged from each other, divided into two camps totally foreign to each other and almost hostile. On the one hand you’ve got those who are happy, well-off and lucky, while, on the other, there are the unhappy and the discarded. Between them, at feasts, ‘a great chasm has been set in place’. There’s no bridge to unite the two sides of this river, even though on other days they come into closer contact. The rich and those who are able to do so, do everything to show off their wealth and their worldly goods in the face of the famished. And all this in the name of Christ, Who was born in utter poverty, in the frost! The birth of Christ isn’t celebrated by people who are as poor as He was, but by the rich, who use His poverty as a way to display their wealth.

    But can you really feel happy in the midst of the unfortunate?

    Only if you’re heartless. Those who wish to make a display of their wretched ‘happiness’ to the starving and the deprived, are truly monsters. And yet, there are many such people among us these days, though they weren’t so numerous in years gone by. This is another boon brought to us by our great civilization from its great centres.

    Our feasts were always religious and this is why they had a somewhat different character… They were modest and spiritual and didn’t scandalize the poor, insofar as this is possible for us, sinful people that we are. The rich and those who were comfortably off avoided wounding the poor and felt the need to warm their hearts by secretly sending gifts to their homes, tactfully, so as not to humiliate them. And so the difference was made to seem as small as possible.

    This is how our wonderful and unaffected customs came about, with carols that children still sing in the streets and at houses, with bells, with beautiful sentiments, fitting practices and pleasant company which bonded people together rather than setting them apart. But materialism and the beast that is callousness have gradually tainted these good feasts of ours, which our forebears compared most aptly to staging-posts on the monotonous path of life: ‘Life without feasts is a long road without inns’.

    Some modernizers pretend to be characters of weight and positivity, personages who aren’t moved by emotions and who will tell you that all this is anachronistic and of no import. For me, these people are spiritually shrivelled, they’re frozen wastes, lacking love, lacking joy and also lacking pain. Because joy and pain are linked. People like that are always like the dead mountains on the moon. And yet some of these ‘rationalists’ and ‘positivists’ go crazy over foreign fiestas and modern celebrations which reduce people to a mockery. Just so long as there’s some cosmopolitan model to be found in the ‘great centres abroad’.

     

    Kontoglou was a person of many talents: painter, iconographer and man of letters. He was also a devout Orthodox Christian and a critic of ecumenism. He died in 1965, which makes this a particularly prescient article. Since then, we’ve seen concerted efforts aimed precisely at the globalism, multiculturalism, syncretism and ecumenism which he identifies in this article as being foreign to Orthodoxy. That being said, of course, the absence of love and concern for our fellow human beings is exclusively our own fault. [WJL].


    0 0

    Δεν βούτηξε κανείς για τον Σταυρό στο Καλό Νερό… Και στην Παραλία του Καλού Νερού στην Τριφυλία γιορτάστηκαν σήμερα τα...

    0 0

    Οι άνθρωποι που τρώνε τουλάχιστον μια χούφτα ξηρών καρπών κάθε μέρα (γύρω στα 20 γραμμάρια), έχουν μικρότερο κίνδυνο για καρδιοπάθεια,...

    0 0

    Στις κορυφαίες στιγμές του Έθνους, οι άνθρωποι της διανόησης και του πνεύματος ήταν αυτοί που μπορούσαν να δουν την άλλη...

    0 0

    Με μήνυμα στο κινητό τηλέφωνο θα ενημερώνουν τα δικαστήρια στη Σαουδική Αραβία τις γυναίκες, των οποίων η οικογενειακή κατάσταση άλλαξε,...

    0 0

    CANADIAN HELLENIC CONGRESS ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ CONGRÈS HELLÉNIQUE CANADIEN1220, rue de Beauharnois, Suite 109, Montréal (QC) H4N 1J5chcsecret@gmail.com – www.chcongress.ca  ...

