Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 1398 | 1399 | (Page 1400) | 1401 | 1402 | .... | 1462 | newer

    0 0

    Η ίδρυση του Εμπορικού Δικαστηρίου θα συμβάλει στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Κύπρου. Με μεγάλη ικανοποίηση το ΚΕΒΕ χαιρετίζει την...

    0 0

    20151013-2

    Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξουμε τα παιδιά απ’ τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση.

     

    Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης  


    0 0

    Τελέστηκε σε κλίμα συγκίνησης στον Μητροπολιτικό Ναό Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο η εξώδιος ακολουθία της μητέρας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κορινθίας...

    0 0

    Αναβιώνουν τα θρησκευτικά προσκυνήματα από τη Ρωσία προς του Αγίους Τόπους μέσω Κύπρου, μετά από πρωτοβουλία του πρώην Πρωθυπουργού της...

    0 0

    20151013-3

    Για να επιτευχθεί η σωτηρία του ανθρώπου πρέπει να ενωθούν δύο θελήσεις. Η θέληση του ανθρώπου και η θέληση του Θεού, που είναι δεδομένη.

     

    Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας   


    0 0

    Στο πλαίσιο των πολυήμερων εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ», που πραγματοποιούνται στον Ιερό Ναό μας, προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρα...

    0 0

    Αυτός ο κόσμος, που ξέχασε τον Θεό, δεν είναι παρά κοιλάδα της αμαρτίας και λαβύρινθος του θρήνου. Δεν έχει τίποτε καλό, τίποτε αξιέπαινο. Παντού βασιλεύει η αμαρτία, η παρανομία, η αποστασία· αλλά και οι άφευκτες συνέπειές τους: ο πόνος, η θλίψη, ο στεναγμός.

    Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ


    0 0

    Στο όρος, δεν μεταμορφώθηκε ο Χριστός αλλά οι τρεις μαθητές. Οι μαθητές έκαναν μια μετακίνηση από τη σάρκα στο πνεύμα...

    0 0

    Και άλλα ιδιόκτητα κτίρια. Εκταση γης 80 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων που βρίσκεται στον οικισμό Βερεγγάρια παραχωρείται στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου...

    0 0

    Η αλήθεια είναι ότι τα νησιά τα έχουμε συνδυάσει στο μυαλό μας με το καλοκαίρι. Αλλά υπάρχουν κάποιοι νησιώτικοι προορισμοί,...

    0 0

    20151014-2

    Όποιος ζει για τον Θεό, έχει ένα πνεύμα θείου φόβου και ευλάβειας. Όποιος ζει για τον εαυτό του, έχει ένα πνεύμα αυτάρεσκο, εγωιστικό, φίλαυτο, σαρκικό. Όποιος ζει για τον κόσμο, έχει ένα πνεύμα φιλόκοσμο και μάταιο. Κρίνοντας από αυτά, βρες τι πνεύμα υπάρχει μέσα σου.

    Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


    0 0

    Απλά Υπέροχο! Τον περασμένο Απρίλιο, έγινε στην Πόλη του Μεξικό το ετήσιο Φεστιβάλ Λουλουδιών και Κήπων, και μία από τις...

    0 0

    Ήξερες ότι… Μέχρι τον 14ο αιώνα, τα ρολόγια είχαν μόνο ωροδείκτη.Έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον δύο αιώνες για να προστεθούν λεπτοδείκτες...

    0 0

    20151014-3

    Μίσος! Αποτρόπαιο όνομα, φοβερή λέξη, σατανικό πάθος. Το όνομά του δηλώνει έχθρα και αποστροφή προς τον Θεό και τον άνθρωπο· η παρουσία οπουδήποτε κι αν εμφανιστεί, απειλεί με καταστροφή. Για κανένα δεν φροντίζει, κανένα δεν λυπάται ούτε ελεεί, είναι σκληρό προς όλους και επιζητά την απώλειά τους.

    Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός


    0 0

    The Apostle Paul, after being freed from his first imprisonment in Rome, went to Crete with his valued companion, Titus.   After a short period of apostolic activity, The Apostle Paul made Titus the Bishop of Crete to continue the work of evangelizing the people, and the Apostle himself once again continued his tour through Asia Minor and Greece.   He found his way to Nikopolis (N.W. Greece), where he intended to spend the winter of 66-67 AD.  It was here that he sent his Letter to Titus, where he invited Titus to meet him in Nikopolis.   We heard the last part of this Letter today.

