Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


    0 0


    0 0

    Ο Θεός ευαρεστείται στις προσευχές εκείνες που προσφέρονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητάς μας. Για να υπάρξει όμως τέτοια συναίσθηση, απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση του κακού μας εαυτού και υποταγή στις εντολές του Θεού, απαιτείται ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία. Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως

    0 0

    Στη Λέρο, την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 19:30΄, στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως, στα γραφικά Άλιντα, θα παρουσιαστεί η νέα ποιητική συλλογή του Σεβ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, με τίτλο «ΑΛΙΝΤΑ – ΟΝΕΙΡΩΔΗ ΚΟΜΨΕΥΜΑΤΑ».

    Την ποιητική συλλογή θα παρουσιάσουν οι εκπαιδευτικοί κυρίες Σιμέλα Κινεβεζίδου, Αντωνία Πανταζοπούλου και Θεοφανία Ιωαννίδου.

    Είναι η τρίτη κατά σειρά ποιητική συλλογή του διακεκριμένου ποιητή και πολυγραφότατου Μητροπολίτη, που τρέφει πάντοτε ιδιαίτερη αγάπη για την Λέρο και βρίσκεται κάθε καλοκαίρι στο νησί μας, φιλοξενούμενος του ποιμενάρχου μας Σεβ. Μητροπολίτου Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παϊσίου. Είσοδος Ελεύθερη.


    0 0


    0 0

    [caption id="attachment_171139" align="aligncenter" width="2868"] Πηγή: wikimedia commons[/caption]

    Το «Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού» ιδρύθηκε με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού και του Ελληνικού Υπουργείου Τουρισμού.Ύστερα από την απόφαση της Συγκλήτου (αριθμ. 27658/29-8-2017), με την οποία ιδρύθηκε το Κέντρο, πραγματοποιήθηκε, χθες 18/9/2017, στο κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ, η πρώτη συνεδρίαση, υπό την προεδρία του Πρύτανη του ΑΠΘ, Καθηγητή Περικλή Μήτκα, και συγκροτήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από τους/τις καθηγητές/τριες του ΑΠΘ:

    – Πρόεδρος Δ.Σ., Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Στέλλα Κωστοπούλου,

    -Αν. Πρόεδρος Δ.Σ., Καθηγήτρια Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, Θέκλα Τσιτσώνη,

    -Γραμματέας Δ.Σ., Επίκ. Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, Χρήστος Τσιρώνης,

    -Ταμίας Δ.Σ., Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης του ΑΠΘ, Ελένη Παπαδοπούλου.

    Μέλη:

    -Καθηγήτρια Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠΘ, Μαλαματένια Σκαλτσά,

    -Καθηγητής Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Κωτσάκης,

    -Καθηγητής Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του ΑΠΘ, Γεώργιος Δογάνης.

    «Η χώρα μας και ειδικότερα η Βόρεια Ελλάδα και η Θεσσαλονίκη έχουν κομβική θέση, γεωγραφικά και ιστορικά, στον Δρόμο του Μεταξιού, καθώς, επίσης, και στην πρωτοβουλία της Κίνας ‘‘Μια Ζώνη-Ένας Δρόμος’’, για την ανασύσταση του χερσαίου και θαλάσσιου Δρόμου του Μεταξιού, την προώθηση της οικονομικής συνεργασίας, την ενοποίηση διαφορετικών αγορών και τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου οικονομικής περιφερειακής συνεργασίας, που θα ευνοήσει τις χώρες που βρίσκονται κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού. Σε αυτό το πλαίσιο, ιδρύθηκε και θα λειτουργήσει το νεοσύστατο Κέντρο» αναφέρει η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Στέλλα Κωστοπούλου.

    Οι αμέσως επόμενες δράσεις του Κέντρου είναι η σύναψη Memorandum of Understanding με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού, η υποβολή φακέλου για τη διεκδίκηση της φιλοξενίας του 8th International UNWTO Silk Road Meeting στη Θεσσαλονίκη, η διοργάνωση Θερινού Σχολείου στο ΑΠΘ, τον Ιούνιο του 2018, η ανάπτυξη συνεργασιών με φορείς της τουριστικής βιομηχανίας της πόλης, όπως με την Ένωση Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, και η υποβολή προτάσεων σχετικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων.