    0 0

    Ήταν από την Εύβοια. Ήλθε στο Άγιον Όρος να μονάσει περί το 1880. Ό Γέροντας Ανδρέας (+ 2004) γράφει περί αυτού: «Ήταν ευλαβής, σοβαρός, νηφάλιος, λιγόλογος, με το κομβοσχοίνι στο χέρι και την προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με» στην καρδιά και στα χείλη. Ο λόγος του πολύ μετρημένος κι όλο πνευματική συμβουλή και προτροπή, για το καλό και την αρετή. Ήμουν μικρό παιδί, δόκιμος μοναχός· μόλις είχα βάλει τα ράσα κι όταν τον πρωτοείδα, μου προκάλεσε το δέος. Η όψι του ήταν σκαιά και απότομη και παρ’ όλο που ήταν αγαθός και όλο καλωσύνη, νόμιζες ότι αντιμετώπιζες ένα τραχύ και σκληρό άνδρα, αλλά όταν μιλούσε, ήταν γλυκύς και μειλίχιος και γινόταν αμέσως αγαπητός. Δεν θύμωνε εύκολα, αλλά με το μαλακό και με χαμόγελο στα χείλη, μπορούσε να σε πιάσει στα σιδερένια χέρια του και να σε λιώσει. Γι’ αυτό σ΄ όλη την περιοχή εκείνη οι ερημίτες τον εύλαβούντο, τον αγαπούσαν και τον φοβόντουσαν, γιατί στον λόγο του δεν δεχόταν αντίρρησι».

    Ο Γέροντας Γαβριήλ είχε υποτακτικό τον ευλαβέστατο, ενάρετο και ασκητικό ιερομόναχο Βαρλαάμ τον Πνευματικό. Ζούσαν αγαπημένα στο Κελλί των Αγίων Βαρλαάμ και Ιωάσαφ επί πενήντα χρόνια και πλέον. Ο παπα-Βαρλαάμ λειτουργούσε σχεδόν καθημερινά, μνημονεύοντας πολλά ονόματα. Ήταν γνωστοί σε όλο το Άγιον Όρος για την αρετή τους και τα εργόχειρα τους. Έφτιαχναν κόσκινα, φανάρια και φανούς. Γι’ αυτό τον Γέροντα Γαβριήλ τον έλεγαν Κοσκινά. Στον παπα-Βαρλαάμ εισήλθε έντονος λογισμός να πάει προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα. Ο Γέροντας του τον απέτρεπε λέγοντας: «Ιεροσόλυμα κι Άγιοι Τόποι, για σένα και για μένα, είναι η εκκλησία μας με το ιερό της, και η Αγία Τράπεζα είναι ο Πανάγιος Τάφος. Τί θέλεις εσύ τώρα γέρος άνθρωπος 75 χρόνων να πας να ταλαιπωρηθείς, εφ’ όσον για σένα και για μένα, που είμαι 80 χρόνων, το Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος, είναι ο τόπος της προσευχής και περισυλλογής μας, και αφού μέχρι τώρα δεν βγήκες καμιά φορά στον κόσμο, τι θέλεις να πας τώρα στα γεράματα;» Στην επιμονή του ο Γέροντας του έδωσε ευλογία να πάει, αλλά επιστρέφοντας και εως την κοίμηση του … κάτι που είδε έκει τον πείραζε στην προσευχή του και τον ενοχλούσε, παρότι το εξομολογήθηκε.

    Πήγες – Βιβλιογραφία
    Ανδρέου Αγιορείτου μοναχού, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 192-198.

     

    Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμ. Α΄ 1901-1955, εκδ. Μυγδονία, Άγιον Ορος 2011.

     

     