    As we know from his other 13 Epistles, the Apostle Paul was particularly concerned with the matter of practical love.   With this Letter, he wanted to turn the attention of Bishop Titus once again to this cherished work that is love.   It is worth noting that in this short passage, the Apostle twice emphasizes the same subject; he writes:  “Those who have believed in God should be careful to maintain good works. These things are good and profitable to men.” (verse 8). And a little further: “Let our people also learn to maintain good works, to meet urgent needs, that they may not be unfruitful lives” (verse 14).

    Let’s look carefully at the word the Apostle Paul repeats: to “maintain” (to “lead”) in good works.  To teach Christians to lead in doing good works, and not to be last.   For the Apostle Paul, it is not enough for a Christian to simply give what he has left over to a poor man who knocks on the door for charity.   He asks Christians to take the initiative, and lead in helping the hungry, naked, sick, refugees, and other fellow human beings who cannot survive without support.   Besides, we know that Christ, in His Second Coming, will judge us based on these works of love (see Matthew 25: 31-46).

    Do you know why the Apostle Paul does not write: “Do the rich know how to give and lead in good works?”  The Gospel also, in writing of Christ’s Second Coming, does not specifically mention the rich in judging whether they have helped the hungry, or the naked, etc.   This is because All people, be they rich, poor, or middle-class, will be judged together.  Why?  Because in whatever financial situation a person is in, and in whatever social class they belong, they can do much to help others if they have love in their heart.

    There are many examples of people who were poor, but found ways to effectively help others.   Let’s take a look at some brief examples:   A large family that was struggling to live, decided that before each meal they would take a spoonful of food from each person’s dish.  All of those spoonfuls filled another dish, and this food went to their poor neighbor, who had nothing to eat.     A poor widow, several years ago, would go into her garbage cans every night to pick out items to sort and sell.   With this she helped 24 poor students in their studies.   A well known priest-monk, went to the hospital at night, helping serious patients who had no money to pay for a private nurse.  Workers, who lived paycheck to paycheck, had days where they were not busy, and they went to repair the roof of a poor house, waterproofing the tiles or making other repairs.   Farmers, coming together as a group, would gather the grains of elderly people who could not finish the job on their own.   We could mention many more such examples, to show that you do not have to be rich to do good works.

    My brothers and sisters, a Christian without works of love is fruitless, says the Apostle Paul. This  saying reminds us of the fruitless fig tree, which Jesus wanted to get rid of.  Let us face this issue, and think of what possibilities each of us may have to do good for our brothers and sisters in need.  Let us motivate others, so that together we may be worthy on the day of Judgement to hear the words of Christ:  “Come, you blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world” (Matthew 25:35).


    0 0

    Ο σκοπός στον οποίο αποβλέπουν οι ανθρωπιστές φιλόσοφοι είναι να αποκτήσει ο άνθρωπος ηθική αυτονομία. Φαίνεται όμως ότι τελικά ο άνθρωπος, αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη είναι η αγάπη. Η Χριστιανική Ηθική δεν ενδιαφέρεται για την ηθική αυτονομία του ανθρώπου, αλλά κύριο μέλημά της είναι να δεχτεί ο άνθρωπος την αγάπη του Θεου, να αποκτήσει την κατά χάρη υιοθεσία και την ένταξή του στον οίκο του Πατρός. Εκεί, όχι μόνο αποτινάσσει κάθε τι που τον ετερονομεί και βρίσκει την πολυπόθητη ηθική αυτονομία, αλλά επιπλέον αγιάζεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και μετέχει στην ζωή του Θεού και της απόλυτης ελευθερίας Του.Επιχειρείται στην συνέχεια μία προσπάθεια ενίσχυσης της παραπάνω θέσης της Χριστιανικής Ηθικής. Αρχικά θα λέγαμε ότι η αγάπη είναι θεμελιώδες στοιχείο της ουσίας του ανθρώπου. Ο μέγας Βασίλειος επισημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν διδάχτηκε από κανέναν να αγαπάει, διότι υπήρχε ήδη στη φύση του «σπερματικός τις λόγος… οἲκοθεν ἒχων τάς ἀφορμάς τῆς πρός τό ἀγαπᾷν οἰκειώσεως» [384]. Ο άνθρωπος αναδύεται απ’ την αγάπη του Θεού, επομένως με αυτήν τρέφεται και σ’ αυτήν ολοκληρώνεται [385].