    0 0

    Ο Γέροντας είχε πολλή μεγάλη διάκριση. Στενοχωριόταν, όταν με το παραμικρό έλεγαν ότι ο τάδε έχει δαιμόνιο ή είναι δαιμονισμένος. Χαρακτηριστικές ήταν και οι κινήσεις του προσώπου του που έδειχναν καταφανή δυσφορία, όταν κάποιοι μπροστά στον πάσχοντα αδελφό (ακόμα και δαιμονισμένο) έλεγαν πως είναι δαιμονισμένος. Έλεγε πως, αν γίνει καλά ο πάσχων αδελφός, με την συμπεριφορά που θα του έχουμε δείξει, θα τον δυσκολεύουμε στο να επανενταχθεί ξανά στην κοινωνία· γι’ αυτό ακόμα και οι εξορκισμοί δεν πρέπει να γίνονται δημόσια μπροστά σε πολύ κόσμο. Πάρα πολλές φορές πολλοί, ακόμη και ιερείς, έπεφταν έξω στις διαγνώσεις τους και με το παραμικρό έβρισκαν την εύκολη λύση: «Ο άνθρωπος έχει δαιμόνιο!», έλεγαν.

    Ένα χαριτωμένο περιστατικό δείχνει πόσο ανεύθυνα μερικές φορές καταδικάζουμε έναν άνθρωπο.

    «Διαδιδόταν η φήμη ότι στην Βόρειο Ελλάδα στ….. είναι κάποιος παπάς, που διαβάζει εξορκισμούς και βγάζει δαιμόνια. Κάποια μέρα, λοιπόν, διηγείται ο Γέροντας, του πήγαν ένα μεσήλικα άνδρα του οποίου η κοιλιά είχε πρηστεί υπερβολικά, σε σημείο που κινδύνευε να σκάσει. Δεν μπορούσε να πάρει ούτε ανάσα. Όταν τον είδε ο παπάς κατ’ ευθείαν – ως συνήθως – αποφάνθηκε ότι έχει δαιμόνιο στην κοιλιά. Αμέσως έδωσε οδηγίες να κάνουν γι’ αυτόν κάποιες λειτουργίες και να του διαβάζουν και τους εξορκισμούς, για να φύγει, όπως έλεγε, το δαιμόνιο από την κοιλιά του. Οι απλοϊκοί και καλόπιστοι αυτοί αδελφοί άκουσαν την συμβουλή του· όμως, η κοιλιά όλο και μεγάλωνε. Τότε κάποιοι που αντιλήφθηκαν το πρόβλημά του τους έστειλαν σε μένα. Ήρθαν, λοιπόν, και μου είπαν το πρόβλημά τους. Τον κοιτάω στα μάτια και βλέπω ότι έλαμπε το πρόσωπό του. Έδειχνε άνθρωπος καθαρός και αγνός. Έτσι απέκλεισα την περίπτωση του δαιμονίου.

    Τον ρωτάω αμέσως:

    —Πόσο καιρό έχεις να ενεργηθείς;

    —Πάρα πολύ καιρό, ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε έχω να ενεργηθώ.

    Τότε του λέω:

    —Κοίταξε εδώ, βρέ ευλογημένε, στο μοναστήρι που θα πας να διανυκτερεύσεις να ζητήσεις από τον αδελφό που είναι στο φαρμακείο της μονής να σου δώσει το πιο ισχυρό καθάρσιο που έχει και... δεν έχεις τίποτα!».

    Πήγε ο αδελφός, έκανε όπως του είπε ο Γέροντας και την άλλη μέρα ο.... «δαιμονισμένος» χαρούμενος και ανάλαφρος επέστρεψε στους δικούς του και η κοιλιά του είχε εξαφανιστεί!

     

    Πηγή: Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, «Σκεύος Εκλογής».


    0 0

    [Προηγούμενη δημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/?p=170887]

    Διάρκεια άσκησης και ένταση: Είναι ενδιαφέρον να υπολογισθεί η διάρκεια και η ένταση της άσκησης ανά εβδομάδα, η οποία επιφέρει ευεργετικά αποτελέσματα. Οι περισσότερες μελέτες έχουν δείξει ότι 30 λεπτά άσκησης ημερησίως ή τουλάχιστον 3-4 φορές εβδομαδιαίως είναι απαραίτητα. Εκεί που έχει επέλθει σημαντική μεταβολή των απόψεων είναι ότι δεν είναι απαραίτητη η συνεχής άσκηση των 30 λεπτών, ούτε η πολύ μεγάλη ένταση (>85% της μεγίστης) για να επιτύχει τα αποτελέσματα αυτά. Έτσι έχει υπεισέλθει η έννοια της ελαφρότερης, συχνά επαναλαμβανόμενης άσκησης κατά την διάρκεια της ημέρας. Η συνεχής προσπάθεια καταβολής μικρότερων ποσών άσκησης καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας έχει το ίδιο ευεργετικό αποτέλεσμα με μία καταβολή μεγάλης άσκησης 30 λεπτών συνεχώς. Η άνοδος κλιμάκων, βραχείς αλλά συχνοί περίπατοι με γρήγορο βήμα έχουν το ίδιο συνολικό αποτέλεσμα με ορισμένες περιόδους άσκησης ανά εβδομάδα.