    0 0

    Αγαπητοί μου Αναγνώστες, με τη χάρη Του Θεού, συναντιόμαστε ξανά, στις αρχές ενός νέου έτους, λίγα εικοσιτετράωρα όπου έφυγε ένα προηγούμενο. Έχουμε βρεθεί και στο παρελθόν σε τέτοιο σημείο και έχουμε μιλήσει και αναφέρει σκέψεις και προτάσεις, για μια καλύτερη χρονιά σε όλους τους τομείς. Στο πρώτο άρθρο μας, για τη νέα χρόνια του 2019 μετά Χριστό (ή καλύτερα για εμάς με Χριστό), θα αναφερθούμε σε αυτό που αναφέρει και ο τίτλος μας. Σίγουρα στο να ανταλλάσουμε ευχές με όλους, είναι μια ωραία και ευγενική συνήθεια που αρέσει σε όλους μας, αλλά όταν αρκεστούμε μόνο σε αυτό, μετατρέπεται μακροπρόθεσμα σε μια τουλάχιστον να το πούμε παθογένεια που δυστυχώς είναι διαχρονική και καθολική και κυρίως επειδή δεν ενοχλεί είναι δυσδιάκριτη! Αν καθίσουμε και αναλύσουμε το πόσες ευχές είπαμε ή λάβαμε προφορικά, γραπτά, εικονικά (μέσα από το διαδίκτυο ή τα κινητά μας) θα διαπιστώσουμε ότι από ευχές χορτάσαμε, από έργα όμως πάσχουμε και πεινάμε.

    Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή : Αν ανατρέξουμε σε ένα οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό, θα διαπιστώσουμε ότι ευχή κυρίως σημαίνει : α) την προφορική έκφραση της επιθυμίας και της ελπίδας για κάτι που θέλουμε να συμβεί στο μέλλον, β) η ευλογία (πχ των γονιών: έχε την ευχή μου) γ) τυπική έκφραση που λέγεται ή γράφεται σε γιορτές ή πριν από ένα σημαντικό γεγονός και δ) παράκληση- δέηση που διαβάζεται από έναν ιερέα. Σε αυτές τις σημασίες και έννοιες της ευχής, διαπιστώνουμε δύο κατευθύνσεις : Στο πρώτο και στο τρίτο, να έχει να κάνει από εμάς με κατεύθυνση τους άλλους, ενώ το δεύτερο και το τέταρτο, από τους άλλους με κατεύθυνση προς εμάς. Η διαφορά του δευτέρου βέβαια είναι ανθρωποκεντρική, ενώ της τετάρτης κατηγορίας είναι θεοκεντρική.
    Αυτά τα τονίζουμε και υπογραμμίζουμε ιδιαίτερα, για να μη νομίζει κανείς ότι η Εκκλησία απλά εύχεται και προσεύχεται, χωρίς να κάνει κάτι άλλο, ίσα-ίσα που η ποιμαντική της (το πολυποίκιλο έργο που παράγει προς τον πάσχοντα άνθρωπο) γίνεται πάντα, με την έλκυση της Θείας Χάρις, από τα μυστήρια και τις Ακολουθίες της Εκκλησίας. Ο Χριστός μας το τονίζει έντονα αυτό : ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. (Ιω. 15,5). Μας είναι άλλωστε γνωστή και η άλλη φράση : από Θεού άρξασθαι ! Από εκεί ξεκινούμε λοιπόν και στη συνέχεια προχωράμε και καλλιεργούμε και ανθρωπίνως.

    Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν, ότι ευχόμαστε κάτι. Το πρόβλημα είναι να μη μένουμε μόνο εκεί. Σε ότι εξαρτάται από εμάς, αξίζει να κάνουμε αυτό που έλεγαν και οι Αρχαίοι πρόγονοι : «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Αναλυτικότερα αξίζει να γνωρίζουμε ότι στους μύθους του Αισώπου αναφέρεται ότι η φράση ειπώθηκε από κάποιο ναυαγό (πλούσιο Αθηναίο), ο οποίος, αντί να επιχειρήσει να κολυμπήσει για να σωθεί, έκανε παρακλήσεις στη θεά Αθηνά να τον γλιτώσει χωρίς αυτός να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να σωθεί. Πολλές φορές στη ζωή μας, είμαστε και εμείς σαν αυτό το ναυαγό. Έχουμε τα μικρά ή μεγάλα που μας αντιστοιχούν και έχουμε ευθύνη να πράξουμε, αλλά μας αρέσει να στρουθοκαμηλίζουμε ή να έχουμε απαιτήσεις να κάνουν οι άλλοι αυτά που μας αντιστοιχούν και μάλιστα αρκετοί προφάσεις ευσεβείας, τα αποδίδουν και στο Θεό.

