Are you the publisher? Claim or contact us about this channel

Embed this content in your HTML


Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels

Channel Catalog

    0 0

    The fall was the result of the inexperience and carelessness of God-created man. These made him neglect and practically betray his personal union and communion with God the Father, believing that he can prosper by himself.

    Therefore, the fall is regarded and is named as the detachment and withdrawal of each and every created being from the first cause of creation, i.e God. The universe, according to divine revelation, is that which has been caused and as such it is not self-existent, but it exists because it participates in the divine energy and providence. Therefore, if that which has been created is cut off from the cohesive force and energy of God, it is spoiled and dies.

    The defection of beings from God resulted in two equally powerful disasters. One is the audacity against and the defection from the Creator and governor. The other is the separation from the source of eternal life, God, who is the only cause of existence and cohesion.

    The same offense caused disaster in both the human and the angelic nature. The angels, because of their selfish haughtiness, imagined that they could become independent from God. They lost not only their significance, their state and their illumination, but they were also altered from most the beautiful beings into horrific monsters and became the instigators of horror and terror, without any intention of repentance and return.

    Even though man, who became a victim of demonic wickedness, has lost his god-like state and has been exiled here, to the valley of tears, he did not lose the advantage of repentance, which may prompt him to return.

    Excerpts from the book ″Discourse on Mount Athos by Elder Joseph of Vatopedi. Translated by Olga Konari Kokkinou from the Greek edition: Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Συζητήσεις στον Άθωνα, Ψυχοφελή Βατοπαιδινά 13, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, Έκδοσις Α΄2003

    0 0

    struggle in

    1. If somebody isn’t thinking and says something that annoys you, don’t get upset. Ignore them. Never mind what they said. Is that a reason for you to burn? In cases like that, say nothing. Instead of saying ‘That mother-in-law of mine’ll be the death of me’, say, ‘That mother-in-law of mine’ll be the saving of me’. Let me not do anything bad. Let me not think badly of her when she’s my salvation’. The Scriptures say ‘defeat evil with good’.  Let’s not do bad things. Good people don’t do bad things when other people are bad or something unpleasant happens.

    2. We should always see the good in people. Because if we see what’s not good, we’ll certainly see lots of things, because there’s nobody deficient in those.

    3. If you want an infallible society, without imperfections, without differences and contrasts, you’re not going to find it, no matter where you go. On one day, you might not find anything bad, but you certainly will the next. That’s the society we live in.

    4. We should be magnanimous. The grace of the Holy Spirit gives magnanimity. ‘The fruits of the Holy Spirit are love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faith, meekness and restraint’. ‘Those who are of Christ have crucified the flesh with its passions and desires…’ Because once a passion’s inflamed, it’s difficult.

    5. Do you wonder how the evil enemy of humankind works? He fights so that we don’t take communion, don’t go to confession. Once, in paradise, he tricked us into eating the forbidden fruit. Now he sets out to stop us approaching the sacraments of the Church.

    6. If we’re crucified and we suffer with Christ, we’ll rise with Him. But in any case, first comes work, then the reward. The effort always go before the crown [cf. William Penn: ‘No pain, no palm; no thorns, no throne; no gall, no glory; no cross, no crown’].

    7. Submission is a great value. Even greater is not to expect other people to set any store by you.

    8. Satan hinders us from doing good. If we manage to, he either makes us regret it or be proud of it. We should do good for the glory of God, for the glory and grace of God and the benefit of souls, not for our own glory.

    9. When an icon-lamp gives light to others, is its own diminished? As long as it’s lit, it’s got light. Often enough, there’s smoke as well- pride- so we need to add oil. The Holy Spirit’s the oil. Then the devil praises you, so that you become puffed up and you won’t get your reward. You have to say ‘Get thee behind me, Satan’. As David did at the time of his repentance, when he was under attack by demonic powers and he cried aloud to God with all his soul: ‘Hasten to help me…let those who seek my soul be ashamed… let those who wish me evil be put to shame… let those whose say to me, “Fine, fine!” be turned back immediately ashamed’.

    10. We should try and live in moderation. Moderation in speech, in words, in actions, in the way we look at things, in everything. Joy, sorrow and love should all be in moderation. The only exception is God. Him we should love as much as we can.

    11. We have to love our neighbour ‘as ourselves’. For alms, ‘as much as seems good; but not miserably or by force’. It’s a matter of ‘diagnosis’: depending on the place, the time and the purpose. You see, even God gives in due measure. ‘To each of us grace has been given in accordance with the measure of Christ’s gift’.