    [caption id="attachment_171088" align="aligncenter" width="550"] Σε περιπτώσεις που υπάρχουν προδιαθεσικοί παράγοντες στεφανιαίας νόσου, καθώς και για άτομα άνω των 40 ετών που αθλούνται για πρώτη φορά, είναι απαραίτητο το test κοπώσεως.[/caption]

    Όσον αφορά στην ένταση της άσκησης θα πρέπει να εξατομικεύεται. Είναι συνάρτηση της ηλικίας, του φύλου και της φυσικής κατάστασης. Υπολογίζεται πρακτικά με την επιτυγχανόμενη καρδιακή συχνότητα, τις σφύξεις δηλαδή ανά λεπτό. Για να βρεθεί η μέγιστη προβλεπόμενη καρδιακή συχνότητα, αφαιρείται από το 220 η ηλικία. Μία μέτρια άσκηση είναι καλή όταν φθάνει στο 70-80% της μεγίστης. Έτσι για ένα άτομο 50 ετών η μέγιστη καρδιακή συχνότητα θεωρείται το 220-50=170 σφύξεις. Το 70% της μεγίστης είναι 120 σφύξεις και το 80% είναι 136 σφύξεις.

    Μορφή άσκησης: Όσον αφορά στην μορφή της άσκησης, εάν δηλαδή θα πρέπει να είναι δυναμική, (βάδισμα, τρέξιμο, κολύμπι, ποδήλατο, τέννις κ.λπ.) ή στατική (άρση βαρών, ελατήρια, διάφορες τονικές ασκήσεις ενδυνάμωσης μυών), η βιβλιογραφία τείνει προς την πλευρά της δυναμικής άσκησης. Αν και τελευταία νεότερες μελέτες καταδεικνύουν ότι η στατική άσκηση δεν είναι βλαπτική και επιπρόσθετα ενδυναμώνει τους μύς του άνω σώματος, καθιστώντας το άτομο ικανό να αντεπεξέρχεται καλύτερα στις καθημερινές καταπονήσεις από άρση βαρέων αντικειμένων.

    Κίνδυνοι άσκησης - ασφάλεια: Στα υγιή άτομα που αθλούνται ο κίνδυνος αιφνιδίου θανάτου είναι αμελητέος έως ανύπαρκτος, εάν προηγηθεί μία σωστή καρδιολογική εκτίμηση. Ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα και ένα υπερηχογράφημα καρδιάς είναι αρκετά στις περισσότερες περιπτώσεις να καλύψουν τον προαθλητικό έλεγχο. Σε λίγες μόνο περιπτώσεις όταν αναφερθούν συμπτώματα ή εάν υπάρχουν πολλοί προδιαθεσικοί παράγοντες ΣΝ σε ένα άτομο (κάπνισμα, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, επιβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό κ.λπ.), θα απαιτηθεί δοκιμασία κοπώσεως. Το test κοπώσεως θεωρείται επίσης απαραίτητο για άτομα άνω των 40 ετών, που αποφασίζουν να αθληθούν για πρώτη φορά.

    Στα νέα άτομα και στους αθλητές είναι απαραίτητο το υπερηχογράφημα καρδιάς, για να αποκλειστεί βασικά μία νόσος, η οποία ευθύνεται για το 50% των θανάτων που συμβαίνουν: η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια, κατά την οποία τα τοιχώματα της καρδιάς είναι παχύτερα από το κανονικό και δημιουργούν, σε ορισμένες περιπτώσεις απόφραξη στο σημείο που περνάει το αίμα προς την αορτή. Όπως, επίσης, να αποκλειστούν βαλβιδοπάθειες, κυρίως της αορτικής βαλβίδας, αλλά και ορισμένες σύμπλοκες αρρυθμίες και διαταραχές αγωγιμότητας.