    Το είναι του ανθρώπου συνδέεται με την αγάπη. Είναι οντολογικό στοιχείο της ύπαρξής του. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αγαπάει. Ακόμη κι ο δολοφόνος ή ο ληστής ή κι ο πιο «εγωϊστής» άνθρωπος αγαπάει, απλά η αγάπη αυτών είναι διεστραμμένη. Το είναι τους είναι προσκολλημένο στον εαυτό τους, μόνο αυτόν αγαπούν και μόνο αυτόν αναγνωρίζουν. Η αγάπη τους διασπά την ενότητα της ανθρώπινης φύσης, είναι δηλαδή γνωμικά αντίθετη προς το ενιαίο ανθρώπινο φυσικό θέλημα, το οποίο την ενοποιεί. Συνεπώς, αυτός που αγαπάει μόνο τον εαυτό του, αγνοώντας τους άλλους, αντιτίθεται στην ίδια του τη φύση και παραμένει πάντοτε μη άνθρωπος. Είναι ευνόητο ότι, αφού δεν υπάρχει εδώ αληθινός άνθρωπος, δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή ηθική, οπότε και ηθική αυτονομία.

    Παρατηρούμε λοιπόν ότι, για να κατανοήσουμε καλύτερα την Χριστιανική Ηθική, πρέπει να αναφερόμαστε σε οντολογικό επίπεδο, όπου μόνο εκεί κατανοούμε ότι η χριστιανική αγάπη είναι ελευθερία κι ότι η ελευθερία είναι αγάπη. Η αγάπη που δεν οδηγεί στην ελευθερία δεν είναι αληθινή. Όταν γίνεται λόγος για δουλεία του ανθρώπου στα πάθη, στην ουσία λέμε ότι ο άνθρωπος αγαπάει διεστραμμένα τον εαυτό του (φιλαυτία). Ειπώθηκε σε προηγούμενο κεφάλαιο ότι αυτό οφείλεται στην πτώση, στις συνέπειες της οποίας υπόκειται όλο το ανθρώπινο γένος. Εδώ εμφανίζεται το ερώτημα: Με ποιόν τρόπο μπορεί τελικά ο άνθρωπος να καταξιώσει την έμφυτη αγαπητική διάθεσή του; Αυτό θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στη συνέχεια. Η αληθινή αγάπη είναι η αγάπη του αγαθού, το οποίο είναι, όπως και η ανθρώπινη φύση, ένα κι αντικειμενικό. Δεν πηγάζει από τον άνθρωπο ούτε απ’ τα κτιστά πράγματα του κόσμου, διότι προήλθαν από το μη είναι. Η αναζήτησή του μετατοπίζεται στο Άκτιστο, γιατί το όντως αγαθό δεν μπορεί να είναι πεπερασμένο, αλλά αιώνιο. Για την Χριστιανική Ηθική, το όντως αγαθό είναι ο Θεός [386], γι αυτό μόνο η αγάπη στον Θεό παρέχει πληρότητα ύπαρξης στον άνθρωπο.

    Σ’ αυτό το σημείο, κρίνεται αναγκαίο να επισημάνουμε την κατ’ εικόνα Θεού δημιουργία του ανθρώπου, έτσι ώστε να καταλάβουμε τον λόγο, για τον οποίο συνδέεται τόσο πολυ ο άνθρωπος με την αγάπη για το αγαθό. Για να γνωρίσουμε όμως την εικόνα (τον άνθρωπο), θα πρέπει πρώτα να δούμε το πρωτότυπο (τον Θεό). Τον Θεό όμως «οὐδείς ἑώρακε πώποτε» [387]. Είναι άπειρος και ακατάληπτος, και «τοῦτο μόνον αὐτοῦ καταληπτόν, ἡ άπειρία καί ἀκαταληψία» [388]. Αποκαλύφθηκε όμως στον άνθρωπο και του δίδαξε ότι ο Θεός «ἀγάπη ἐστίν» [389]. Το ίδιο Του το Είναι ταυτίζεται μ’ αυτήν και η αληθινή αγάπη πηγάζει μόνο απ’ Αυτόν. Δημιούργησε τον άνθρωπο από αγάπη και ενεφύτευσε στη φύση του την αγαπητική διάθεση και επιθυμία για τη θεία αγαθότητα. Με λίγα λόγια, η εικόνα αποκτά την ιδιότητά της ως εικόνα ακριβώς επειδή σχετίζεται με το πρωτότυπό της και όσο φέρει πάνω της τα χαρακτηριστικά της ομορφιάς του πρωτοτύπου, τόσο παραμένει κι η ίδια της όμορφη [390]. Ο Θεός είναι αγάπη, άρα κι ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος, όσο παραμένει στην αγάπη.Επειδή ο Θεός θέλησε να δώσει έναν σκοπό στον άνθρωπο, του έδωσε το καλύτερο που διέθετε, τον Ίδιο Του τον Εαυτό [391]. Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει ότι κατά την δημιουργία του ανθρώπου, ο Θεός «διέχυσε εἰς τό εἶναι του τόν πόθον τῆς θείας ἀπεραντοσύνης τῆς ζωής, της γνώσεως και της τελειότητος» [392]. Η πείνα και η δίψα που έχει ο άνθρωπος για την θεία απειραντοσύνη δεν ικανοποιείται ποτέ, παρά μόνον με την αγάπη του Θεού. Μόνο Αυτός είναι Άπειρος, οπότε ο αμέτρητος πόθος του ανθρώπου ικανοποιείται στον Θεό πλήρως και περισσώς. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης αναφέρει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να βαστάξει το πλήρωμα της χάριτος κι ότι αν το κάνει, θα πεθάνει [393].