    12. When we humble ourselves, grace is abundant. We have to be reasonable in all things, measured. We do so much without thinking or out of some passion.

    13. When we get angry, it makes the soul boil. When we act weakly, feebly or lethargically it’s a sign of coldness.

    14. When grace comes to dwell in someone, unclean spirits can’t come in. And the Scriptures say that when an unclean spirit departs from a person, it passes through ‘waterless places’, seeking rest. And then it says ‘I’ll return to the house which I left. When it comes, it finds it empty, swept and beautifully arranged’ and then brings in another seven demons and so ‘the last state is worse than the former’. So we need to pray for our souls continuously.

    15. Nobody can boast that they never fall. Some people have virtues by nature and yet, despite that, struggle hard to acquire what’s beyond nature- no passions. We who don’t have virtues want to acquire them without effort.  That doesn’t happen. Even insignificant things require effort, humility and grace. How much more so things that are really important! Without patience and effort in small things, we’ll never get anywhere. It needs more fervent prayer and humility. With practice and by the grace of God, we’ll slowly get there.

    16. Let’s not reproach other people; even if they do us down and do us harm, it doesn’t matter. Because if we reproach them we’ll make them ashamed. Whatever we suffer, whatever people do to us, God takes note of it and it’ll be a cause for us to enjoy greater spiritual gifts. Because what we suffer helps us in the struggle to mortify the passions and find humility. When people strive, they want to be tested, so that they don’t go through the same things again, which would be senseless repetition.

    17. The devil’s always working against us. Every day he neither sleeps nor drinks. Our struggle is against ‘the rulers, the authorities the cosmic powers of this present darkness, against the spiritual forces of evil in the heavenly places’ This is why we [stand] ‘with the belt of truth fastened about our waist… and the sword of the Spirit, which is the Word of God’. We do what we can, we should resist as far as possible.

    18. When we accept a situation that’s distressing for us, we immediately feel lighter. We may not get over it entirely, but the pain becomes bearable. We should always say ‘give us faith and grace’.

    19. The devil was waging war against a monk to make him fall. He made great efforts. He tried all the tricks he knows but couldn’t get round him. He pressed him to leave the monastery, but the monk wouldn’t. The Evil One said to him: ‘You’re fighting me and winning but you won’t get away from me. If you live forty years, I won’t leave you in peace, until I make you fall’, When he’d said this, the monk thought, ‘Why am I sat here quarrelling with him. I’ll go to my village and put my affairs in order…’ He set out. ‘Where are you off to?’ one of the fathers said to him. ‘I’m coming back’, he replied. ‘Come back now’ said the other, ‘this is another one of his ploys’. He did as he was told and turned back and said, ‘I’ll stay here till I die’.

    20. I believe there’s not a person in the world who’s got everything, who’s not tested, who doesn’t have a cross to bear.

    21. If we harbour an antipathy, anger, revulsion, a complaint, it’s like a house that’s not cared for. It gets dusty, the windows become dirty, and the yard fills up with weeds and muck. If you open it, you’re afraid to go in. We have to clean every day, because the devil brings obstacles and makes the house of our soul his own. When he wants to make a nest, he brings in straw and clay and so on. As long as we get rid of what he brings in every day, he can’t make a nest. Even more, if we break his eggs, there won’t be any fledglings.

    22. In the heavenly battle, there are two opposing wills: the one is rational the other, the inferior, is that of the senses. It’s irrational, an appetite of the flesh and passion. With the superior, we want what’s best; with the inferior what’s worst. This confirms what Saint Paul says: ‘But I see in my members another law at war with the law of my mind, making me captive to the law of sin that dwells in my members. Wretch that I am. Who will rescue me from this body of death’. ‘For I don’t do the good I want, but the evil I don’t want’.

    23. The day that’s in our best interests is one when we suffer more. If we don’t suffer, we’re like someone who’s opened their shop and nobody comes in to buy anything. It’s not the spectators that win prizes, but the athletes who compete fairly.

    24. We have to swallow so much, to keep so much down. If we start looking for perfection and infallibility I don’t think we’ll find many people free of censure. We should be satisfied with what we’ve got and happiness will follow. We shouldn’t look at other people, because they’ve got problems as well that we don’t know about.

    25. ‘Send Lazarus to tell my brothers to repent’, said Dives, the rich man. This was before the judgement. Any mother who dies and sees her children going astray and sinning is sad. But not after the judgement. ‘No fear, no sorrow, no sighing’, but joy and light. When we have the lights on, we can’t see out to where it’s dark, but those who’re outside in the dark can see us. That’s the way it is in the realm of Paradise, as well.