    Με την πρόοδο της καρδιολογίας και της καρδιοχειρουργικής έχει δημιουργηθεί ένας πληθυσμός νέων με συγγενείς καρδιοπάθειες που διορθώθηκαν επιτυχώς. Παλαιότερα υπήρχαν αυστηρές απαγορεύσεις στα άτομα αυτά για άσκηση. Σήμερα, μετά από κατάλληλη καρδιολογική εκτίμηση, επιτρέπεται η άθληση στα άτομα αυτά, καθώς και η στράτευσή τους ως βοηθητικών.

    Τέλος οι στεφανιαίοι άρρωστοι (χρόνια στηθάγχη, μετά από έμφραγμα μυοκαρδίου ή by pass) μπορούν και πρέπει να ασκούνται συστηματικά καθ’ όσον έχει δειχτεί από μεγάλες μελέτες ότι ο κίνδυνος στεφανιαίου επεισοδίου ή αιφνιδίου θανάτου είναι πολύ μικρός όταν κυρίως ελέγχονται τακτικά από τον καρδιολόγο τους. Σε ορισμένες ομάδες ασθενών με βαρειά δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας, σύνθετες αρρυθμίες, υπόταση κατά την κόπωση ή σημαντική ισχαιμία, εφαρμόζονται ειδικές προφυλάξεις και τροποποιημένα πρωτόκολλα.

    Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι και στους υγιείς και στους στεφανιαίους ασθενείς, όσο τακτικότερη είναι η σωματική άσκηση τόσο μεγαλύτερη προστατευτική δράση ασκεί στο καρδιαγγειακό σύστημα και στην υγεία γενικότερα.

    Οι Έλληνες είμαστε προνομιούχοι έναντι άλλων λαών. Εάν στο υπέροχο ελληνικό κλίμα και την φύση και την υγιεινή μεσογειακή δίαιτα (ελαιόλαδο, ψάρι, λαχανικά, φρούτα και δυο ποτηράκια κρασί) φροντίσουμε και την άσκησή μας, θα εναρμονιστούμε κάλλιστα με το αρχαίο ρητό: «Το προφυλάσσειν κάλλιον του θεραπεύειν». Είναι μία ευκαιρία τώρα, εν όψει και της μεγάλης τιμής που έχει η Ελλάδα να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αναβιώνοντας παγκόσμια το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και τη ρώμη.

    Παρατήρηση: Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νο 13 (Δεκέμβριος 2003 - Μάρτιος 2004)  του περιοδικού "ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ".

    0 0

    [Προηγούμενη δημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/?p=170922]
    Γερολιμένας. Η χώρα των μυθικών Λαιστρυγόνων

    Μετά τον Δυρό μπορούμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας προς τον Γερολιμένα. Ανάμεσα στην χαμηλή βλάστηση και στις ελιές ξεπροβάλλουν πύργοι, όμορφα σπίτια, πετρόχτιστα χωριά πολλές φορές εγκαταλελειμένα, βυζαντινές εκκλησίες που είναι αναπόσπαστα δεμένες με το σκληρό πέτρινο τοπίο. Εδώ έχεις την αίσθηση ότι ταξιδεύεις πάνω σε μια πέτρινη εξέδρα, ενώ από μακρυά διακρίνονται οι απότομες ακτές που κάνουν το τοπίο ακόμη πιο σκληρό αλλά ταυτόχρονα πιο μαγικό. Αξίζει να ξεφύγετε πολλές φορές από τον κεντρικό δρόμο, και να επισκεφθείτε τα πέτρινα χωριά. Εδώ έχει την αίσθηση κανείς ότι ο χρόνος σταμάτησε στην εποχή του Βυζαντίου και ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεπροβάλουν πολεμιστές μέσα από τις πολεμίστρες και τους πύργους! Το μόνο όμως που ακούμε είναι ο ήχος του αγέρα, που γλυκοφιλά τις πέτρες με την μεγάλη ιστορία!

    [caption id="attachment_171150" align="aligncenter" width="886"] Τα σπίτια στον Γερολιμένα, σε άμεση επαφή με το κύμα...[/caption]

    Η Μάνη περιλαμβάνει 110 περίπου χωριά και οικισμούς, που χάρη στην αρχιτεκτονική τους, αλλά και την ιδιομορφία του τοπίου, δέχονται κάθε χρόνο χιλιάδες ταξιδευτές.