    Όλη η ζωή του χριστιανού πρέπει να έχει ως σκοπό το εξής: να αποκτήσει την αρετή της αγάπης [394]. Δεν είναι αντιφατικό με τα προηγούμενα αυτό που λέμε, γιατί, όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «σκοπός ἐστιν οὐχ ὃπως ἀναποισθείημεν τῶν καλῶν ὀρέγεσθαι (τοῦτο γάρ αὐτομάτως ἒγκειται τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, τό πρός το καλόν έπιρρεπῶς ἒχειν), ἀλλ’ ὃπως ἂν μή ἁμάρτοιμεν τῆς τοῦ καλοῦ κρίσεως» [395]. Δηλαδή, ο σκοπός του ανθρώπου δεν είναι να του αρέσει το καλό, αφού αυτή η όρεξη υπάρχει ήδη στη φύση του, αλλά να διακρίνει το όντως καλό από το ψευδώς καλό. Και ο Αριστοτέλης λέει ότι όλες μας οι πράξεις και επιλογές, φαίνεται ότι αποβλέπουν σε κάποιο αγαθό [396]. Το πρόβλημα έγκειται στην διάκρισή του.

    Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ

     

    Παραπομπές:

    384. Μεγάλου Βασιλείου,Ὂροι κατά πλάτος, PG 31, 908C.
    385. Μαντζαρίδη, Ό.π., σ. 238.
    386. Βλ. Ματθ. 19, 17.
    387. Ιω. 1, 18.
    388. Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, PG 94, 800C.
    389. Α’ Ιωάννου 4, 8.
    390. Βλ. Γρηγορίου Νύσσης, Εις τους Μακαρισμούς 1, ΕΠΕ 8, 131.
    391. Βλ. Αθανασίου Γιέφτιτς, Από την ελευθερία στην αγάπη, Αθήνα 2012, σ. 32.
    392. Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, σ. 106.
    393. Βλ. Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ό.π., σ. 458.
    394. Βλ. Α’ Κορ. 13, 1-3.
    395. Γρηγορίου Νύσσης, Εἰς τους Μακαρισμούς 5, ΕΠΕ 8, 208.
    396. Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Βιβλιοθήκη Αρχαίας Ελλάδας, Published by the National Geographic Society, σ. 15.


    0 0

    Ανάγνωση του βίου της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισσάβετ Θεοδώροβνας, της Μεγάλης Δούκισσας της Ρωσίας. Η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο στις 5/18 Ιουλίου.

    Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Διαβάζει ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Λεμεσού Αρχιμανδρίτης Ισαάκ.


    0 0

    Για τους μεγαλύτερους φίλους μας

    Ένας από τους πιο αξιόλογους ζωγράφους της νεότερης Ελλάδας είναι ο κρητικός Κωνσταντίνος Βολανάκης. Γεννημένος στο Ηράκλειο το 1837, πολύ νέος πήγε στην Τεργέστη και δούλεψε ως λογιστής σ΄ έναν εμπορικό οίκο ελληνικών συμφερόντων. Το αφεντικό του παρατήρησε ότι ανάμεσα στα λογιστικά βιβλία έβρισκε πολλές ζωγραφιές με πλοία, βάρκες και θαλασσινά τοπία. Εκτίμησε τις καλλιτεχνικές τάσεις του νεαρού υπαλλήλου του και τον έστειλε στη Γερμανία, στη διάσημη τότε Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου, για να σπουδάσει και να εξελιχθεί.

    Πράγματι, ο Βολανάκης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1883, φθασμένος καλλιτέχνης. Η μεγάλη του αγάπη, οι θαλασσογραφίες, συνέχισαν να κυριαρχούν στο έργο του. Διακρίθηκε ιδιαίτερα ως δάσκαλος στη Σχολή Καλών Τεχνών μέχρι το τέλος του, το 1907.

    Παρακάτω μπορείς να δεις 12 έργα του Κωνσταντίνου Βολανάκη και να φτιάξεις ένα παζλ με μια θαλασσογραφία του.


    0 0

    ΛΟΓΟΣ ΜΕ΄
    Εγκώμιο στον όσιο Ιωάννη, τον αποκαλούμενο «Μεγάλο» [1].