    Αλήθεια δεν είναι αντιφατικό να ευχόμαστε να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη, αλλά να επιτρέπουμε με την ψήφο μας ή την σιωπή μας, στα γεωπολιτικά συμφέροντα των κρατών, να επικρατεί και να βασιλεύει ο νόμος του ισχυρού εις βάρος των αδυνάτων; Πως εγώ στη κοινωνία που ζω καταπιέζω υφισταμένους μου ή άλλους συνάδελφούς μου; Δεν είναι αντιφατικό να εύχομαι να επικρατήσει υγεία, την ίδια στιγμή που το ευχόμαστε συνήθως να βρισκόμαστε ή γινόμαστε μετά από λίγο, κάτω από την επήρεια αλκοόλ και ένα σωρό γαστρονομικών υπερβολών και ¨εορταστικών¨ παραβάσεων; Πως θα έχω υγεία, όταν κάνω από τα αντίθετα που θέλει η φυσιολογία του ανθρώπινου οργανισμού; Δεν είναι αντιφατικό να θέλω να επικρατήσει η αγάπη, χωρίς όμως να καλλιεργώ την ταπείνωση και ο αυξημένος εγωισμός μου, αδυνατεί να δει τον άλλον ως ισότιμο, αλλά ως κτήμα για χρήση, να πάρουμε κάτι από αυτόν (και όχι συνήθως να προσφέρουμε σ’ αυτόν); Δεν είναι αντιφατικό να θέλω την ευτυχία, αλλά στη πράξη να την ταυτίζω με τον καταναλωτισμό, τα πολλά χρήματα, τις επίγειες απολαύσεις και τις ηδονές, που φέρνουν προσωρινή τέρψη στον άνθρωπο, γρήγορα όμως τον αποδομούν και τον καταποντίζουν; Τέλος, δεν είναι αντιφατικό να έχω την απαίτηση να αλλάξει κάτι στην ζωή μας, όταν στη πράξη εννοούμε να αλλάξουν όλα και όλοι, αλλά ούτε μία σπιθαμή από τον δικό μας χαρακτήρα και τα δικά μας θέλω;

    Αν λοιπόν αδελφοί μου, κλείνοντας και το πρώτο άρθρο μας στο νέο έτος, θέλουμε πραγματικά να αλλάξει και να βελτιωθεί κάτι το 2019, αλλά και γενικότερα, όσα χρόνια επιτρέψει στη ζωή μας ο Θεός να ζήσουμε ακόμη, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε όλοι σωστά και καλά, αυτό που μας αναλογεί και αντιστοιχεί. Ο Επίσκοπος στην Επισκοπή του, ο Εφημέριος στην Ενορία του, ο διακονών Ενορίτης στο πόστο που του έχει εμπιστευθεί η Ενορία και όλοι μαζί, στη χώρα και τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αν τα κάνουμε όλα αυτά πρακτικά, τότε θα ευχηθούμε και γι αυτά που δεν μας αντιστοιχούν και εξαρτώνται από τους άλλους ανθρώπους ή τον Θεό αποκλειστικά. Ας κάνουμε το λίγο, αλλά όλοι μαζί! Παρά το πολύ, να το κάνουν όμως λίγοι! Τότε είναι σίγουρο ότι το 2019 θα είναι καλύτερο από το 2018. Ακόμη και αν δεν είναι θα έχουμε την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον από τη μεριά μας το προσπαθήσαμε…! Καλή καρποφόρα και ευλογημένη χρονιά αδελφοί μου!

    Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα Κιβωτός της Ορθοδοξίας


    0 0

    Εισαγωγική ομιλία του Καθηγητή κ. Απόστολου Νικολαΐδη, Κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο 59ο Παιδαγωγικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε ο Τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος» με θέμα: «Ανθρώπινα Δικαιώματα – Καπήλευση & Διασφάλιση» την Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018, στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών.


older | 1 | .... | 1450 | 1451 | (Page 1452) | 1453 | 1454 | .... | 1462 | newer