    Φθάνοντας κοντά στην θάλασσα, ο Ιερός Λιμένας (ο Γερολιμένας), ξεπροβάλλει απότομα χαμηλά μπροστά μας. Εδώ σύμφωνα με τους μελετητές του Ομήρου κατοικούσαν οι μυθικοί Λαιστρυγόνες. Τα σπίτια όμορφα, παλιά παραδοσιακά, είναι χτισμένα πάνω στους βράχους και δέχονται το παιχνίδισμα και τον παφλασμό των κυμάτων. Λίγοι κάτοικοι, ψαράδες, διορθώνουν τα δίχτυα τους, ενώ στο μικρό λιμανάκι λίγες ψαράδικες βάρκες χορεύουν πάνω στ’ απαλά κύματα.

    Μετά τον Γερολιμένα η πορεία του ταξιδευτή γίνεται πιο σιωπηλή, πιο μοναχική, παρόλα αυτά το σκληρό τοπίο σου γεμίζει την ψυχή. Από τον Γερολιμένα, η Βάθεια, απέχει περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα. Ο δρόμος περνάει δίπλα απ’ το κύμα. Κι απότομα έρχεται η μεγάλη έκπληξη, η μεγάλη συγκίνηση!

    Σε κάποια στροφή του δρόμου φαίνεται η Βάθεια, που είναι χτισμένη πάνω στην κορυφή του λόφου, και σαν μαγική Ακρόπολη, αρχίζει να αποκαλύπτεται μπροστά μας. Σπίτια πετρόχτιστα, πύργοι, εκκλησιές, πλακόστρωτα σοκάκια, πεζούλες, πλατώματα, όλα μαζεμένα το ένα κοντά δίπλα και πάνω στο άλλο. Και στο βάθος οι ακτές και το απότομο βουνό με τις πεζούλες. Σήμερα είναι ελάχιστοι οι κάτοικοι που απέμειναν σε τούτον εδώ τον παραδοσιακό οικισμό, πνιγμένοι στις παλιές αναμνήσεις.

    Μετά τον παραδοσιακό οικισμό ο δρόμος συνεχίζει για το Ταίναρο, το ακρωτήρι που βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της Ηπειρωτικής Ευρώπης, εκεί που σύμφωνα με τους μύθους βρίσκονταν η πύλη του Άδη.

    Εδώ στην περιοχή της Μάνης κατά την διάρκεια της αποδημίας των πουλιών μπορούμε να παραότηρήσουμε πολλά είδη, καθώς αποτελεί σημαντικό πέρασμα για τα ορτύκια, τα οποία παλαιότερα, στις δύσκολες στιγμές τους, τα κυνηγούσαν με διάφορους παραδοσιακούς τρόπους. Εδώ έχουν παρατηρηθεί πολλά αρπακτικά πουλιά να περνούν την άνοιξη και το φθινόπωρο. Τα πιο συνηθισμένα είναι οι Ψαλιδιάρηδες, διάφορα είδη Κίρκων, Ψαραετοί, Βασιλαετοί, Κιρκινέζια, Γερακίνες αλλά και πολλά είδη Στρουθιομόρφων. Πάνω απ’ τα μανιάτικα θαμνοτόπια τριγυρίζουν η Ποντικοβαρβακίνα, το Βραχοκιρκίνεζο, το Σαΐνι κ.ά.

    Την Μάνη, την λατρεύω, όχι μόνο εγώ αλλά οι χιλιάδες Έλληνες που την επισκέφθηκαν. Μια επίσκεψη θα σας γεμίσει και θα νιώσετε περήφανοι που είσθε Έλληνες!

    Σημείωση: Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νο 15 (Αύγουστος  - Νοέμβριος 2004) του περιοδικού "ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ"

    0 0

    As the universities became more and more powerful, ecclesiastical authorities sought to limit their scope — particularly the authority of the scholars. The Latin Church eventually condemned many of the leading scholars in the universities for their "vain search for knowledge simply for the sake of knowledge," and this condemnation rings down to us in words we still hear from neo-Scholastics and fundamentalists. Moreover, in the "school" not only clearly religious ideas which varied from legally defined doctrine were considered heresy, but the idea was conceived that authorities could judge heresy in all fields and establish "correct belief" in art, science, law, religious philosophy, and thought in general.[i] This prerogative was eventually taken over by the hierarchy when they struggled to curtail the intellectual power and authority of the universities by fragmenting the curricula and reducing the authority and intellectual freedom of the scholars.[ii]