    Να ο φοβερός αγώνας και το απίστευτο άθλημα, που ξεπερνάει κάθε σκέψη, κάθε κατανόηση, κάθε ακοή και κάθε λόγο. Αυτός ο ίδιος, ο πιο ολέθριος και κάκιστος δαίμονας, αυτό το άγριο θηρίο, που έδειξε μίσος για τον άνδρα, ο οποίος προσέφερε τις θεόπνευστες προσευχές του στον Χριστό από τα βάθη της ψυχής του και με όλη την καρδιά του ενδύθηκε το ομοίωμα του φιδιού και περιτυλίχθηκε γύρω από τα πόδια του ως τα τίμια άσπρα μαλλιά και τα άγια χείλη του. Αλλά ούτε κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν κατάφερε να παρασύρει τον ιερό νού του και να τον αποσπάσει από τον ιερό ζήλο προς την προσευχή. Παρέμεινε αυτός στην ατάραχη ησυχία χωρίς κανένα φόβο, απολαμβάνοντας σοφά το φως, στο οποίο ήταν προσκολλημένος. Τι πραότητα ψυχής! Τι ένθεος νούς!

    Αληθινός αποδείχθηκε ο λόγος ότι η κακία ποτέ δεν θα νικήσει την θεόπνευστη σοφία, με την οποία εσύ, πάτερ, έγινες ειλικρινέστατος φίλος. Απέδειξες ότι η παμπάλαια ολεθρία πτώση του προπάτορα, στην οποία αυτός παρέσυρε ολόκληρη την ανθρωπότητα, έγινε από την ανοησία του προς τον Δημιουργό και όχι από την καταστροφική δύναμη του παραπλανητικού όφεως. Όσοι φλέγονται από την ακατάπαυστη θεία αγάπη και επιμελώς προσέχουν τον νού και την καρδιά τους, ντροπιάζουν τον θρασύ δαίμονα, σαν αδύναμο νεοσσό, και τον ρίχνουν ηττημένο υπό τους πόδας των ευσεβών.

     

    1. Πιθανότατα χαρακτηρίζεται «Μέγας» ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.


    0 0

    Η εορτή προς τιμή των Νεομαρτύρων λέει ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος σε επιστολή του προς άγνωστο παραλήπτη, δεν είναι τίποτα άλλο από τη δική μας διάθεση να τους μακαρίσουμε και να τους δοξάσουμε, προβάλλοντάς τους μεσίτες στο Θεό για την ψυχική μας ίαση κι ωφέλεια. Οι χριστιανοί τους τιμάμε, τους ευλαβούμαστε, τους μακαρίζουμε, διαμοιράζουμε τα ματωμένα ιμάτιά τους, τα σχοινιά που τους έδεσαν ή τους κρέμασαν και φυλάμε τα χώματα που έβαψαν με το αίμα τους. Κι όλα αυτά χωρίς την άδεια της Εκκλησίας διότι οι θείοι Μάρτυρες δεν περιμένουν την επίγεια επικύρωση του μαρτυρίου τους, αφού σφράγισαν το τέλος τους με την ομολογία της θείας πίστεως και στεφανώθηκαν από τον Χριστό. Η άδεια της Εκκλησίας μας τονίζει ο Άγιος ζητείται και δίνεται μόνο στην περίπτωση των Οσίων Πατέρων και Μητέρων Της, διότι η αγιότητά τους δεν είναι σ̉ όλους γνωστή. Η Εκκλησία εξετάζει τον βίο και τα θαύματά τους και βεβαιώνει με την εκκλησιαστική της αυθεντία την αγιότητα τους κι ότι οι πιστοί ακωλύτως μπορούν να τους εορτάζουν [1].

    Ο Άγιος θα κλείσει την επιστολή του κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους Νεομάρτυρες που αρνήθηκαν τον Χριστό κι αφού συναισθάνθηκαν το αμάρτημά τους ομολόγησαν ενώπιον των τυράννων την πίστη τους. Κι υπάρχουν πολλοί λέει αμαθέστατοι και σαπροκοίλιδες όπως τους χαρακτηρίζει που δεν τους δέχονται ως Αγίους παρά την γνώμη και την πράξη της Εκκλησίας. Μια θέση που την αναπτύσσει ευρύτερα στο Νέο Λειμωνάριο, όπου και παραθέτει ειδικό κείμενο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου που είναι απόδειξη ότι είναι τέλειοι Μάρτυρες κι άξιοι της μαρτυρικής τιμής. Καταλήγοντας για να στηρίξει την θέση του αναφέρει παραδείγματα Μαρτύρων που αρνήθηκαν τον Χριστό κι η Εκκλησία τους τιμά, όπως ο Πέρσης Ιάκωβος, ο Αιγύπτιος Μείραξ, ο Ρωμαίος Παγχάριος κι άλλοι πολλοί αναρίθμητοι Μάρτυρες [2].