    26. Often enough we try to be more righteous than God, so that nobody should remain outside Paradise. But in that case there’s neither struggle nor restraint.

    27. When we think that spiritual things are difficult, it’s because we’re not trying. God helps.

    28. In everything we do, we should put Christ first and ourselves last. Not the other way round. Constantine the Great didn’t triumph like that. He won only with the Cross in front of him.

    29. Everything we do should be for the glory of God and the benefit of souls. We shouldn’t waste our hours and days but should use them to praise God and provide succour to the souls of other people.

    30. Nobody gets through this life unscathed. People who suffer have their reward.

    Source: Fr. Andreas Agathokleous, Εμπειρία Αγιότητος. Ταπεινή καταγραφή του βίου, της θαυμαστής πολιτείας και των θεοπνεύστων λόγων του παππού Παναή από τη Λύση. Published by the Orthodox Spiritual Centre of Saint George Makris, Larnaca 2005, pp. 72-77.

    MonMoisis-ep Ο μακαριστός Γέρων Μωυσής Αγιορείτης, σε ομιλία που έγινε στον Ι.Ν. Αποστόλου Βαρνάβα της Μητροπόλεως Λεμεσού, μιλάει για την στάση της Εκκλησίας μπροστά στην εκτεταμένη κακία της εποχής μας, για τις σοβαρές συνέπειες που έχουν συγκεκριμένες επιλογές στην ζωή μας, αλλά και για την σωτήρια, για τον άνθρωπο και τον κόσμο, πρόταση ζωής την οποία συνεχώς κηρύττει η Εκκλησία μας.   %audio%

    0 0


    «Με τόξα και γεμάτη βέλη φαρέτρα

    πρέπει κανείς τον κακό να πλησιάζει.

    Πώς να πιστέψεις όσα η γλώσσα του λέει,

    όταν η σκέψη μέσα του είναι μια σκέτη απάτη;»

    Το τραγούδι αυτό του σοφού Πιττακού από τη Μυτιλήνη, το τραγουδούσαν πολύ συχνά οι αρχαίοι Έλληνες, για το χρέος ουσιαστικά του ανθρώπου να είναι πάντα «οπλισμένος», ώστε να είναι έτοιμος να πολεμήσει την κακία που συχνά συναντά στους ανθρώπους γύρω του. Πράγματι, η ζωή του Πιττακού ήταν γεμάτη κοινωνικούς αγώνες και φημιζόταν για την πολιτική και κοινωνική σοφία του, τη σύνεση και τη χρηστότητά του αλλά και την πολεμική ανδρεία του. Παρόλο που δεν μορφώθηκε κοντά σε ονομαστούς δασκάλους, η ευφυΐα  του τον βοήθησε να αποκτήσει τόσο πολλές και βαθιές γνώσεις, ώστε συγκαταλέγεται στους Επτά Σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας. Ζώντας τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ. στη Μυτιλήνη, βίωσε διαμάχες ανάμεσα στις πλούσιες και αριστοκρατικές οικογένειες για την εξουσία στο νησί. Τότε οι συμπατριώτες του τον εξέλεξαν «αισυμνήτη», δηλαδή άρχοντα-διαιτητή με αυξημένες εξουσίες και με αποστολή να κατευνάσει τις διαμάχες ανάμεσα στις «εταιρείες» των αριστοκρατικών οικογενειών. Είναι γνωστός ο νόμος του Πιττακού που όριζε πως, αν διαπράξει κανείς αδίκημα μεθυσμένος, η τιμωρία του θα είναι διπλάσια από την τιμωρία εκείνου που διέπραξε το ίδιο αδίκημα νηφάλιος. Ήταν βέβαια ολοφάνερη η πρόθεσή του να μη μεθούν οι άνθρωποι, σ΄ έναν τόπο μάλιστα που είχε τόσο πολύ κρασί! Είναι γνωστό επίσης πως θεωρούσε  δύο ιδιότητες του πολίτη/πολιτικού απαραίτητες-όπως και ο Σόλων ο Αθηναίος- την εξυπνάδα,  για να προβλέπει τα δυσάρεστα και έτσι να προλαβαίνει να μη γίνουν, αλλά και την ανδρεία, για να βρίσκει κανείς τρόπο να  θεραπεύει τα δυσάρεστα όταν έλθουν. Δίδαξε και το πολιτικό μεγαλείο, όταν «έπεσε στα χέρια του» ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς του αντιπάλους, ο Αλκαίος. «Η συγχώρεση είναι ανώτερη από την εκδίκηση», είπε και τον άφησε ελεύθερο. Αλλά η σοφία του ήταν και πρακτική  και «καθημερινή». Όταν κάποιος νεαρός τον συμβουλεύτηκε για το γάμο του προβληματισμένος για δύο υποψήφιες νύφες, μια της δικής του σειράς και μια ανώτερή του κοινωνικά, η συμβουλή του Πιττακού ήταν να παντρευτεί την κοπέλα της δικής του σειράς. Οι «κακές  γλώσσες» της αρχαιότητας βέβαια, λένε, πως και  ο ίδιος ο σοφός μας υπέφερε από την περιφρόνηση της δικής του γυναίκας, που ήταν ανώτερή του κοινωνικά. Ας θυμηθούμε όμως και περίφημα αποφθέγματά του που ήταν και είναι στο στόμα όλων των Ελλήνων και όχι μόνο:

    «ἀρχή ἄνδρα δείκνυσι»

    το αξίωμα κάνει φανερά τα προσόντα του κάθε ανθρώπου,

    «Καιρόν γνῶθι»

    μάθε να διακρίνεις την κατάλληλη στιγμή,

    «Τοῖς ἐπιτηδείοις χρῷ»

    να ακούς τους φίλους σου,

    «Παρακαταθήκας ἀπόδος»

    αγαθά που σου εμπιστεύτηκαν να τα δώσεις πίσω,

    «Πιστόν γῆ, ἄπιστον θάλασσα»

    αξιόπιστο πράγμα η στεριά, αναξιόπιστο η θάλασσα.

    Για τον  Πιττακό λένε πως παρέμεινε στη θέση του «αισυμνήτη» δέκα χρόνια και πως ύστερα, οικειοθελώς, παραιτήθηκε. Ο μεγάλος σοφός έφυγε από τη ζωή αφού πέρασε τα υπόλοιπα δέκα χρόνια της ζωής του ζώντας πολύ απλά. Δ.Σ.

    0 0
  • 08/25/16--20:30: Όλα καλά είναι
  • Το ψωμάκι μας να βγάζουμε και όπου να είναι αρκεί να εργαζόμαστε. Τα παιδιά των πρωτοπλάστων, ο ένας ήταν γεωργός...

    0 0

    από Φοίβη Γλύστρα Για τους περισσότερους ανθρώπους, σε κάποια φάση της ζωής τους, η σχέση με τη μαμά τους γίνεται...

    0 0

    Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Μια ξεχασμένη ελληνορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας, στη κεντρική περιοχή του Ούνκαπανί, στην Κωνσταντινούπολη, γίνεται κάθε πρώτη...

    0 0

    Μια νέα έρευνα έδειξε ότι τα δελφίνια «τραγουδούν» στα μικρά τους όταν βρίσκονται στη μήτρα τους. Τα δελφίνια χρησιμοποιούν «σφυρίγματα-υπογραφές»...

    [Προηγούμενη δημοσίευση:]

    Στις 12 Μαρτίου 1449, ο νέος αυτοκράτωρ, έφθασε με καταλανικό πλοίο στην Πόλη, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό. Οι αδελφοί του, Δημήτριος και Θωμάς έμειναν πλέον ως δεσπότες στην Πελοπόννησο, εξουσιάζοντας ο μεν Δημήτριος τον Μυστρά και το νοτιοανατολικό άκρο τής χερσονήσου, ο δε Θωμάς τα βορειοδυτικά, την Γλαρέντζα και την Πάτρα.


    Ωστόσο, επί μακρόν συνεχίστηκε η προσπάθεια για ανεύρεση κατάλληλης συζύγου, για τον ήδη δύο φορές χηρεύσαντα Κωνσταντίνο. Μετά την αναγόρευσή του σε αυτοκράτορα των Ρωμαίων, οι άρχοντες τής Κωνσταντινουπόλεως δεν αποδέχονταν ένα εν δυνάμει συνοικέσιο με κάποια αιρετική, όπως ήσαν οι Βενετσιάνες ευγενείς. Ο έμπιστός του, Σφραντζής, προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη σύζυγο για τον κύριό του, στράφηκε προς την Ανατολή, καταλήγοντας στην κόρη τού βασιλιά τής Ιβηρίας, σημερινής Γεωργίας και στην κόρη τού αυτοκράτορος τής Τραπεζούντος, οι οποίες είχαν μεγάλη προίκα.