            In the midst of this era, Roscellinus (11th cent.), Duns Scotus (+1308) and William of Ockham (+1347) laid the foundations of the nominalist movement, which in turn helped lead into the "natural philosophy" which moved toward modern science. Roscellinus, at the end of the 11th century, broke the bondage of Augustine's teaching that individual, material objects were only shadows of an eternal idea. Roscellinus incited the famous debate about "universals" and focused examination on individual, material objects in themselves, as what they are in actuality, rather than as symbols or images of an idea. Abelard (1079-1142), the old "rhinocerus indomitus," would take this further still by refuting Roscellinus' contention that "universals" were merely abstractions or names. Ultimately, this liberation from the bondage of Augustinianism turned examination and observation toward particulars and gave momentum to the development toward scientific method and thence to modern science. I suggest that modern science unfolded out of the nominalist movement as it developed. One might suggest that all modern scientists are nominalists (with some notable exceptions such as Newton). The controversies of this era further reinforced the idea that unacceptable academic "errors," including those perceived in the field of science as well as social movements, could be judged as actual "heresies." Dr Herbert Butterfield[iii] makes a profound case that the breakthrough in the concept of motion (the gradual passage through the idea of impetus[iv] to the theory of inertia) is pivotal in the development of modern science. Of course, the advent of quantification, particularly the quantification of time, also had a powerful impact. Both the development of the concept of motion and the quantification of time were also sources of the mechanistic view of the universe held in antique physics. It was probably also one of the greatest sources of concern to Scholastic religious philosophers. From a metaphysical point of view "movement" was defined as passing from the potential to the actual, where later science would define "movement" as matter in motion. Both the science and the religious philosophy of the Scholastic era formed a basic idea from Aristotle's "concentric circle" cosmology that the universe is static deterministic. At one level, the Scholastics thought that the heavenly bodies were moved by various forms of spiritual beings[v] — perhaps the archons which Gnostics imagined tended the "toll booths" between these concentric astral planes. The advent of sounder knowledge and truer concepts of motion abolished all such metaphysical and superstitious notions. Modern science would view the universe (as with all nature) as in the process of developing. I would suggest that Orthodox Christian theology sees the universe simply as unfolding according to the eternal will and plan of God. The processes involved in this are not matters of philosophical or even theological speculation, which might come into active conflict with scientific discovery. Rather the process is accepted as a matter of faith and trust in God, and made more comprehensible by means of science.

            Eventually, Augustinian Platonism reacted to the Aristotelians and it is one more of those curious ironies of Latin Christianity that the great minds of the West in this era spent much time debating which of the two pagan philosophers, Plato or Aristotle, was the best basis for Christian theologizing.[vi]

            Herein lies the basis of the fear of modern science which haunts neo-Scholastics and fundamentalists[vii] (including the ones who are in the Orthodox Church), and leads them into their unnerved heresy hunting in developments and new theories in the hard sciences.

            During the entire era of the shaping of the medieval "awakening" and renaissance, Western theology, as with all other intellectual pursuits, was rooted in Aristotle (and Plato). Science, still functioning in the realm of philosophy, was also rooted in the thought of these two philosophers (primarily in Aristotle). Indeed, it was not until our present century that Einstein's paper on Brownian Motion finally divorced the atom from the philosophical realm of the ancient Greeks. Theology in the West, and especially for the Scholastics, had become a systematic philosophy or "science" of religion and ethics, very much overdefined and in bondage to legalism.[viii] As they developed, science and theology were in tandem. Both were, essentially, departments of Aristotelian (and eventually also Platonistic) philosophy. Any breach of this harmony was considered dangerous and heretical. Thus, when Bruno,[ix] the brilliant, if erratic, disciple of William of Ockham and Erasmus, dared to venture toward authentic science, and strive for a more accurate knowledge of the solar system, he paid the supreme price. When Galileo made irrefutable discoveries about the solar system that conflicted with the Biblical interpretations of Scholastic fundamentalism and upset the artificial tandem of a much repressed and suppressed science, he was quickly reminded of Bruno's fate[x] and forced to renounce truth in deference to dogmatized ignorance.[xi] The question of truth was of no consequence; what mattered was the maintenance of this pseudo-harmony.[xii]