    Έναν τέτοιο λοιπόν Νεομάρτυρα που αλλαξοπίστησε, μετανόησε και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό με αποτέλεσμα να φθάσει στο μαρτύριο και να στεφανωθεί από τον Κύριο μας για τους άθλους του, έχει καύχημα και στολίδι η Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας εκ της οποίας κατάγεται και τον συνεορτάζει με την Ιερά Μητρόπολις Μαντινείας και Κυνουρίας όπου και μαρτύρησε, επρόκειτο δηλαδή για τον Άγιο Παύλο εξ Αροανίας Καλαβρύτων.

    Αυτός ο ένδοξος του Χριστού Μάρτυρας γεννήθηκε το 1790, καταγόταν από το χωριό Σοπωτό της επαρχίας Καλαβρύτων, το βαπτιστικό του όνομα ήταν Παναγιώτης κι ήταν γιός του Ιωάννη και της Αντώνας εκ του γένους των Πανουτσοπουλαίων. Πολλές φορές πήγαινε στην σημερινή γυναικεία Μονή των Αγίων Θεοδώρων που βρίσκεται πάνω από το Σοπωτό, παρακολουθούσε ακολουθίες, αγρυπνίες κι αναλογιζόταν το μαρτύριο των Αγίων της Μονής, ευχόμενος να αξιωθεί κι αυτός ενός τέτοιου μαρτυρίου. Στην διαμόρφωση του ορθόδοξου χαρακτήρα του συνέβαλε ο αείμνηστος Επίσκοπος Ανδρούσης Κωνστάντιος, ο οποίος καταγόταν από το Σοπωτό και μαζί με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό πρωταγωνίστησε στην κήρυξη της Ελληνικής Επαναστάσεως στην Ιερά και Ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων[3]. Ο Παναγιώτης σε μικρή ηλικία πήγε στην Πάτρα όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού κι αφού εργάστηκε εκεί για δεκατέσσερα χρόνια αναχώρησε για τα Καλάβρυτα, νοίκιασε εργαστήρι κι εξάσκησε την τέχνη του. Ο διάβολος όμως γρήγορα μίσησε την ενάρετη βιωτή του κι όχι απλά τον πείραξε αλλά τον έκανε να αρνηθεί την πίστη του με τον εξής τρόπο. Οι ιδιοκτήτες του εργαστηρίου ζητούσαν από τον Παναγιώτη περισσότερα χρήματα από τα συμφωνημένα κι αφού δεν είχε να τα δώσει φυλακίστηκε. Πιεζόμενος έπειτα να τα δώσει σε κατάσταση θυμού είπε «Τούρκος να γίνω, εάν δώσω περισσότερα», όμως τα έδωσε και τότε αποφυλακίστηκε κι άρχισε με δύο φίλους του να διασκεδάζει στην περιοχή της Τριπόλεως διαλαλώντας πως είχε Τουρκέψει[4]. Ο Παναγιώτης την περίοδο εκείνη βρέθηκε σε κάποια κηδεία στο χωριό του, όταν άκουσε από τον ιερέα το «Γη ει, και εις γην απελεύσει» συναισθάνθηκε το αμάρτημα του και είπε μεγαλοφώνως «Τι έπραξα ο άθλιος αρνηθείς την πίστην μου». Αμέσως μετά αντιλαμβανόμενος την ματαιότητα του κόσμου αναχώρησε για το Άγιο Όρος [5].

    Έφθασε στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας κι εκεί υποτάχθηκε σ̉ ένα γνωστό του Πελοποννήσιο μοναχό από τους Ρωγούς Καλαβρύτων, τον Τιμόθεο. Ανέλαβε το διακόνημα του μαγείρου, μετά από ενάμιση χρόνο έγινε Σταυροφόρος Μοναχός με το όνομα Παύλος [6] και ακολούθησε τον γέροντά του στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Οι ασκητικοί του αγώνες άναψαν την επιθυμία να προσφέρει την ζωή του στο όνομα του Χριστού παρά την αντίρρηση του γέροντά του. Τότε ο Μοναχός Παύλος εκμυστηρεύτηκε το σχέδιο του στον γέροντα Ανανία της Σκήτης της Αγίας Άννης, κι εκείνος αφού τον δοκίμασε με αυστηρή νηστεία κι αδιάλειπτη προσευχή για σαράντα ημέρες, τον ενέδυσε το Μεγάλο Αγγελικό Σχήμα και τον ευλόγησε να προχωρήσει στο μαρτύριο. Έπειτα επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, πέρασε από την Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στην οποία έκατσε σαράντα ημέρες κι αφού ενισχύθηκε με αποκάλυψη της Θεοτόκου πήγε αρχικά στο Ναύπλιο για να παρακινήσει σε μετάνοια έναν ξάδελφο του που είχε αποστατήσει και να τον παρακαλέσει να παραστεί ως μάρτυρας της ομολογίας του [7].