    Ξαφνικά όμως, τα σχέδια τού Σφραντζή άλλαξαν. Ο σουλτάνος Μουράτ Β’, πατέρας τού Μωάμεθ τού Πορθητή, απεβίωσε και η χήρα του, κόρη τού δεσπότη τής Σερβίας, Μάρα Μπράνκοβιτς η οποία χήρευσε, εστάλη πίσω στους γονείς της. Τότε, εστάλησαν πρέσβεις για να ζητήσουν το χέρι της, όμως καθώς η Μάρα είχε πάρει όρκο στον Θεό να μείνει ελεύθερη αν ελευθερωθεί από τον σουλτάνο άνδρα της, το συνοικέσιο ματαιώθηκε. Η ίδια βέβαια ήταν τότε πενήντα ετών και προτίμησε να αποσυρθεί σε κάποιο ορθόδοξο μοναστήρι για το υπόλοιπο τού βίου της. Δυστυχώς, αυτή η ατυχία έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα πολιορκία και πτώση τής Πόλεως, καθώς εάν η Μάρα δεχόταν να γίνει αυτοκράτειρα, ο Μωάμεθ ίσως δεν προέβαινε στην πολιορκία, λόγω τής ιδιαίτερης αγάπης που έτρεφε προς εκείνη.

    Έπειτα, ο Σφραντζής προχώρησε σε συνοικέσιο τού αυτοκράτορος Κωνσταντίνου με την κόρη τού βασιλέως τής Ιβηρίας, όμως υπήρξαν καθυστερήσεις που τελικά ακύρωσαν το ταξίδι της στην Κωνσταντινούπολη. Ουσιαστικά, ενώ ο Κωνσταντίνος ανέμενε την νύφη, οι Οθωμανοί επετέθησαν στην Βασιλεύουσα. Πολλά τραγούδια και λαϊκοί θρύλοι μετά την Άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, αναφέρονται σε υποτιθέμενη σύζυγο του αυτοκράτορα και τέκνα αυτού. Ορισμένοι μελετητές ερευνώντας αρχεία και βιβλιοθήκες ανακάλυψαν ότι ο Κωνσταντίνος ήταν μνηστευμένος με την Άννα Νοταρά, κόρη του δούκα Λουκά Νοταρά, ο οποίος μετά την Άλωση θανατώθηκε από τον Μωάμεθ. Στα λατινικά έγγραφα της εποχής μνημονεύεται ως sponsa imperialis, δηλαδή «μνηστή του αυτοκράτορα», όμως δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Η Άννα, πέθανε το 1507 σε μεγάλη ηλικία και ανύμφευτη, στην Βενετία.

    Μετά την ανάρρηση στον οθωμανικό θρόνο, τού σουλτάνου Μωάμεθ, μετέπειτα γνωστού ως Πορθητή, η κατάσταση άρχισε να φαντάζει δυσοίωνη για τις ελληνικές κτήσεις στην Ανατολή. Ο Κωνσταντίνος, αποστέλλοντας πρέσβεις στην Βενετία κι έπειτα στην Ρώμη, ζήτησε ανθρώπινο δυναμικό για τον στρατό του αλλά και ενός είδους συμφωνία με τον πάπα, ο οποίος όμως έμενε αμετακίνητος στις θέσεις του, όπως αυτές επιβλήθησαν στην ψευδοένωση των Εκκλησιών στην Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας. Οι Οθωμανοί με κάθε τρόπο έδειχναν απροκάλυπτα την εχθρική τους διάθεση. Την άνοιξη τού 1451, άρχισε η κατασκευή τού φρουρίου Ρούμελη Χισάρ, στο στενότερο σημείο τού Βοσπόρου. Το φρούριο ολοκληρώθηκε στο τέλος τού καλοκαιριού τού 1452.

    Ο σουλτάνος Μωάμεθ, έδωσε εντολή όλα τα πλοία να ελέγχονται περνώντας τα στενά τού Βοσπόρου. Τοιουτοτρόπως, ούτε τα βυζαντινά, αλλά ούτε και τα πλοία των Δυτικών μπορούσαν να πλεύσουν ελεύθερα. Το γεγονός αυτό είχε ως σκοπό αφ’ ενός να απομονώσει την Ανατολή και να δημιουργήσει οικονομική δυσπραγία και έλλειψη αγαθών, αφ’ ετέρου να αποκόψει την Πόλη από κάθε ξένη βοήθεια, απέναντι στην επικείμενη πολιορκία των Οθωμανών. Πολύ απλά, οι Τούρκοι ήθελαν να δείξουν ότι εκείνοι είναι πλέον οι κύριοι τής περιοχής.