            The pursuit of truth and knowledge could not be manipulated and repressed forever. Philosophy may have been the parent of science[xiii] but, eventually, science diverged from medieval philosophy, largely because developments in technology (such as telescopes and microscopes) made it possible to actually look at things rather than speculate about them, and because of the development of the "scientific method." Science was no longer a prop for Aristotelian and Platonistic religious philosophy, Scholastic systems and fundamentalist scriptural interpretation. Meanwhile, since Western theology had long since ceased to be theology in the Orthodox Christian or patristic sense, it could not cope with the breach of its tandem. It remained a slavish captive of dogmatized philosophy, connected inextricably to the principles of Aristotle and Plato, and to a crude fundamentalism. Since science could no longer be manipulated to affirm such principles, it now began to be seen as an enemy. The principle of judging scientific developments considered "not theologically sound" as heresy had, as mentioned above, already been established in the Scholastic era.[xiv] Nevertheless, we must be cautious in our critique of this era, because it had a profound positive aspect that needs to be appreciated. Our main criticism regards the theological distortions and corruptions that settled deeply into the Western consciousness in the Scholastic system. This system shaped the philosophical and religious vocabulary and mentality in both the Latin and Protestant worlds in a seriously negative way.

            At the same time, the Scholastic movement restored in Europe a systematic way of thinking about and approaching the cosmos which would never take root in Byzantium. Ultimately, it was the Scholastic pursuit that made the development of modern science possible, while at the same time it set up the future conflicts that would arise between science and religion. Scholasticism must be given credit for the systematisation of thought in a focused way that could lay the foundations of modern science. For all the early accomplishments in medicine and mathematics that unfolded in the Eastern Roman Empire — Byzantium — modern science did not develop there, and the other streams of great intellectual enterprise that had once shown such promise in Constantinople simply faded away. This was due, in part, to the enormous amount of energy that had to be expended on defence against the waves of barbarians, a defence that had to continue in the East long after such matters had been settled in the West. The three great Eastern empires, Byzantium, Persia and the Arabs, sapped so much of each others' energies in mutual warfare that all of them prepared for their own demise and subjugation by the Turks. It was not only these distractions, however, that crippled the scientific and intellectual development in the East. The mindless ritualism of the state government, the subtle legalism within the Orthodox Church and the self-centred and consuming concern with rank and privilege both within the state and the Church, further hindered the development of science, medicine and other intellectual fields in Byzantium. Even to this day, one of the greatest needs in the Orthodox Christian world is to be liberated from the shadow of Byzantium. While the true apostolic faith has been diligently maintained in the Orthodox Church, almost all the problems and contentions that beset the Church today result from our continued bondage to Byzantium. Paradoxically, the preservation of sound Christian theology in the East is the factor that makes possible a genuine and fruitful dialogue with modern physics.

            With due appreciation for the positive aspects of Scholasticism, let us examine, in the context of our discussion, the problematic aspects of it.

    This article was originally published as the “The Roots of the Problem” (Chapter Two), in Archbishop Lazar’s book The Evidence of Things Not Seen (Synaxis Press, 2007). It is posted here with permission.