    Ο Μοναχός Παύλος πια αρχίζει να πορεύεται προς στο μαρτύριο, αφού δεν κατάφερε να κατηχήσει τον ξάδελφο του αναχωρεί πρώτα για το Άργος, όπου στον ύπνο του αξιώνεται μιας οπτασίας. Είδε τον Άγιο Δημήτριο τον Νέο που μαρτύρησε στην Τρίπολη στις 14 Απριλίου του 1803 και του είπε: «Χαίροις συναθλητά Παύλε, σπούδασον να υπάγης εις την Τρίπολιν, να τελειώσης τον υπέρ πίστεως αγώνα σου, διά να στεφανωθής εις την επουράνιον Βασιλείαν, και να συνευφρανθώμεν τω πνεύματι». Έτσι λοιπόν στις 21 Μαΐου [8] παρουσιάσθηκε στον μουφτή της Τρίπολης και ζήτησε να αποδοθεί δικαιοσύνη γι αυτό που είχε χάσει από μια ανόητη πράξη της νεότητάς του. Ο μουφτής τότε του ζήτησε να επιστρέψει στο Ισλάμ αλλιώς τον απείλησε πως θα τον κάψει ζωντανό. Ο ένδοξος Μάρτυρας του Χριστού δεν λύγισε, διακήρυξε με δυνατή φωνή το μυστήριο της Σωτηρίας και καταδίκασε την πλάνη του ισλαμισμού [9], δηλώνοντας ότι χριστιανός γεννήθηκε και χριστιανός θέλει να πεθάνει. Τότε ένας υπηρέτης του κριτή τον ράπισε στο στόμα βρίζοντάς τον αλλά αμέσως δαιμονίσθηκε. Αμέσως μετά έβγαλαν τον Μάρτυρα ασκεπή και ανυπόδητο και τον πήγαν στον Κεγχαγιάμπεη κι αργότερα στον ηγεμόνα Σεϊτ Αλή-Πασάν κι αφού παρέμεινε σταθερός στην ομολογία του κλίστηκε στην φυλακή για τρείς ώρες όπου και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων υπό τα χέρια του Ιεροδιακόνου Νικηφόρου του εν Τριπόλει. Εκεί προείπε σ̉ έναν χωρικό συνδεσμώτη του την ταχεία ελευθερία του, που πράγματι έτσι έγινε στην συνέχεια [10] και έπειτα αφού παρέμενε σταθερός στην πίστη του καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό με τρείς σπαθιές. Φθάνοντας στο τόπο της θανάτωσης ενθάρρυνε ο μακάριος Μάρτυρας τον δήμιο να φανεί ανδρείος και τότε η αγία κάρα του έπεσε με το πρώτο κτύπημα, στις 22 Μαΐου του 1818. Την νύχτα ένα φως φάνηκε πάνω από το σκήνωμα του και τρεις μέρες αργότερα πέταξαν το σώμα του στον κοπρώνα του παλατιού. Έπειτα δύο ευσεβείς χριστιανοί το βρήκαν εκεί και με τιμή το έθαψαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών [11].

    Σήμερα μεγάλο μέρος των λειψάνων του Αγίου αγνοούνται, η διάσωση των υπολοίπων οφείλεται στην προαναφερθείσα Μονή. Εκεί οι προσκυνητές μπορούν να προσκυνήσουν τμήμα λειψάνου που προφανώς προέρχεται από την ωμοπλάτη του. Μέρος του λειψάνου έχει δωθεί στον Ιερό Ναό Ευαγγελίστριας Σοπωτού και στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Θεοπρομήτορος Άννης του Αγίου Όρους. Σημαντικό κειμήλιο αποτελούν και τα κατά ένα μεγάλο μέρος διασωθέντα ενδύματά του, τα οποία φορούσε κατά το μαρτύριο και φυλάσσονται στην Ιερά Μονή της Αγίας Ματρώνας της νήσου Ύδρας. Ο πρώτος βιογράφος του είναι ο Αγιορείτης Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακύνθιος εκ του Ρωσικού Κοινοβίου και η ακολουθία του συντάχθηκε εκ του Χριστοφόρου Μοναχού του Λημνίου (1858). Στον τόπο του μαρτυρίου του το 1921 κτίσθηκε ο πρώτος Ναός προς τιμή του, πρόκειται για μία λιθόκτιστη βασιλική με τρούλο και η πιο παλιά εικόνα του (1914) βρίσκεται στον Πανεπιστημιακό Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου Καπνικαρέας και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσιο της Αγίας Βαρβάρας. Στο τόπο καταγωγής του εντύπωση προκαλεί ο τελευταίος αναγερθείς προς τιμή του μεγαλοπρεπής βυζαντινός Ναός [12].

    Ο Άγιος Παύλος είναι σαν την σελήνη, όπως χαρακτηρίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος τον άνθρωπο που άλλοτε πράττει καλά κι άλλοτε αμαρτάνει και με την μετάνοια πάλι επιστρέφει στην ενάρετη ζωή. Έτσι και η σελήνη άλλοτε μεγαλώνει κι άλλοτε μικραίνει, το φώς της είναι αυτό που λιγοστεύει κι όχι το σώμα της. Ο άνθρωπος αποκτά πάντα την λαμπρότητα του με την μετάνοια, όπως η σελήνη μετά το λιγόστεμά της ξαναντύνεται πάλι το φως [13]. Η μακροθυμία του Θεού είναι απεριόριστη κι αυτό φαίνεται μέσα στο Συναξάρι της Εκκλησίας μας, ληστές, τελώνες, φαρισαίοι, πόρνοι και διώκτες του Χριστιανισμού με τη μετάνοια τους στολίζουν τον παράδεισο κι αποτελούν για μας πρότυπα ζωής, μετάνοιας κι αγάπης. Ένα τέτοιο πρότυπο μετάνοιας είναι κι ο Άγιος Παύλος εξ Αροανίας Καλαβρύτων, ας έχουμε την ευχή του και να πρεσβεύει για όλους μας στον Ζωοδότη Χριστό. Αμήν!

    Παραπομπές:

    1. Πάσχου Β.Π., Εν ασκήσει και μαρτυρίω (Ανέκδοτα Φιλοκαλικά και Κολλυβάδικα υμναγιολογικά κείμενα για τον Μοναχισμό, τους Νεομάρτυρες και την Παράδοση, των Αγίων Νικοδήμου Αγιορείτου και Αθανασίου Παρίου. Στο Επίμετρο εκδίδεται ολόκληρη η δυσεύρετη Απολογία και Ομολογία Πίστεως του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου), Υμναγιολογικά Κείμενα και Μελέτες-3, εκδ. Αρμός, σσ. 33-36.
    2. Πάσχου Β.Π., Εν ασκήσει και μαρτυρίω, Υμναγιολογικά Κείμενα και Μελέτες-3, εκδ. Αρμός, σσ. 36-37.
    3. Μαξίμου Μοναχού Ιβηρίτου (Νικολοπούλου), Ο Άγιος Νέος Οσιομάρτυς Παύλος και τα περί της αγιοτόκου Αροανίας ή Σοπωτού Καλαβρύτων ιστορικά, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 46-47.
    4. Περαντώνη Μ. Ιω., Παύλος (Οσιομάρτυς, ο Πελοποννήσιος. Νεομάρτυς του ΙΘ΄ αι.), ΘΗΕ, τ. Ι΄, στ. 225-226.
    5. Βίος και Ακολουθία του αγίου και ενδόξου Νεομάρτυρος Παύλου του εξ Αροανειας Καλαβρύτων, Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αίγιο 1997, σ. 11.
    6. Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Ε΄, Αθήνα 1971, σ. 551.
    7. Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Θ΄, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2007, σσ.258-259.
    8. Βίος και Ακολουθία του αγίου και ενδόξου Νεομάρτυρος Παύλου του εξ Αροανειας Καλαβρύτων, Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αίγιο 1997, σσ. 11-12.
    9. Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Θ΄, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2007, σ. 259.
    10. Βίος και Ακολουθία του αγίου και ενδόξου Νεομάρτυρος Παύλου του εξ Αροανειας Καλαβρύτων, Ιερά Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αίγιο 1997, σσ. 12-13.
    11. Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Θ΄, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2007, σσ. 259-260.
    12. Μαξίμου Μοναχού Ιβηρίτου (Νικολοπούλου), Ο Άγιος Νέος Οσιομάρτυς Παύλος και τα περί της αγιοτόκου Αροανίας ή Σοπωτού Καλαβρύτων ιστορικά, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 63-73.
    13. Αθανασίου Αναστασίου (Αρχιμ.), Χειραγωγία στη Μετάνοια (πρακτικός οδηγός για το ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως), εκδ. Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου, Άγια Μετέωρα 2001, σ. 160.


older | 1 | .... | 1398 | 1399 | (Page 1400) | 1401 | 1402 | .... | 1462 | newer