    [i].  It is not that the thinkers of this era were opposed to science per se. They made some great accomplishments, particularly in systematizing thought (see Crombie, A.C., Augustine to Galileo: the History of Science, A.D.400-1650, Harvard University Press, Cambridge, Ma., 1980). The problem was one of control and the desire to shape science according to religious philosophy, and establish dogmas in science which would artificially conform to Scholastic religious philosophy.
    [ii].  The problem was not a want of scientific interest in the West, but the fear the Scholastic fundamentalists had of science, which they sought to control artificially and manipulate by Aristotelianism. Byzantium was not all light and progress either. There were long periods in which there was a dearth of creativity in literature and science, sometimes in art also. This happened toward the end of the empire. It was, however, due to the lethargy of an elderly nation bogged down in almost senseless state ceremonial, and not a constraint placed by the Orthodox Faith or the state. Orthodoxy never opposed learning for the sake of learning, and the correspondence between some of the Eastern Roman (Byzantine) churchmen and Arab intellectuals clearly demonstrates this openness.
    [iii].  The Origins of Modern Science, Free Press-Macmillan, London/NY, 1968, Ch.1.
    [iv].  The term impetus seems to have appeared in the Scholastic era, however the theory of impetus originated in 6th century Byzantium with the scientist/philosopher John Philiponos, in his critique of Aristotle's theories relating to the motion of projectiles.
    [v].  It should not be supposed that this referred to angelic powers in any Christian sense. The idea that the various spheres were physically moved by spiritual intelligences was pagan and pre-Christian. Before they discovered the real cause of the motion of the heavenly bodies, some philosophers and early investigators did, in fact, convert these pagan "intelligences" to angels in their own minds and works simply because they had no other explanations at hand, and had received the idea through Aristotle. It should not, therefore, be thought that earlier thinkers accepted these ideas "stupidly." They were using whatever "information" they had at hand. The problem was the dogmatization of antique philosophical theories and their resistance to the proofs that matters were otherwise constituted.
    [vi].  Among the odd twists of the early Scholastic era is the contradiction over Averroës. The Scholastics revered this philosopher, who was born and raised in Spain, as the "master" of Aristotelian thought. Nevertheless, Averroës rejected the idea of personal, natural immortality. The Scholastics, in order to preserve their own heretical understanding that man is by nature immortal, laboured much to demonstrate that Aristotle agreed with them and that Averroës had misinterpreted Aristotle on this point. The difficulty of the Scholastics over this subject is likely rooted in the immense popularity of Plato's Timeus and Phaedo  which had informed the Western idea of the relationship between soul and body. I do not recall what the Eastern-born Avicenna thought about this subject, but the Orthodox Christian teaching is that man is immortal by grace, as a bestowal from God, and not by his nature.
    [vii].  We specify Scholastics and fundamentalists because not all "religious" people of any Latin, Protestant or Orthodox jurisdiction are in such bondage and darkness. Some Protestant denominations are, in this respect, quite enlightened, as are many Roman Catholic thinkers. However, this writer has observed that often enough, among the Protestants in particular, an opening to modern physics and cosmology often inclines them toward a form of pantheism.
    [viii].  I am aware that there have been, and are, especially at the present, "theologians" within the Orthodox Church who have theologized in exactly this philosophical manner (Androutsos, for example). However, part of the purpose of this work is to suggest why that is wrong.
    [ix].  Giordano Bruno (1548-1600). Bruno built intuitively on the work of Copernicus. Eventually, the dark ignorance and fanatical fundamentalism of ecclesiastical authorities pushed him into a clearly heretical position, which grew more so as his frustrations grew. Bruno, it must be said, was more a speculative thinker who pursued intuition rather than practising careful science. The Latin Church rightly removed Bruno from communion (because he actually had become a pantheist), but then murdered him on 17 February 1600.
    [x].  The nearest incident I  can recall in Byzantium was the case of Michael Glykas. He was rightly or wrongly accused of entering into the practice of magic through his interest in the physical sciences. A teacher of hermeneutics, his long life spanned most of the 12th century. In 1159, he was condemned and placed in monastic confinement, where he spent the rest of his life.
    [xi].  And let us recall that it was only in our own lifetime that the Latin Church finally admitted that Galileo was correct, and pardoned him. I am not certain if they actually "cleared him" of the charge of heresy, but at least they did pardon him for having been correct.
    [xii].  In later times, the German philosopher Nicholas of Cusa (1401-60) thought that science could actually help us understand the nature of the Holy Trinity. Using his idea of the "coincidence of opposites", he was convinced that mathematics, which dealt with pure abstractions, could explain the Trinity. Such was the idolatry of the day.
    [xiii].  Philosophers were always scientists in one way or another, and doubtless scientists will always be philosophers. Science has diverged from philosophy but has not become divorced from it. See, e.g. Foster, David, The Philosophical Scientists, Marlboro Books, N.Y., 1985. As an example of the interplay, the philosopher Spinoza (1632-1677) began his career as what we would now call a "lab tech." He was a lens grinder in Amsterdam who worked with optical devices such as telescopes and microscopes at a time when these instruments served for breakthroughs in science. Contemplating the findings revealed through these instruments, Spinoza was given to pondering the relevance of universal macrocosms and microcosms. His writings yielded a great monistic system built on scientific inference regarding the nature of ultimate truth. Doubtless, Baruch Spinoza's earlier rabbinical studies, which formed a theological mind in him, had very much influence on the development of his philosophy, though he ultimately became a pantheist and was excommunicated by the Synagogue. Later, science would avoid some of the problems thus created by striving to maintain a logical and necessary "values neutral" approach to science.

    [xiv].  In the realm of the natural sciences, the spirit of Aristotelianism prevailed. Aristotle had written on the essence of natural mechanisms, but he favoured the search for truth in philosophical processes rather than in experimental ones. It was Aristotelianism that formed the dogmatized canon of "scientific fact," or at least the canon of acceptable thought.


    0 0

        Υλικά Για τη σαλάτα: 1 αβοκάντο, τεμαχισμένο 170 γρ τόνος 1 ντομάτα, χοντροκομμένη 1/4 φλ κόκκινο κρεμμύδι, λεπτοκομμένο...